อโลนมองพี่ชายเดินจากไป สายตาของเขาปรากฏความหวาดหวั่นอยู่บ้าง เขารู้จักพี่ชายของตนเองดี ความเหี้ยมโหดของมันเกินระดับที่จะเรียกว่ามนุษย์ไปแล้ว
1 วันผ่านไป
บนลานประลอง
ชายหนุ่มผมสีเงินและเด็กสาวผมทองยืนบนลานประลอง
"นักโทษ 2 คน?"
อโลนประหลาดใจ เพราะปกติจะเห็นแต่เพียงนักโทษ 1 คนบนนั้น แต่ครั้งนี้มาถึง 2
หนำหซ้ำ แรงกดดันเวทย์จากทั้งสองก็ไม่ใช่ธรรมดา
"จอมเวทย์ระดับ3!"
อโลนกลอกตาชายหนุ่มผมสีเงินที่คาดว่าจะอายุราวๆกับเขา ไม่นานก่อนเขาจะเคลื่อนสายตาไปยังเด็กสาวผู้มีใบหน้าเ็า
เพียงมองครั้งเดียว หัวใจของอโลนลอบสั่นไหว
"จอมเวทย์ระดับ 4 !"
หัวใจของอโลนพลันกระตุก ไม่คาดว่าผู้คุมงามทั้ง 3 จะถึงกับส่งจอมเวทย์ระดับสูงมา ความจริงแล้ว ถ้าเทียบกับอัศวินเวทย์ พลังของชายหนุ่มผมสีเงินก็เทียบได้กับอัศวินเวทย์ทั่วไป แต่เมื่อเอามาเทียบกับคนธรรมดาทั่วไปที่ยังไม่ได้รับการขัดเกลาเช่นอัศวินเวทย์
มันราวกับกำลังต่อสู้อยู่กับปิศาจ
เมื่อผู้คุมงานทั้งสามเห็นอโลนเดินมา พวกเขาก็ลอบผุดรอยยิ้มขึ้นมุมปาก ความหยิ่งผยองและอวดดีของอโลนเมื่อวานซืนทำให้พวกเขาไม่สบอารมณ์ พวกเขาส่งยอดฝีมือซึ่งเป็จอมเวทย์ระดับสูงลงมา นอกจากนี้ยังตั้งกฏใหม่โดยที่จะต้องต่อสู้กับนักโทษ 1 คนขึ้นไปเป็อย่างต่ำ
เพราะเกิดการเปลี่ยนแปลงกฏใหม่ และความยากลำบากเพิ่มขึ้น พวกเขาจึงตั้งกฏเพิ่มเข้าไปว่าผู้เข้าร่วมคัดเลือกสามารถหาคู่หูได้มากสุด 5 คนและสามารถลงประลองพร้อมกันทั้ง 5 คนได้
แต่ถึงจะเป็แบบนั้น
ั้แ่ที่มีการเปลี่ยนแปลงกฏใหม่ ก็ยังไม่มีใครสามารถเอาชนะทั้ง 2 บนลานประลองได้เลย
ั้แ่เริ่มจนจบ เด็กสาวผมสีทองแทบจะไม่ลงมือเลยเสียด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่จะเป็ชายหนุ่มผมสีเงินเองเสียมากกว่า
เมื่อพวกเขาเห็นการมาเยือนของอโลนก็เริ่มรู้สึกมีความหวังขึ้นมา บางทีถ้าหากอโลนสามารถชนะทั้งสองได้ นักโทษคนใหม่ที่ถูกส่งมาอาจจะมีระดับต่ำกว่านี้ก็เป็ได้
"เ้าหนู มาเป็คู่หูกับฉันไหม?"
