มารราคะ

ตอนที่ 47

ควบคุมไม่ได้

                “ท่านอิงอิน... หยุดเถอะขอรับท่านกำลังโดนวิชามารครอบงำอยู่นะขอรับ” ชุนหยางโดนบังคับให้กินยาปลุกอารมณ์เข้าไปก็ไม่อาจควบคุมร่างกายท่อนล่างให้สงบลงได้แต่ถึงอย่างนั้นยาที่กินเข้าไปก็ไม่รุนแรงเท่ากับที่จูอิงเคยทำพลาดออกมาตอนนี้ชุนหยางเลยยังควบคุมสติได้แต่...

                “ถูกต้องตอนนี้ข้าอยากได้เจ้ามาเป็นของข้าจนทนแทบไม่ไหวแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าจงมาเป็นของข้าซะเถอะ”อิงอินไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อยว่าที่นางเป็นเช่นนี้เพราะวิชามาร แต่มันก็เหมือนตอนที่ชุนหยางโดนวิชามารราคะเข้าครอบงำนั่นล่ะถึงจะรู้ว่าต้องฝืนเอาไว้แต่ร่างกายของนางก็ไม่ฟังคำสั่งอยู่ดีตอนนี้ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้ครอบครองชุนหยางนางก็พร้อมจะยอมทำ ต่อให้ต้องร่วมรักกันกลางศาลาที่สามารถมองเห็นได้อย่างง่ายดายนางก็จะทำ

                “ควบคุมสติเอาไว้ขอรับ แบบนี้มันจะดีกับท่านจริงๆหรือขอรับ”ชุนหยางเห็นอิงอินเริ่มพยายามจะถอดกางเกงของตนก็ได้แต่บอกให้อิงอินตั้งสติเอาไว้ แต่หากนางทำได้ก็คงไม่มาหาชุนหยางตั้งแต่ที่ผู่เยว่เตือนแล้วตอนนี้อิงอินไม้แม้แต่จะถอดเสื้อผ้าด้วยซ้ำ นางดึงกางเกงของชุนหยางลงได้ก็ถลกกระโปรงขึ้นแล้วขยับตัวเข้ามาหาท่อนล่างของชุนหยางด้วยตัวเองเสียอย่างนั้นนี่นาง...ไม่ได้สวมอะไรอยู่ภายใต้กระโปรงเลยงั้นหรือ

                “อ๊า...สมแล้วที่เป็นมารราคะ ความรู้สึกนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ”เผลอเพียงครู่เดียวอิงอินก็สอดใส่ท่อนล่างของชุนหยางเข้าไปในร่างของนางเสียแล้ว นี่สินะความรู้สึกที่ได้หลับนอนกับมารราคะถึงจะไม่โดนมนตร์เสน่ห์แต่เพียงแค่สอดใส่เข้าไปก็ทำเอาความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ไปทั่วทั้งร่างแล้วนี่มันยอดเยี่ยมกว่าการร่วมเตียงกับคนธรรมดาหลายเท่าเลยยิ่งนางเริ่มขยับความรู้สึกยามท่อนล่างของชุนหยางกำลังเสียดสีอยู่ภายในก็ยิ่งเด่นชัดทำเอาอิงอินยิ่งมีอารมณ์เข้าไปใหญ่

                “อึก...” ชุนหยางที่อยู่ข้างล่างพยายามฝืนตัวเองเอาไว้เช่นกันแต่ยามสายตาเหลือบมองไปยังเรือนร่างของอิงอินความรู้สึกยับยั้งชั่งใจก็น้อยลงทุกทีข้างในของนางทั้งร้อนและรู้สึกดีแถมเรือนร่างของนางก็ไม่ธรรมดาเลยโดยเฉพาะส่วนหน้าอกที่ใหญ่กว่าผู้หญิงคนอื่นๆมากแถมนางยังสวมใส่เสื้อผ้าบางๆโดยไม่มีชั้นในอีกต่างหากทำให้เห็นรอยนูนสองรอยบนเสื้อของนางได้อย่างชัดเจน

