คุณพ่อยอดพระกาฬ

“แม่หนูก็ต้องสวยอยู่แล้ว” เหมิงเหมิง พูดขึ้น “พ่อของหนูก็ล้อหล่อ ป๊ะป๋าๆ ป๊ะป๋ายังไม่เคยซื้อเสื้อไปฝากแม่เลยนี่นา เสื้อตัวนี้สวยดีออก ซื้อไปฝากแม่กัน”

จางฮ่านพอได้ยินที่เหมิงเหมิงพูดขึ้น ก็เลยต้องตัดใจซื้อ “งั้นก็ซื้อตัวนี้ที่พ่อถืออยู่นี่แล้วกัน...”

สุดท้าย จางฮ่านก็ได้เสื้อตัวนั้นติดมือกลับไป

จางฮ่านยอมแพ้ แผนการวันนี้ล้มไม่เป็นท่า

“ผู้จัดการนี่ตาแหลมจริง คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคนคนนั้นจะซื้อเสื้อตัวละ 28,000 ง่ายขนาดนั้น ตอนแรกคิดว่าคงแค่เข้ามาดูเล่นๆ ไม่กล้าซื้อกับเขาหรอก” พนักงานคนนั้นพูดขึ้น

“เธอน่ะ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ต้องรู้จักสังเกตให้มันมากกว่านี้ แค่เห็นเด็กคนนั้นต้องพอเดาได้แล้ว คนทั่วไปจะปั๊มลูกออกมาหน้าตาน่ารักได้ขนาดนั้นเรอะ? คุณคนนั้นดูก็รู้ว่าแค่มาหาเรื่องสนุกทำแก้เซ็ง คนแบบนี้อยู่บ้านเฉยๆ แล้วปวดไข่ ลองไปมีปัญหาด้วยละก็เธอเอ๊ย ฉันคนหนึ่งไม่เอากับเธอด้วยคน” ผู้จัดการสอนพนักงานสาว

“จริงของผู้จัดการค่ะ”

......

กลับมาถึงร้านอาหารก็เป็นเวลาใกล้ค่ำ จางฮ่านกะจะทำอาหารให้เหมิงเหมิงเป็นครั้งแรก ขณะหุงข้าว เหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ “เหมิงเหมิง พวกเราต้องกลับไปเขาจันทรากันอีกรอบ”

“อ๋า? ดีเลยๆ ๆ ไปเล่นกับมะหมา” เหมิงเหมิง กระโดดโลดเต้น

จางฮ่านแค่ต้องการไปเอาน้ำบนเขามาหุงข้าวก็เท่านั้น

พอได้น้ำมากำลังจะตามเหมิงเหมิงกลับไปที่ร้านอาหาร ระหว่างนั้นก็คิดว่า คืนนี้จะทำอะไรกินดี? ไข่ผัดหอมใหญ่? ไข่ผัดมะเขือเทศ? คิดไปคิดมาทำข้าวผัดไข่ก็แล้วกัน ทำที่ทำง่ายๆนี่แหละดี วิธีการก็ง่ายๆ มีอะไรก็ใส่ๆ มันลงไป กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็เรื่องของ...คุณปะไร

พอคิดได้แล้วก็ลุกขึ้นไปตามเหมิงเหมิง

“เหมิงเหมิง ฟ้ามืดแล้ว ได้เวลากลับไปกินข้าวกันแล้ว” จางฮ่านเรียกเธอ

“ไอ้หยา ก็ได้ ลาก่อนนะ เจ้าดำ เจ้า... เจ้า... ฯลฯ” เหมิงเหมิงบอกลาพวกน้องหมา

เจ้าดำตามมาส่งพวกเขาที่ชายเขา มันรอจนเจ้านายขับรถหายลับไปจากสายตาถึงได้กลับขึ้นไปบนเขา

กลับมาถึงร้านอาหาร จางฮ่านเปิดรายการสำหรับเด็กให้เหมิงเหมิงนั่งดู รอระหว่างที่เขาทำกับข้าว

“หอมจังเลย”

ลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เพราะกลิ่นหอมของนมที่จางฮ่านอุ่นไว้

“เถ้าแก่ที่ร้านมีอะไรแนะนำบ้างคะ? ก่อนอื่นเอานมมาเสิร์ฟก่อนเลย....หือ? ทำไมถึงได้เป็นคุณ?” หญิงสาวเดินเข้ามาเห็นจางฮ่านก็ตกใจ

เธอก็คือสาวในชุดบิกินี่สีขาว ที่เจอกันที่ชายหาดคราวที่แล้ว เธอจำจางฮ่านแทบไม่ได้แต่เธอจำเหมิงเหมิงได้อย่างดี

“คุณคือ?”

จางฮ่านมองดูเธองงๆ ถึงเธอจะสวยแต่จางฮ่านก็จำเธอไม่ได้

“เฮ้ย คุณอานี่ ฉันก็คือคนที่ส่งเครื่องดื่มให้ลูกสาวคุณ แต่ดันถูกคุณปฏิเสธไปยังไงล่ะ” เธอบอกเขาเสียงดัง

“อ่อ” จางฮ่านไม่มีอาการอะไร

“พี่สาวๆ สวัสดีจ้า” เหมิงเหมิง โบกมือทักทาย

“เป็นยังไงบ้างสาวน้อย” เมิ่งฉีเดินเข้าไป กะเข้าไปนั่งเล่นกับเหมิงเหมิงที่โซฟา

“เก้าอี้สีขาวตรงนั้นมีไว้สำหรับลูกค้า” จางฮ่านบอกเธอ

“เฮ้ยๆ ๆ ทำไมคุณไม่มีเหตุผลเอาซะเลย?” เธอจ้องจางฮ่าน

แต่จางฮ่านก็ไม่ได้สนใจอะไรเธอ

“เชอะ” เมิ่งฉีดูไม่ค่อยพอใจ แต่เธอก็ไม่ได้รั้นอะไร เดินไปนั่งที่ที่จัดให้ในส่วนของลูกค้าแต่โดยดี “ที่นี่มีอะไรกินบ้าง? ขอฉันดูเมนูหน่อยได้มั้ย”

“ไม่มีเมนูหรอก วันนี้มีแต่ข้าวผัดไข่กับนม” จางฮ่านตอบ

“ข้าวผัดไข่กับนม?” เมิ่งฉีทำหน้างง

ร้านอาหารนี่ดูไม่เหมือนร้านอาหารยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่อะไรก็ไม่มี? นี่มันเป็นร้านอาหารแบบไหนกันแน่?

เมิ่งฉีกำลังจะลุกออกไปจากร้าน แต่ดันโดนกลิ่นหอมของนมเตะจมูกเข้าอีกรอบ เลยหยุดความคิดนั้นเอาไว้

“งั้นก็ทำมาให้ฉันที่หนึ่งแล้วกัน” เธออารมณ์เสีย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรอ

“แป๊บหนึ่ง” จางฮ่านตอบ

“หือ?”

นมก็ว่าหอมแล้วนะ นี่ข้าวยังหอมได้ขนาดนี้อีกหรือ? เราคงหิวจนคิดไปเองมากกว่า? เมิ่งฉีพิจารณาไปรอบๆ ร้าน ก็เห็นว่าของตกแต่งภายในร้านนั้นไม่ธรรมดาเลย ทั้งเปียโน ทั้งบัวหยกที่ประดับอยู่ ‘เขาเล่นเปียโนเป็นด้วย? ไม่ล่ะมั้ง คงเอามาตั้งโชว์ไว้เท่ๆ’ เมิ่งฉีบ่นในใจ

“ป๊ะป๋าๆ หอมจังเลย เหมิงเหมิง หิวแล้วนะ เมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ย” เหมิงเหมิง ร้องหิว

“สิบนาทีก็เสร็จแล้ว เล่นไปก่อน” จางฮ่านตอบ จากนั้นก็หยิบกิ่งเทียนเซียงออกมาบดผสมใส่ลงไปในเครื่องปรุง

จบตอน