เกิดใหม่แต่ดันเป็นจอมมารซะอย่างงั้น !

                [ ชาร์ล็อต นี้คือน้องชายของเธอไงละ! ]

        พอมาถึงห้องรับแขกคุณโจ* ก็เอาผมไปแนะนำกับทุกคนในคฤหาสน์แห่งนี้ถึงจะรู้สึกดีก็เถอะที่ทุกคนเเลดูใจดีและเป็นประเภทที่ผมรับได้เพราะยังไงผมก็เป็นพวกไม่ถูกกับพวกชอบขยับตัวโดยไม่คิดละนะ หรือก็คือผมเป็นพวกแพ้ทางน้องสาว? เอาเป็นว่าเรียกว่า "ชาร์ล" ไปก่อนละกัน ไอพวกพลังขับเคลื่อนสูงแบบนี้ไม่ไหวเลยแหะจะอยู่สงบๆจนกว่าจะพร้อมได้ไหมเนี้ย? แลจะดี้ด้าซะเหลือเกินและตอนนี้นางก็ยังไม่อยู่เฉยด้วย...

                [ นี้เธอนะชื่ออะไรเหย่อ? ]

                [ ละ...ลุกส์ ]

                [ ที่จริงน้องเขาชื่อ ลุกซ์ ละ พ่อตั้งให้เองเป็นชื่อที่ดีใช่ไหมล้า! ]

        ให้ตายสิเพลอพูดไม่ชัดไปซะได้แต่เอาเถอะ เธอเป็นพวกเข้าข่ายผู้หญิงในสไตล์ของชั้นที่ชอบด้วยละนะ ผมเหลืองทอง ชอบถักผมทวิลเทลและติดโบว์ทั้งสองข้าง ตาสีทองน้ำตาล ผิวขาวอมชมพู ที่สำคัญ! เพราะเป็นโลลิไงล่ะ!! 

                " มาสเตอร์ค่ะ หรือว่าท่านชอบคนแบบโลลิ? "

                " มันเป็น 1 ใน 100 ความฝันของผมเลยนะ!! "

        ถึงเชสจะทำเหมือนเอือมระอาแต่ผมไม่สนใจหรอกนะ! มาว่าผมแบบนี้คงจะไม่เข้าใจถึงความน่ารักของสาวตัวน้อยๆเวลาอ้อนเเล้วช้อนขึ้นมามองทางเราระหว่างอ้อนสินะเหอะ

                [ งั้นลุกซ์เราไปหาอะไรเล่นกัน! ]

                [ แต่ผมอยากอยู่ที่นี้.... ]

                [ ไม่ได้!! เธอต้องเชื่อฟังพี่สาวสิ ไปกัน! ]

        นั้นไงถึงได้แพ้ทางชาร์ลแลดูจะมีพลังงานเหลือเฟือเลยแหะทั้งๆที่อยากจะหาข้อมูลก่อนแท้ๆ สกิล System ยังแค่ระดับ 1 การเข้าถึงข้อมูลโลกก็ยังเป็นไปไม่ได้ ได้แค่แนะนำผู้เล่นกับช่วยเหลือนิดหน่อยเท่านั้น งั้นแอบย่องไปหาห้องเก็บหนังสือตอนกลางคืนดีกว่า! ทุกคนก็หลับแล้วด้วยแถมดูจากการเดินทางของพวกคุณโจ ก็คงจะเหนื่อยแน่วันนี้ เยี่ยม! ไปสวยแน่

                [ งั้นไปกะได่... ] 

                [ ต้องอย่างงี้สิ! ]

