ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“หวู่ยี่ ไม่มีใครมาขวางแล้ว เจ้ากับข้ามาสู้กันเถอะ”ถังฮวนยิ้มอย่างไม่อินังขังขอบ
ชายหนุ่มนั้นเป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับสี่ แต่เขาแทบไม่มีประสบการณ์การต่อสู้เลย เขาถูกฆ่าโดยที่ยังไม่ได้ชักอาวุธออกมาด้วยซ้ำยิ่งไปกว่านั้นถังฮวนยังเห็นว่าหวู่ยี่กับชายหนุ่มมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา ถึงอย่างไรถ้ามาที่นี่เพื่อฆ่าผู้อื่น พวกเขาควรจะตระหนักว่าจะถูกฆ่าได้ด้วยเช่นกัน
ในขณะที่พูด หอกในมือของถังฮวนชี้ไปที่หวู่ยี่ ตัวปืนระเบิดเป็นแสงสีแดง ปลายปืนสั่นเล็กน้อยมีแรงกระตุ้นนั้นร้อนระอุ
“เสี่ยวหยู!”หวู่ยี่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาแข็งค้างและบิดเบี้ยว คำรามออกมาอย่างไม่เข้าใจ
“ถังฮวน เจ้ากล้าฆ่าน้องชายข้าได้อย่างไร วันนี้ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะต้องร้องขอชีวิตแล้วค่อยๆ ตายไป ทั้งร้านและผู้หญิงของเจ้าจะต้องตายต่อหน้าเจ้าทีละคนๆ”
“ย่าห์!”เหมือนสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ หวู่ยี่กรีดร้องอยู่ในอก เขาพุ่งเข้าหาถังฮวนเต็มแรง ดาบยักษ์ในมือสีดำของเขากลับตวัดเจอเพียงความว่างเปล่าพลังที่รุนแรงของเขากระจายออกมาจากตัวดาบ พุ่งไปที่ถังฮวนเหมือนปรอท
ฮึ่ม! ถังฮวนถือปืนด้วยมือทั้งสองข้าง ข้อมือของเขาจมลงทันที ปืนส่งเสียงดังสนั่น ปลายหอกแหลมคมแทงทะลุความว่างเปล่า แล้วแค่แทงออกไป
“เคร้ง!”ระหว่างที่แสงไฟยิงออกไป ปลายหอกและคมดาบปะทะกัน ทันใดนั้นเสียงแหลมคมก็ดังขึ้น วิญญาณที่น่าเกรงขามทั้งสองต่างก็พุ่งออกมาจากอาวุธทำให้เกิดระเบิดอย่างรุนแรง
พลังกระจายออกมาจากการปะทะกัน
คราวนี้ ทั้งถังฮวนและหวู่ยี่ถูกโจมตีอย่างรุนแรง พวกเขาถูกแรงปะทะทำให้ถอยไปถึงคนละห้าก้าวพร้อมๆ กันแต่ทั้งสองไม่คิดจะหยุดพัก ทันทีที่พวกเขาทรงตัวได้ก็สะบัดอาวุธเข้าหากันอีกครั้ง ถังฮวนพุ่งหอกออกไปเหมือนกับมังกรทะยานฟ้า เล็งไปที่ศีรษะของหวู่ยี่รวดเร็วเหมือนสายฟ้าต่อเนื่องไม่หยุด ดาบยักษ์ในมือของหวู่ยี่ก็ฟาดฟันออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!...”
เสียงโลหะกระทบกันอย่างบ้าคลั่ง ดังกึกก้องภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งสองคนใช้ความเร็วเข้าโจมตีกันอย่างรุนแรง
เพียงไม่กี่อึดใจ หอกเปลวไฟสีแดงของถังฮวนก็แทงออกไปนับสิบครั้ง และหวู่ยี่ก็ตอบโต้ด้วยดาบที่ฟาดฟันมานับสิบครั้งในชั่วพริบตาเช่นกันเปลวไฟจากปืนและลำแสงสีดำจากดาบยักษ์ปะทะกันอย่างรุนแรงด้วยความเร็วที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า
“ดี! มาเลย! น่าสนใจ!”ถังฮวนรู้สึกถึงเลือดในกายที่เดือดพล่านไปทั่วร่าง เขาเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ปืนสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์ในมือของเขาไม่มีวี่แววว่าความเร็วจะลดลง เขายังคงแทงออกมาด้วย ความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงแหวกอากาศดังชัดพลังที่ปะทุออกมานั้นแข็งแกร่งกว่า การแทงเพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นภาพก็เริ่มปรากฏขึ้นในอากาศ
การโจมตีดั่งพายุโหมกระหน่ำของถังฮวนทำให้เกิดแรงกดดันมากมาย ค่อยๆ ลดทอนแรงปะทะของหวู่ยี่อย่างเงียบๆในเวลานี้เขาตระหนักถึงความจริงได้ว่าองค์ชายรองชาตูประเมินความแข็งแกร่งของถังฮวนผิดไปมากมายนัก
ถังฮวนเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับสี่ การปะทะกันของลมปราณที่แท้จริงทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายมีพลังควบแน่นไหลต่อเนื่องเป็นวงล้อวิญญาณแต่ลมปราณของมันร้อนแรงมาก ทั้งความเร็วในการกระตุ้นพลังลมปราณก็เร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เทียบกับเขาซึ่งเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าแล้วนับได้ว่าสูสีมากไม่น่าแปลกใจที่ผู้ฝึกยุทธระดับสี่หลายคน ทั้งหลิวกวง ลั่วซาน และฝูฉาง ต่างก็ตายด้วยน้ำมือของเขาถ้าหากว่าน้องชายของเขาหวู่หยูยังไม่ตาย เขาอาจจะดึงน้องหนีไปด้วยกันได้ แต่ตอนนี้แม้ว่าจะเป็นยังไงก็จะต้องฆ่าเขาให้ได้
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!...”