"ตอนนี้ผู้คุมงานตั้งกฏใหม่แล้ว การจะเอาชนะสองคนนั้นด้วยตัวคนเดียวมันลำบาก นายมาเป็คู่หูกับฉันเถอะ"
ทุกคนต่างห้อมล้อมอโลนและเตือนถึงความน่ากลัวของทั้งสองบนลานประลอง พวกเขาอยากให้อโลนชนะจึงสับสนุนมากมาย
"ไม่ล่ะ ฉันขอสู้คนเดียวดีกว่า"
อโลนกล่าวสั้นๆ จากนั้นก็เดินขึ้นลานประลองไป
เมื่อทั้งสองเห็นการมาเยือนของอโลน ใบหน้าก็ปรากฏความจริงจังขึ้น
"คนเมื่อวาน?"
ชายหนุ่มผมสีเงินระแวดระวังในใจ ดาบของอโลนทั้งรวดเร็วและเฉียบคม นอกจากนี้ความเร็วเขาเขายังมองทันได้ยาก
ทั้งสามจ้องกัน บรรยากาศบนลานประลองเงียบสงัด ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนเริ่มก่อน
มือข้างขวาของอโลนกำดาบตั้งท่าโจมตี
แม้แต่เด็กสาวผมทองก็เหมือนกำลังร่ายเวทย์อะไรสักอย่าง
ทันใดนั้น
เคร้งง
อโลนพุ่งอย่างว่องไว ใช้ดาบหมายจะฟันหัวของชายหนุ่มอีกคนให้ขาดสะบั้น แต่โชคดีที่ชายหนุ่มใช้ดาบป้องกันไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉียด
ชายหนุ่มผมเงินต้านดาบของอโลนยากลำบาก ก่อนจะกัดฟัน "ลำแสงศักสิทธิ์ทำลายล้าง!"
คลื่นแสงสว่างสไวพุ่งไปด้านหน้า อโลนที่ััได้ถึงอันตรายะโขึ้นกลางอากาศและหลบได้อย่างฉิวเฉียด!
"หมอนี่ไม่ธรรมดาจริง ถ้าเราประมาทสักนิดคงสาหัสแน่!" อโลนกล่าวในใจ
พรึบ
ร่างของชายหนุ่มผมเงินหายไป
เคล้งงง
เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขารีบลอบฟันอโลนจากข้างหลัง แต่อโลนััได้ถึงจิตสังหารเล็กๆ จึงสามารถใช้ดาบป้องกันไว้ได้ทัน!
ตุบ ตุบ
ร่างของทั้งคู่ร่อนลงพื้นราวกับขนนก
อโลนปาดเหงื่อรอบหนึ่ง ดูเหมือนชายหนุ่มผมเงินที่อยุ่ด้านหน้าเขาจะไม่สามารถออมมือได้ อโลนเริ่มใช้วิชาแปลกประหลาดอีกครั้ง บรรยากาศรอบๆตัวของอโลนแปลกไป ดวงตาของเขาพลันหมองหม่นไร้แววอีกครั้ง
"หมอนั่นเริ่มใช้ท่าประหลาดนั้นแล้ว"
ชายหนุ่มผมเงินตั้งท่าอย่างระแวดระวัง แม้แต่เด็กสาวผมทองก็ไม่กล้าประมาท พวกเขาเห็นท่านั้นมากับตาตัวเองตอนอยู่ด้านล่างแล้ว ความน่ากลัวของการถูกความตายล้อมคอ แม้จะเพียงนิดเดียวแต่ก็สามารถทำให้จิตใจสั่นระรัวได้ แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าจริงๆ ความน่าหวาดกลัวของท่านี้กลับอยู่คนละระดับกับตอนอยู่ด้านล่างอย่างสิ้นเชิง
เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมา
ดวงตาสั่นระริก หากประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาที ความตายเท่านั้นคืออนาคต
ดวงตาของชายหนุ่มผมเงินหดเล็กลง โดยไม่ให้สุ่มให้เสียง อโลนปรากฏตัวด้านหน้าเขา
ชายหนุ่มผมเงินใยิ่ง และเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ความเร็วของเขามันราวกับถูกหยุดเวลายังไงอย่างงั้นเมื่อเทียบกับอีกฝ่าย
"แย่ล่ะ! กันไม่ทันแน่" หัวใจของชายหนุ่มผมเงินสั่นไหว เต้นระรัว เขากำลังจะตายอย่างนั้นหรือ นี่คือจุดจบของเขาอย่างงั้นหรือ?