        หน้าอายจริงพูดชัดไม่ได้เลยเพราะ 3 ขวบนั้นแหละคงต้องทนไปละนะ แต่พอเห็นหน้าชาร์ลแล้วยอมก็ได้(*ยอมใจอ่อนเพราะโลลิล้วนๆ ลุกซ์ไม่ได้กล่าวไว้) ตอนนี้ผมก็ออกมาอยู่ในสวนของหน้าคฤหาสน์จนได้ตอนแรกชาร์ล็อตอยากจะพาผมไปเดินเที่ยวรอบเมืองแต่ทำไม่ได้เพราะคุณโจห้ามไว้ "ก็แหงละฉันยังแค่ 3 ขวบจากภายนอกคงไม่มีใครอยากปล่อยให้ไปแบบนั้นหรอก" แต่รู้สึกจะมีคนนึงตามพวกผมสองคน...ไม่สิต้องเรียกว่าตามผมมารู้สึกจะชื่อ "ซิลเวีย" สินะรู้สึกจะเป็นเมดส่วนตัวผมซะด้วยแต่เอาเถอะผมไม่สนใจหรอกผมต้องสร้างความสัมพันธ์ไว้เพื่อจะได้แอบย่องออกมาตอนดึกโดยให้ซิลเวียคอยดูต้นทางให้แต่ถ้าไม่สำเร็จผมก็จะแอบย่องกลางดึกอยู่ดีถือซะว่าต่อให้เจรจาไม่ได้แต่ก็ถือว่าไม่เสียหายอะไรเหอะๆ 

                [ ลุกซ์! รู้อะไรไหม? พี่สาวนะเก่งการต่อสู้มากเลยนะ! ถ้าลุกซ์โตขึ้นอีกหน่อยจนจับดาบได้ต้องมาดวลกับพี่เลยนะ! ]

                [ .... ]

                [ เน่~ อย่าเมินพี่สิ!! น้าๆ~~ ]

        ให้ตายสิเอาแต่ใจชะมัด พอผมเมินนิดหน่อยถึงกับมาเขย่าตัวชั้นอีกแต่เอาเถอะเพราะเป็นโลลิหรอกนะถึงยอมให้ แต่มีโลลิอยู่ข้างๆนี้ช่างฮีลฉันได้ดีจริงๆ เอาละ! ไปหาซิลเวียเพื่อสร้างความสัมพันธ์แบบเด็กใสอยากรู้อยากเห็นดีกว่า

                [ พะ..พี่สาว ผมอยากอ่านหนังสืออ่า... ] 

                [ เอิ๊ก..!! อะ..โอเคได้สิเดี่ยวพี่จะหาเวลาให้นะ ] 

        เยี่ยม!! ไงล่าแค่ใช้สกิลอ้อนนิดๆหน่อยๆก็ได้ละ แต่รู้สึกละอายใจที่ต้องมาทำตัวเด็กทั้งๆที่ 17 แล้วแหะ... แต่ไม่นึกว่าจะได้ผลเห็นซิลเวียหน้านิ่งๆอย่างนี้นึกว่าจะยากกว่านี้แล้วซะอีกเหอะๆ เพราะหน้าตาหรอหรือว่าอย่างอื่น? แต่เหมือนฉันจะลืมเรื่องสำคัญเลยแหะ....อืม........ใช่เเล้วว!!!! ลืมไปได้ไง!! ฉันยังไม่เคยหน้าของตัวเองเลยนิ! เลยขอพวกเขาพาไปดูกระจก แต่ที่น่าตกใจคือไม่มีพวกแก้วหรือจานแก้วเลย ใช้เป็นจานไม้ไม่ก็จานกระเบื้องกัน งั้น..แปลว่าโลกนี้นั้นไม่มีนวัตกรรมในการผลิตพวกเครื่องแก้วสินะ เสร็จละได้ข้อมูลมาแล้วแต่ก็ยังไม่พร้อมเผยเเพร่หรอกนะต้องเตรียมพร้อมซะก่อนซึ่งฉันยังไม่พร้อม

                [ เหห........ หล่อสุดๆเลยนะเนี่ย มีผมสีเงิน ตาสีฟ้าเหมือนพลอยไพริน** แถมมีผิวขาวใสอีก เหอะๆๆๆ... ]

                [ นะ เน่ ซิลเวียทำไมลุกซ์ทำหน้าตาแบบนั้นละ? ]

                [ นั้นสินะคะ สงสัยอาจจะชอบหน้าของตัวเองก็ได้ค่ะ ]

                [ ......... ]

