กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! หลังจากได้สัญญาณจากกริมทุกคนก็พากันแยกย้ายออกไปอย่างรวดเร็วตอนนั้นเองกริมได้ถอนแรงกดดันทั้งหมดกลับมาจากนั้นจึงเดินหายเข้าไปในเมืองอย่างสบายใจส่วนพ่อตาของโรเบิร์ตมันค่อยๆลุกขึ้นมาด้วยความอับอายเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมามันคิดว่าผู้นำและผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปแห่งนี้คือตัวมันเองแต่ตอนนี้มันกลับเจอเข้ากับตัวตนที่อยู่เหนือกว่ามันหลายคนพร้อมกัน
''นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีจอมราชันย์มากมายขนาดนี้ ลูกพ่อ จะ..เจ้าช่วยบอกอะไรพ่อทีสิคนเมื่อครู่เป็นใครกันแน่''ทั้งตกใจและหวาดกลัวหากอีกฝ่ายต้องการจะฆ่ามันมันได้ตายในชั่วพริบตาแน่
''โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเรามัวแต่อยู่ในอาณาเขตของเราทำให้เราไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกนั่นคือจอมราชันย์ที่เป็นเจ้าของเมืองนี้ที่นี่คือเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์และยังมีอีกหลายเรื่องที่ท่านพ่อไม่รู้แต่ข้าจะไม่บอกท่านต่อจากนี้ท่านพ่อควรจะเปลี่ยนตัวเองได้แล้วเพราะท่านพ่อช่วยท่านแม่เอาไว้ไม่ได้แต่ได้โปรดอย่าเอาไปเหมารวมกับคนอื่น ข้าเองก็เคยเป็นแบบนั้นเพราะท่านสั่งสอนข้ามากเกินไปนั่นทำให้ข้าบ้าอำนาจจนไม่เห็นหัวคนอ่อนแอแต่ตอนนี้ไม่อีกแล้ว มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว''ออเรเลียเองก็เดินจากไปเหมือนกันตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่นางจะทำให้พ่อของตัวเองตาสว่างขึ้นมาบ้าง
''เหอะ! ยังไงก็ช่างเถอะคิดหรือไงว่าอีก10วันจะเอาชนะข้าได้ ถึงเป็นจอมราชันย์แต่พลังก็ยังคงอ่อนด้อยอืม...จะมีก็แค่ความสามารถที่ได้มาเท่านั้นที่ควรระวัง''พ่อตาของโรเบิร์ตหายไปมันต้องฝึกเพิ่มเล็กน้อยมันไม่อาจที่จะพลาดแล้วเสียหน้าได้
''เป็นไงบ้างตาแก่ รู้สึกยังไงที่มีพลังในระดับนี้แล้ว''หลังผ่านไป6วันกริมมาดูความคืบหน้าของโรเบิร์ตจากการตรวจสอบมันเกินคาดกริมไปมากโรเบิร์ตมีพลังกาย26,000,000จุดและพลังเวทย์56,000,000จุดตอนนี้เรื่องความต่างของพลังได้หมดไปแล้วแต่ก็ยังขาดประสบการณ์ต่อสู้ซึ่งมันคือจุดอ่อนที่ร้ายแรง
''ข้าเลือกที่จะใช้ร่างคนหนุ่มเพื่อไม่ให้ออเรเลียต้องอับอายและตอนนี้ข้าพร้อมแล้วที่จะต่อสู้กับพ่อตา''กริมกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวแค่มีพลังเพิ่มขึ้นมาก็คิดว่าจะสู้กับพ่อตาของตัวเองได้แล้ว? น่าขำมากประสบการณ์ต่อสู้ยังไม่ทันมีแต่ดันคิดการใหญ่
''ใจเย็นๆ ถึงเจ้าจะมีพลังเยอะแต่มันไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะชนะได้เจ้าต้องสั่งสมประสบการณ์ต่อสู้ก่อนซึ่งข้าจะจัดแบบพิเศษให้เจ้าเลย รับนี่ไปนี่คืออาวุธของเจ้า''กริมโยนดาบใหญ่ให้โรเบิร์ตด้วยความภูมิใจเพราะกริมใช้เวลาหลายวันเลยทีเดียวกว่าจะสร้างดาบเล่มนี้ขึ้นมาได้
''ตาแก่ทำไมดาบเล่มนี้มันแปลกๆแต่มันก็ทรงพลัง แล้วทำไม...''กริมยกมือขึ้นเพื่อหยุดโรเบิร์ตที่เริ่มถาม
''ดาบเล่มนี้ค่อนข้างพิเศษแน่นอนมันทรงพลังมาก ทั้งหมดสามารถแยกออกเป็น9ชิ้นเล็กๆได้แต่อย่าดูถูกเพราะทุกชิ้นยังทรงพลังเท่าเดิม แต่เจ้าต้องฝึกควบคุมมันให้ได้ทำให้ทั้ง9ชิ้นเปรียบได้กับแขนขาของตนเองเจ้าลองดูใช้พลังเวทย์ของเจ้าแยกพวกมันออกมาแล้วพยายามควบคุมมันให้ได้''กริมหายตัวไปทันทีเพราะการควบคุมต้องใช้เวลาแต่ถ้าหากโรเบิร์ตควบคุมได้เมื่อไหร่มันจะสามารถต่อสู้กับศัตรูรอบด้านได้