ความเร็วดาบของหวู่ยี่ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ในพริบตาที่ดาบและหอกปลายปืนปะทะกันหลายสิบครั้ง เขารู้ทันทีว่าความเร็วปืนของถังฮวนค่อยๆ เพิ่มขึ้นแต่ความเร็วของเขาถึงขีดจำกัดแล้ว หากว่ายังทำเช่นนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วหัวของเขาจะถูกแทงเข้าสักครั้งจนได้การค้นพบนี้ทำให้ใบหน้าของหวู่ยี่ยิ่งมืดมน
“เคร้ง!”
ในขณะที่ดาบและหอกปะทะกันอีกครั้ง หวู่ยี่อาศัยแรงปะทะกันเพื่อถอยฉากออกกลับไปหลายเมตรแต่เมื่อเท้าของเขาเหยียบไปลงจุดสำคัญ เขากลับย้ำเท้าทะยานไปข้างหน้าอีกครั้ง
“เมฆลมกรด!”
ทันใดนั้นหวู่ยี่ก็เปล่งเสียงคำรามก้องฟ้า ดาบยักษ์ในมือยังคงคำรามพุ่งแหวกอากาศด้วยท่วงท่าแปลกประหลาดครู่ต่อมาร่างของเขาก็ถูกปกคลุมด้วยเงาดำของดาบทั่วทั้งตัว หมุนวนพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“หืม?”ถังฮวนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่น่าสะพรึงกลัวกำลังเข้ามาใกล้ ภายในพายุสีดำที่ดูเหมือนมีดาบมหึมาหลายสิบเล่มร่ายรำอยู่ราวกับว่าพวกมันสามารถทำลายสิ่งกีดขวางที่อยู่ตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ ได้นับไม่ถ้วน เขาใช้สายตาจับจ้องดูพลางถือปืนอัคคีก้าวไปข้างหลัง
“นั่นไง!”หลังจากถอยไปสิบก้าว ถังฮวนก็ยิ้มเยาะที่มุมปาก
ทันใดนั้นเปลวไฟสีแดงก็สั่นและกลายเป็นแนวโค้งพุ่งเข้าสู่พายุสีดำจากด้านข้าง หลังจากมีเสียงดังเคร้งขึ้น พายุก็สลายไปเหมือนฟองสบู่สายตาเผยให้เห็นหวู่ยี่ที่ถือดาบยักษ์สีดำปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งปลายของปืนอัคคีสีแดงปักลงบนใบมีดกว้างนั่น หวู่ยี่มีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างรวดเร็ว เขาเคลื่อนตัวออกไปทันทีโดยใช้แรงส่งจากที่ถูกทำลายกระบวนท่าเมื่อครู่
“เจ้าเห็นจุดบกพร่องในวิชาของข้าด้วยงั้นหรือ?” ขณะที่เท้าเพิ่งทรงตัวได้ ดาบยักษ์ของหวู่ยี่ก็ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า เขางอตัวและอ้าปากค้าง หายใจแผ่วเบาเหมือนกับพยัคฆ์ที่พร้อมจะพุ่งออกไปล่าเหยื่อหากแต่ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจปนตกตะลึง
“หวู่ยี่ นี่แค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ได้เวลาเอาจริงแล้ว!”
