ฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน(จบแล้วค่ะ)

"มีเรื่องอันใดที่ทำให้นายหญิง ไม่สบายใจโปรดให้ลี่มี่ช่วยแบ่งเบาท่านด้วยเถิด"น้ำเสียงจริงใจของ ลี่มี่ทำเอาแพรวา รู้สึกว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพังใน ห้องอันว่างเปล่าแห่งนี้

"ข้ามีเรื่องที่ไม่อาจบอกใครได้ ลี่มี่"

"ลี่มี่รับรอง ทุกคำพูดของ พี่สาว จะไม่มี

แพร่งพรายออกจากปากของลี่มี่ เพียง แค่ข้าน้อยเห็น นายหญิง...พี่สาว เหม่อลอยเหมือนกังวลในใจเช่นนี้ ลี่มี่ก็หามีความสุข ไม่"

"ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า แต่ไม่รู้ว่า เจ้าจะตอบ มันให้กระจ่างได้ไหม

"เชิญถามมาได้เลย ด้วย สติปัญญาอันน้อยนิด ลี่มี่ จะพยายามตอบคำถามท่าน แม้จะตอบไม่ได้ คราวต่อไปลี่มี่ก็จะไปหาคำตอบให้จงได้"

" ฮ่องเต้องค์ ก่อนหน้านั้น ข้าหมายถึง ก่อนที่เซี้ยนตี้ หรือพ่อของฝ่าบาทจะขึ้นนั่งบัลลังก์สวรรคตได้อย่างไร"ลี่มี่ เบิกตาโพลงด้วยตกใจ กับคำถาม ทรุดตัวลง คุกเข่าตรงหน้าแพรวา

"พี่สาว เรื่องนี้ ห้ามแพร่งพราย ขอท่านพี่โปรดอภัยลี่มี่ไม่อาจ..."

"เจ้า ไม่เชื่อใจข้าหรืออย่างไร ลี่มี่"

"ข้าน้อยเชื่อใจท่านพี่ แต่เรื่องบางเรื่องใน วังหลวงแห่งนี้ หาก แพร่งพราย ความผิดคือตาย เท่านั้น"

นี่เองกระมั้งที่ หมอหลวง ไม่ยอม เล่าเรื่องราวใดใดให้แพรวาได้รับรู้ แม้จะดูเหมือนรู้ทุกอย่าง แพรวาถอนหายใจยาวเหยียด

" ข้า สัญญาลี่มี่หาก เรื่องนี้ถูกแพร่งพรายก็มิใช่จากปากข้า ข้าไม่บอกเจ้าไม่บอก แล้วใครจะรู้ว่าเราคุยกันเรื่องใด"ลี่มี่คุ้นคิด ตรึกตรอง แพรวาฉุดมือลี่มี่ให้ลุกขึ้นยืน

"ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาว ไม่มีทางทำร้ายเจ้า เจ้าล่ะ เห็นข้าเป็นพี่สาวเหมือนที่เรียกข้าว่าเจี่ยเจีย หรือไม่"ลี่มี่น้ำตาซึม

"นายหญิง อย่า บีบคั้นข้าน้อยเลย"

" งั้นเจ้าแค่ พยักหน้ากับส่ายหน้า ทุกอย่างเป็นข้าพูดเอง คนเดียวความผิดใดใดไม่เกี่ยวกับเจ้า"ลี่มี่พยักหน้าช้า ช้า

"ฮ่องเต้ องค์ก่อน ถูกปลงพระชนม์โดย เซี้ยนตี้ใช่หรือไม่" ลี่มี่ นิ่งก่อนจะพยักหน้า ใจแพรวา ร่วงหล่นหายไป ที่ใดไม่อาจเรียกคืน

ภาพความทรงจำไม่ได้โกหก แพรวาเห็นทุกอย่าง พ่อของเธอที่เป็นถึงฮ่องเต้ ถูกคมกระบี่ เสียบทะลุขั้วหัวใจ มันชัดเจนออกอย่างนั้น แม้จะบอกว่า เหมือนฝัน แต่แพรวาอยู่ที่นั่นจริงจริง

"แล้วองค์หญิงน้อยเล่าลี่มี่ นาง หายไปไหน"ลี่มี่ส่ายหน้า