''ข้าต้องพยายาม''โรเบิร์ตเริ่มฝึก ผ่านไป1วันของโลกภายนอกกริมได้กลับเข้ามาที่ห้องฝึกอีกครั้ง
''ควบคุมได้หรือยัง''
''ไม่มีปัญหาตอนนี้ควบคุมได้ดั่งใจนึก''
''ดีต่อจากนี้เจ้าต้องสู้กับข้าห้ามพักและข้าจะไม่เห็นใจเจ้า''กริมลดระดับพลังจนเหลือน้อยกว่าโรเบิร์ตจากนั้นจึงพุ่งเข้าหาโรเบิร์ตทันทีหมัดธรรมดาที่ไม่ได้แฝงเทคนิคอะไรตรงเข้าใส่ใบหน้าของโรเบิร์ตตูม! หมัดธรรมดาที่มีพลังน้อยกว่าโรเบิร์ตกลับส่งร่างของมันปลิวไปอัดกับผนังห้องฝึกได้โรเบิร์ตได้แต่พยุงตัวเองขึ้นมาด้วยความอับอาย
''ไอ้แก่เจ้าใช้พลังมากกว่าข้าใช่หรือเปล่า''
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าผิดแล้วข้าใช้พลังน้อยกว่าเจ้าอย่างละ5,000,000จุด รู้มั้ยทำไมเจ้าถึงโดนข้าซัดง่ายๆเพราะเจ้าไม่รู้จักควบคุมพลัง ลองควบคุมพลังให้น้อยที่สุดใช้มันอย่าง...''กริมอธิบายไปด้วยโจมตีไปด้วยจนท้ายที่สุดโรเบิร์ตอยู่ในสภาพปางตาย ฟุ่บ! กริมรักษาบาดแผลให้
''มาเริ่มยกใหม่''ตูม! ตูม! ตูม! ครั้งนี้โรเบิร์ตเริ่มเข้าใจสิ่งต่างๆมากขึ้นมันใช้พลังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! โรเบิร์ตหลบการโจมตีของกริมอย่างต่อเนื่อง เดิมทีกริมโจมตีได้แต่เลือกที่จะไม่ทำเพราะตอนนี้กริมต้องการให้โรเบิร์ตแสดงความสามารถออกมาจนถึงขีดสุด แคร่ก! แคร่ก! แคร่ก!ดาบของโรเบิร์ตแยกออกมาตอนนี้โรเบิร์ตต้องใช้ดาบในการต่อสู้เป็นครั้งแรก
''ระวัง!!!''เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! การโจมตีด้วยดาบทั้ง9ส่วนของโรเบิร์ตเกือบจะไร้ช่องโหว่ทั้งหมดต้องขอบคุณการเป็นพ่อค้าของมันเพราะการแยกแยะและการใส่พลังล้วนผ่านการคำนวณทั้งหมด
''ดีมากควบคุมพลังให้ดีกว่านี้ข้าต้องการให้เจ้าสั่งสอนพ่อตาของเจ้าแบบเต็มที่เอาให้ยับเยินไปเลยอย่างน้อยให้มันอับอายหรือไม่ก็สำนึกได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ตูม! ตูม! ตูม! การฝึกซ้อมป่าเถื่อนที่ไม่มีที่สิ้นสุดกริมซัดโรเบิร์ตประหนึ่งว่าโรเบิร์ตคือกระสอบทรายและโรเบิร์ตก็ต้องเจอแบบนี้ทุกๆวันตลอดเวลาที่เหลือจนกระทั่งครบกำหนดเวลา10วันของด้านนอกกริมจึงพาโรเบิร์ตออกมาจากห้องฝึก
''ครบ10วันแล้วออกมาโดนซ้อมซะ''กริมตะโกนออกมามันทำให้คนในเมืองเกิดความเคลื่อนไหวทุกคนต่างมาที่โรงเรียนหมื่นเผ่าพันธุ์ซึ่งกริมยืนอยู่ที่นั่น
''เหอะ! ข้าต่างหากที่จะซ้อมมันจนตายและถ้าหากข้าพลั้งมือฆ่าอีกฝ่ายไปจะว่ายังไง''พ่อตาของโรเบิร์ตพูดขึ้นมันปรากฎตัวด้วยความรวดเร็วและเมื่อมันมองไปที่โรเบิร์ตดวงตาของมันก็ต้องเบิกกว้างโรเบิร์ตกลายเป็นหนุ่มหล่อไปแล้วแถมยังแบกดาบเล่มใหญ่เอาไว้อีก แต่พลังรอบๆตัวกลับไม่มีเลยนั่นทำให้พ่อตาของโรเบิร์ตขมวดคิ้วเพราะนี่หมายความว่าโรเบิร์ตควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ?
''หากมีปัญญาก็เชิญ วันนี้เจ้าจะได้เปิดโลกใหม่จงแหกตาแคบๆของเจ้าแล้วคิดทบทวนตัวเองซะเถอะโรเบิร์ตเพื่อนยากจำที่ข้าบอกได้มั้ย''กริมหันไปพูกับโรเบิร์ตแล้วยิ้มให้ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวมาก
''จะ...จำได้ ข้าจำได้ ห้ามใช้พลังเต็มที่ในทันทีค่อยๆเพิ่มพลังไปทีละนิดทรมานให้ได้มากที่สุด...''โรเบิร์ตฉีกยิ้มกว้างขึ้นเพราะมันถึงเวลาแล้วที่จะปลดปล่อยความอัดอั้นที่เคยโดนกริมซ้อมจนปางตายทุกวัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่130:การพัฒนาของโรเบิร์ต

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่130:การพัฒนาของโรเบิร์ต

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้