ฟิ้วว
อโลนฟันเข้าหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็วจนแทบจะมองตามไม่ทัน
"อ๊าาา!!" ชายหนุ่มผมเงินะโออกมา
คลื่นแสงสว่างโอบล้อมเขาก่อนจะแพร่ออกบริเวณทำให้อโลนต้องถอยออกอย่างช่วยไม่ได้ ความจริงถ้าชายหนุ่มผมเงินไม่ปลดปล่อยเวทย์เมื่อครู่ ร่างของเขาก็คงขาดเป็สองท่อนแล้ว เมื่อเขาคิดได้เขาก็รู้สึกได้ว่าการต่อสู้กับอโลนมันเหมือนกับความตายสามารถเอาิญญาเขาไปได้ตลอดเวลา ไม่มีเวลาสักวินาทีที่สามารถผ่อนคลายหรือละสายตาได้ การสู้กับอโลนมันกดดันที่สุดั้แ่ที่เขาเคยสู้มา
ชายหนุ่มผมเงินหวาดกลัวอย่างแท้จริงเมื่อมองอโลน ปากของเขาสั่น "ฉันไม่อยากตายที่นี่ ทำไม ทำไมกัน" ขณะที่เขากำลังพึมพำอยู่นั้น น้ำตาของชายหนุ่มผมเงินก็ไหลรินลงมา
อโลนมองตาค้างอยู่แบบนั้น
ชายหนุ่มผมเงินมีใบหน้าโศกเศร้าราวกับเจอใครหลอกลวงมาจนทำให้ชีวิตกลายเป็แบบนี้ เด็กสาวผมทองที่อยู่ด้านหลังเองก็เริ่มมีใบหน้าเศร้าสร้อยเช่นกัน
เธอก้มหน้าต่ำเหมือนกับกำลังรันทดกับชีวิต
ความจริงถ้าหากไม่ใช่เพราะถูกคนๆนั้นหลอกใช้และถูกทอดทิ้งอย่างสุนัขเช่นนี้ พวกเขาก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้
ดวงตาของทั้งคู่เปื้อนน้ำตา ขณะสาปแช่งคนๆนั้น ขณะสาปแช่งกับพระเ้าที่สร้างตนให้มาเจอกับเื่แบบนี้
พวกเขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้ทำอะไรผิดซ้ำไปมากับขุนนางแต่ไม่มีใครยอมเชื่อ
ท้ายที่สุด พวกเขาลงเอยที่นี่ และกำลังจะตายอย่างไม่มีใครสนใจ
"มันจบแล้วล่ะ นายชนะแล้ว" ชายหนุ่มผมเงินมองใบหน้าอโลน ความจริงเขาเหนื่อยกับชีวิตที่เป็อยู่เช่นนี้แล้ว ถึงแม้จะบังเอิญชนะอโลนในวันนี้ได้ แต่สักวันก็ต้องมีคนที่แข็งแกร่งกว่าโผล่ออกมา เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็ย่อมต้องตายอยู่ดี
จริงๆแล้ว เด็กสาวผมทองที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มคิดแบบนี้ั้แ่เริ่มการแข่งแล้ว ดังนั้นเธอจึงลังเลว่าจะสอดมือเข้าไปยุ่งดีหรือไม่ อย่างไรซะก็มีเพียงแค่ความตายเท่านั้นที่รอคอยพวกเขาในสักวัน สู้ไม่ตายเสียตอนนี้ แล้วจบเื่ราวทุกอย่างยังจะดีซะกว่า
อโลนมองใบหน้าชายหนุ่มผมเงินและเด็กสาวผมทองอย่างลึกล้ำ
"พวกนายเก่งดีนิ จะยอมแพ้แล้วอย่างงั้นเหรอ?" อโลนถาม ขณะเก็บดาบเข้าฟัก เขาไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาแล้ว ไม่รู้ทำไม แต่อโลนรู้สึกว่าทั้งสองต่างจากนักโทษคนอื่นๆ
"ถึงชนะนายที่นี่ได้ สุดท้ายพวกฉันก็ต้องถูกใครสักคนฆ่าอยู่ดี" ชายหนุ่มผมเงินกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
อโลนเงียบพักหนึ่ง เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาต่างออกไป
"พวกนายไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม?"