        เห้ออ..... ลืมทั้งสองคนไปเลยว่ายังอยู่แต่ไม่ยังสงสัยก็ดีละนะ แล้วพวกเราก็ถึงเวลากินข้าวดูเหมือนมันจะไม่ค่อยอร่อยสำหรับผมแต่ถ้าเป็นพวกเค้าถือว่าอร่อยมากเลยละมั้ง สงสัยวัฒนธรรมการกินคงต่างกันละมั้งแต่ผมก็อยากจะทำให้พวกเขากินอยู่หรอกนะแต่ถ้าออกตัวตอนนี้แผนที่วางมาทั้งหมดพังแน่ ควรจะแกล้งว่าหลังจากอ่านหนังสือเลยอยากลองดัดแปลงดูแล้วมันกับอร่อยแต่เรื่องพวกนี้ค่อนคิดเอาก็ได้อะนะ

                [ เป็นอะไรรึ ลุกซ์หรือว่าไม่อร่อย? ] 

                [ เน่~ ลุกซ์ดูพี่สาวซะบ้างสิ! พี่กินได้เธอก็ต้องกินได้สิ! ฮ่าๆ มาเดี๋ยวพี่จะป้อนเธอเองลุกซ์! อ้ามมม~ ]

        ดูเหมือนจะเป็นปัญหาเเล้วสิพวกเขาเเลจะดูสนใจเราเป็นพิเศษแล้วแผนคืนจะรอดไหมเนี่ยเห้ออ..... แล้วผมหลังจากที่กินเนื้อที่ป้อนจากชาร์ลดูเหมือนจะทำให้ทุกคนอยากจะป้อนผมไปด้วยจนผมต้องกินอาหารที่ทุกคนป้อนมาอย่างช่วยไม่ได้เห้อออ....หวังว่าจะสำเร็จนะวันนี้แผนการแอบย่องและดูเหมือนผมจะนอนคนเดียวในห้องละ!! สวรรค์ชัดๆ! แต่ประเด็นคือมีคนเฝ้าห้องอยู่นะประตูนะสิคงต้องรอตอนเค้าเปลี่ยนเวรแต่ยังโชคดีที่ชาร์ล็อตกับคนอื่นนอนกันคนละห้อง......  ปังง!!!! อยู่ดีๆประตูก็เปิดออกมาพร้อมกับหนูจอมแก่นชาร์ลนั้นเอง

                [ ลุกซ์ พี่เหงาน่ะเลยอยากมานอนด้วยพ่อแม่เขานอนห้องเเยกเหมือนพวกเราพี่เลยหาโอกาศมานอนเป็นเพื่อนเธอไงล้า~~ ]

                [ อือ... ]

                [ เย้~~ ]

        แล้วชาร์ลก็มานอนด้วยกับผมโชคดีที่เตียงใหญ่พอให้ผู้ใหญ่สองคนนอนกันได้เลยไม่มีปัญหาในการแอบย่องตอนเธอหลับ เอาละ เราควรมาคิดแผนในการรบหนีดีกว่าขอตั้งชื่อแผนว่า! " ลบหนีเข้าห้องสมุด! " เห้อ.......อายกับการตั้งชื่อของตัวเองแหะแต่ชั่งเถอะ! ชื่อไม่สำคัญแผนสำคัญกว่า ในระหว่างนี้ปรึกษากับเชสดีกว่า

                " นี่พอจะช่วยชั้นออกจากห้องนี้ได้ไหมเพราะที่นี้ไม่มีเวลาที่แน่นอนด้วยฉันเลยอยากให้เถอะเรียกฉันตอนเที่ยงคืนนะ ถึงจะน่าเสียดายแต่ก็สะดวกหน่อยๆที่โลกนี้ไม่มีนาฬิกากัน"

                " ถึงมาสเตอร์ยังไม่รู้แต่ที่นี้นั้นใช้ระฆังในการบอกเวลาทุกๆ 3 ชั่วโมงค่ะ "

                " งั้นเหรอขอบใจนะ แล้วก็เชสเธอช่วยเรียกชั้นว่าลุกซ์ได้ไหม ฉันอยากให้เรียกแบบนั้นนะ โอ๊ะ เรียกฉันว่าพี่ก็ได้นะ! "

                " ค่ะ พี่ลุกซ์... "

        หลังจากปรึกษาไปสักพักผมก็พร้อมสำหรับแผนการ

* คุณโจ จาก โจนาธาน 

** พลอยไพริน ชื่อในภาษาอังกฤษคือ Blue Sapphine