ถังฮวนไม่โต้กลับอะไรแค่ยิ้มบางๆ ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น พลังพิเศษแข็งกล้าของอัคคีพิสุทธิ์ก็ได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณและไหลเข้าไปในหอก
สัญญาณแห่งความตาย ความรุนแรงของแสงสีแดงยิ่งทวีคูณ แสงนั้นพุ่งออกมาครอบคลุมรอบกระบอกตัวปืน
ในเวลาเดียวกันความร้อนมหาศาลก็แผ่ออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อตัวขึ้นกลายเป็นคลื่นความร้อนที่น่ากลัว และดูเหมือนว่าแม้แต่อากาศรอบข้างก็ถูกเผาไหม้ไปด้วย
“นี่เจ้า....”ใบหน้าของหวู่ยี่เปลี่ยนไปฉับพลัน เขาคิดว่าถังฮวนเคยใช้พลังอัคคีพิสุทธิ์มาก่อน แต่ไม่คาดคิดว่าจะกระตุ้นมันได้จนกระทั่งขณะนี้แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างออกมาสองสามเมตร ผิวหนังของเขาก็รู้สึกแสบร้อนจากการแผดเผา การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้เขารู้สึกค่อนข้างตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก
เขาไม่ได้ใช้พลังของอัคคีพิสุทธิ์ก็น่าเกรงขามพออยู่แล้ว หลังจากกระตุ้นพลังอัคคีพิสุทธิ์ออกมา จะรับมือไหวหรือเปล่า?
“รู้รสปืนของข้าซะ!”ในขณะที่จิตใจของเขาสั่นคลอน ถังฮวนกลับหัวเราะออกมาดังลั่น หอกยาวในมือของเขาระเบิดพลังรุนแรงมากพอจะกวาดกองทัพหนึ่งออกไปให้พ้นทาง
หวู่ยี่ที่เพิ่งได้สติ ยกดาบยักษ์ป้องกันการโจมตีที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาถูกกระแทกด้วยพลังจนต้องถอยออกไปหลายก้าวเสื้อผ้าและผมของเขาถูกคลื่นความร้อนปกคลุม ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ทันที ผิวที่ถูกสัมผัสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้น
“โว้วววว!” ในขณะที่เขาพยายามยืนหยัดก็ถูกยิงอีกครั้งจากด้านบน
“เปรี้ยง!!!!”ถังฮวนยิงออกไปทีละนัดๆ ทั้งกวาด สับ แทง การยิงแต่ละครั้งหนักและเร็ว ความเร็วยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆหวู่ยี่ที่ชะงักไปก็ถอยไปทีละก้าวๆ ด้วยความอดสู คลื่นความร้อนที่แผ่จากปืนไม่เพียงแต่ทำให้เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นเท่านั้น มันถึงกับทำให้ผมและคิ้วของเขาไหม้ไปด้วย
หวู่ยี่รู้สึกหวั่นกลัวอยู่ในอก แม้จะรู้ว่าถังฮวนเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่ ที่มีความสามารถในการต่อสู้พอๆ กับผู้ฝึกยุทธระดับห้า แต่ตัวเขาไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะพ่ายแพ้เลยทว่าหลังจากนั้นไม่นานคู่ต่อสู้ของเขากลับกลายเป็นฝ่ายเหนือกว่าแล้ว พลังความร้อนที่แผ่ออกมาจากปืนของฝ่ายตรงข้ามถึงจุดที่เขาทนไม่ไหว ผิวหนังของเขาอาจจะไหม้เป็นจุลในไม่ช้านี้
ระหว่างที่หวู่ยี่กำลังคิดหาทางถอย มีเพียงรักษาชีวิตให้ได้เท่านั้นเขาจึงจะมีโอกาสที่จะล้างแค้นให้เหล่าพี่น้องได้!
"ใกล้จะหมดเวลาแล้ว!"
ทันใดนั้นเสียงแผ่วเบาดังขึ้นในหูของเขา จากนั้นเขาสังเกตเห็นว่าหอกที่อยู่ตรงหน้าเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงรังสีรอบๆ โบกสะบัดเหมือนระลอกคลื่น รุนแรงและน่ากลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ เหมือนกับว่าเปลวไฟกลุ่มเล็กๆ ได้กลับกลายเป็นสิ่งชวนสยดสยอง
แรงผลักดันและน่าสยองดังขึ้นพร้อมกับไฟของฮางิวาระ หวู่ยี่รู้สึกหวาดกลัวกว่าที่เคยพบมา เขาสัมผัสได้ถึงความตายจากแสงสีแดงที่ท่วมท้นอยู่ตรงหน้าเขา
เมื่อเสียงคำรามดังขึ้น ดาบยักษ์ในมือหวู่ยี่ก็ฟาดฟันออกไปอย่างรุนแรง และแสงสีดำที่คมกริบที่ยากจะหาใครเทียบนั้น ถูกแสงสีแดงตัดผ่าราวกับน้ำตกครู่ต่อมาเขาก็ได้เห็นแสงสีดำของตนถูกกลืนกินโดยแสงสีแดงอย่างหมดหนทาง จากนั้นทั้งร่างของเขาก็ปกคลุมไปด้วยแสงสีแดงที่งดงามนั้น
ทันใดนั้นหวู่ยี่รู้สึกราวกับว่าร่างของเขาถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ในความมึนงงดูเหมือนจะมีเสียงดังเข้ามาในหูของเขา
“ยิงออกไป ฮางิวาระ—“

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 73 ยิงออกไป ฮางิวาระ!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 73 ยิงออกไป ฮางิวาระ!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้