ทัณฑ์ปรารถนา

        ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นห่อเลือดมือบางถือแก้วไวน์ไว้ในมือผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงบวกกับน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มนภาลักษณ์นั่งนิ่ง เหม่อลอย หล่อนอยากกรีดร้อง ทำไมชีวิตถึงได้ทุเรศสิ้นดีตั้งท้องกับใครก็ไม่รู้! จะหาพ่อที่ไหนกันในเมื่อวันนั้นหล่อนเมามายจนแทบไม่รู้สติตื่นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงมีผู้ชายรายล้อมเต็มไปหมด น่าสมเพช! หล่อนจะทำยังไงกับชีวิตที่กำลังจะเกิดมาดี

        หล่อนต้องเอาก้อนเลือดนี้ออกไปซะก่อนที่มันจะออกมาประจานให้อับอายซะก่อน แก้วไวน์ในมือถูกเหวี่ยงทิ้งจนแตก มือบางกำแน่นทุบลงไปที่หน้าท้องตนเองนภาลักษณ์กัดฟัน หลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด

        กิจธรกดกริ่งหน้าห้องของน้องสาวแต่ไม่มีใครขานรับคิ้วขมวดมุ่นลงมือกดอีกหลายครั้งแต่ก็ยังไม่มีใครออกมาเปิดสักทีชายหนุ่มจัดการโทรเข้าหาน้องสาวทันที นภาลักษณ์ชะงักหันไปมองที่โทรศัพท์ตัดสินใจกดรับแล้วสะอื้น

        “นภาทำอะไรอยู่พี่มาถึงหน้าห้องแล้วมาเปิดหน่อย!”กิจธรส่งเสียงบอกน้องสาว

        “พี่กิจ นภา...ไม่อยากอยู่แล้วพี่!”

        “เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่เราอยู่ที่ไหนนภา!”ใจของชายหนุ่มเริ่มไม่เป็นสุข

        “นภาอยู่ที่ห้อง พี่กิจนภาไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้วนภาอับอายเหลือเกิน... ฮือๆๆๆ”นภาลักษณ์สะอื้นไม่หยุด

        “อย่ามาพูดบ้าๆ นะนภา เปิดประตูให้พี่ก่อนเราจะได้คุยกัน”

        นภาลักษณ์ตัดสายทิ้ง ยิ้มเยาะตนเอง หล่อนไม่มีวันยอมให้มารหัวขนนี้ออกมาเด็ดขาดมือบางจัดการทำร้ายตนเองต่อไป กิจธรหันรีหันขวาง รีบลงไปตาม รปภ.ทันทีเขากลัวน้องสาวจะเป็นอะไรไปเสียก่อน ไม่นานห้องถูกเปิดชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปอ้าปากค้างเมื่อเห็นน้องสาวกำลังทำร้ายตัวเองอยู่เขารีบรวบข้อมือทั้งสองข้างของน้องสาวไว้

        “ทำบ้าอะไรนภา แกไม่รักตัวเองเลยหรือไงฮะ!”กิจธรตวาดลั่น

        “พี่อย่ามายุ่ง ฉันเกลียดมันไอ้มารหัวขนนี่!”

        “แกพูดบ้าอะไรนภา นี่แกท้องหรือไง!”

        “ใช่! ฉันท้อง!!”

        กิจธรชะงักมองหน้าน้องสาว แล้วถอนหายใจออกมาทรุดกายนั่งลงเคียงข้างรั้งศีรษะนภาลักษณ์มาพิงที่หัวไหล่

        “แกไปหาหมอเถอะนภา ลูกแกพี่จะเลี้ยงให้ พี่เลี้ยงได้...”ชายหนุ่มบอกน้องสาวเสียงเบา

        “พี่ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไร!กลับไปอยู่บ้านใหญ่เถอะพี่...”นภาลักษณ์สะอื้น

        “พี่ไม่ไปพี่ออกมาแล้วเวลานี้พี่อยู่ด้วยตัวเองได้แล้ว เราไม่จำเป็นต้องไปพึ่งพาบารมีบ้านนั้นอีก!”

        “พี่ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะอยู่ที่นั้นพี่จะมีทุกอย่างอย่าออกมาเลย...”หญิงสาวพยายามเกลี่ยกล่อม

        “แต่พี่ไม่เคยมีความสุขกับบ้านหลังนั้นเลยสักครั้งนภาเราสองพี่น้องแยกจากกันนานเกินไปแล้ว!”

        นภาลักษณ์สะอื้นออกมาดีเหลือเกินที่หล่อนมีพี่ชายอยู่ หล่อนไม่เคยคิดว่ากิจธรจะออกมาจากบ้านหลังนั้นได้แต่ในเวลานี้พี่ชายที่หล่อนเคยโกรธเคืองมาอยู่ข้างกายหล่อนแล้ว

        “พี่กิจ นภาขอโทษนะ”

        “ขอโทษทำไม พี่ต้องขอโทษนภาต่างหาก...”ชายหนุ่มบอก

        “ฮือๆๆ นภาไม่อยากเอาเด็กไว้เลยจริงๆ”นภาลักษณ์ยังคงยืนยันความคิดเดิม

        “เด็กคนนี้เป็นลูกใคร ธานต์เมธาใช่ไหม!”

        หล่อนไม่ตอบอะไรเอาแต่สะอื้นกิจธรขบกรามแน่นทำไมน้องสาวเขาถึงต้องได้รับความทุกข์เช่นนี้ด้วย ทั้งๆ ที่นภาลักษณ์ไม่ใช่คนเดียวที่ทำให้เด็กเกิดขึ้นมาทำไมผู้ชายเฮงซวยคนนั้นถึงไม่รับผิดชอบการกระทำของตนเองเลยสักนิดไม่มีความเป็นคนบ้างหรือไงกัน