ชายหนุ่มผมเงินกัดฟัน ขณะนึกถึงเื่ราวในตอนที่ถูกหักหลัง เพราะคำพูดนั้นของอโลนที่ทำให้เขานึกถึงตอนนั้นอีกครั้งและแค้นเคืองคนๆนั้นอย่างแท้จริง
เขากล่าวอย่างสั่นราวกับกำลังข่มความโกรธไว้ "พวกฉัน..ไม่ ..ได้ทำอะไรผิด!"
เด็กสาวผมทองเองก็หลับตาราวกับรันทดต่อชีวิต
"ถ้าไม่ใช่เพราะโดนระดับสูงของอาณาจักรหลอกใช้ ฉันจะไม่เจอเื่แบบนี้ นาย" ชายหนุ่มผมเงินมองใบหน้าอโลนอย่างลึกซึ้ง
"ถ้านายได้เป็อัศวินเวทย์เมื่อไหร่ อย่าเชื่อใครง่ายๆนัก พวกนั้นไม่ได้เป็คนดีทุกคน"
บนลานประลองตอนนี้ไม่เหลือความกดดันใดๆอีก ไม่มีการต่อสู้ให้เห็นมาระยะหนึ่งแล้ว
เมื่อไร้ซึ่งวาจาใดๆอีก ชายหนุ่มผมเงินก็กล่าวเป็ครั้งสุดท้าย
"เอาล่ะ ช่วยฆ่าพวกเราที"
อโลนมองทั้งคู่ จากนั้นก็กล่าว "ไม่ ฉันขอซื้อพวกนาย"
ดวงตาของทั้งคู่พลันตกตะลึงกับคำพูดของอโลน แม้แต่ผู้คุมงานยังอ้าปากค้าง
อย่างไรก็ตาม ขอเพียงมีเงินมากพอ การจะซื้อนักโทษบนลานประลองก็ไม่ใช่เื่ต้องห้าม แต่มันไม่เคยมีใครทำแบบนั้น อย่างแรกเพราะจำนวนเงินที่ค่อนข้างจะเยอะ เรียกได้ว่าแม้แต่ขุนนางระดับสูงยังถังแตกได้ง่ายๆ นอกจากนั้นประโยชน์ที่ได้ก็ค่อนข้างจะน้อย
เมื่อผู้คุมงานมองอโลนต่างก็คิดว่าเขาบ้าไปแล้ว ทำไมเอาเงินมาเสียกับคนพวกนี้กัน หากอยากได้ทาสมาใช้ ไม่ไปหาซื้อเอากับพ่อค้าทาสเล่า!?
ชายหนุ่มผมเงินและเด็กสาวผมทองมาอโลนอย่างตกตะลึงหลายวินาที สิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดนั้นเป็ความจริงเหรอ เขาไม่ได้โกหกใช่ไหม!? คำถามพวกนี้วนเวียนซ้ำไปมาในหัวพวกเขา
"นี่นาย...พูดจริงเหรอ?"
ชายหนุ่มผมเงินถามอย่างจริงจัง
เด็กสาวผมทองมองอโลนอย่างจดจ่อ
"อืม" อโลนพยักหน้าหนึ่งที เป็การยืนยันคำตอบ
ดวงตาของทั้งคู่หลั่งน้ำตาออกมา ไม่คาดคิดมาก่อนในชีวิตว่าวันนี้จะมาถึง ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับอิสระ ถึงแม้จะต้องไปเป็ทาสอีกที แต่มันก็ยังดีกว่าต้องมาอยู่ที่นี่รอวันตาย..
พวกเขากล่าวขอบคุณอโลนในใจซ้ำไปมา มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างขอบคุณจากใจจริง