                “เจ้าเองก็ชอบเหมือนกันสินะรู้หรือไม่ข้ามั่นใจกับหน้าอกของข้ามากเลยทีเดียว” อิงอินเห็นชุนหยางจ้องมองหน้าอกของนางก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะดันหน้าอกของนางเข้าไปแนบร่างของชุนหยางต่อให้ชุนหยางจะพยายามหักห้ามใจอยู่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่ามันช่างยั่วยวนจริงๆ

                “ท่านบอกเองนะขอรับว่าพลังวิญญาณของท่านมีมากพอ”โดนสาวงามผู้มีเรือนร่างเย้ายวนขนาดนี้ขึ้นคร่อมแล้วจะให้ชุนหยางควบคุมตัวเองต่อไปได้อย่างไรตั้งแต่ตอนที่นางป้อนยาเข้ามาชุนหยางก็โดนวิชามารราคะกระตุ้นอย่างรุนแรงแล้ว ถึงตอนนี้ชุนหยางไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปแล้ว

                “ดูดไปได้เลย เรื่องพลังวิญญาณข้าก็มั่นใจเช่นกัน”อิงอินยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะปล่อยให้ร่างกายของชุนหยางเป็นอิสระอีกครั้ง

                ตึง

                “ได้ขอรับ” ทันทีที่เป็นอิสระชุนหยางก็อาศัยจังหวะนี้ดันร่างของอิงอินให้นานลงและเป็นฝ่ายขึ้นไปอยู่ข้างบนแทนถึงจะมีเสน่ห์แค่ไหนแต่อิงอินก็ไม่ใช่มารราคะ การเคลื่อนไหวและลีลาของนางยังไม่โดดเด่นนัก..

                “เอ๊ะ...แบบนี้มัน” ตอนแรกที่ชุนหยางเปลี่ยนเป็นฝ่ายกระทำบ้างอิงอินก็ยิ้มอย่างสบายใจแต่พอเริ่มทำไปได้ไม่นานนางก็เริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างให้นางขยับเองกับให้ชุนหยางเป็นคนทำแต่ถึงตอนนี้นางก็ห้ามอะไรชุนหยางไม่ทันแล้ว

                “อ๊าง...เดี๋ยวก่อน ข้า...”อิงอินเพิ่งจะเคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกเสียวที่ทะลักออกมาอย่างกับสมองจะละลายนี้ทำเอานางคิดอะไรไม่ออกตอนนี้ร่างของนางโดนกระแทกจนหน้าอกกระเพื่อมไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่และต่อให้นางถึงจุดสุดยอดชุนหยางก็ยังไม่ยอมหยุดแถมยังกระแทกเข้ามาโดนจุดเสียวของนางต่ออีกต่างหาก

                “อ๊า!!” ร่างกายของอิงอินเกร็งไปทั้งตัวในตอนที่นางเสร็จไปพร้อมๆกับชุนหยางความรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆภายในร่างนี้ทำเอาทั่วร่างของนางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันทีเกือบไปแล้วเชียวหากชุนหยางยังทำต่อมีหวังนางคงดึงสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่แน่ๆ

                “จริงด้วยนะขอรับท่านมีพลังวิญญาณเยอะมากจริงๆ” ชุนหยางถอนหายใจออกมาก่อนจะก้มมองเรือนร่างภายใต้เสื้อผ้าที่ยับไปทั้งตัวของอิงอินด้วยท่าทีโล่งใจระหว่างดูดซับพลังวิญญาณชุนหยางสัมผัสถึงจำนวนพลังวิญญาณภายในร่างของอิงอินได้เป็นอย่างดีพลังวิญญาณของนางนั้นมหาศาลจนชุนหยางไม่คิดว่าจะดูดซับได้หมดแน่ๆ มันมีมากกว่าของไป๋ซิงซินหลายสิบไม่สิ อาจจะหลายร้อยเท่าเลยก็ได้

                “ทีนี้เจ้าก็เชื่อข้าแล้วสินะ”อิงอินยิ้มออกมาอย่างเหนือกว่า ถึงนางจะเสียอาการไปหน่อยแต่นางก็พูดจริงเรื่องพลังวิญญาณมากพอนะ

                “ขอรับ เช่นนั้นเราก็มาทำกันต่อเถอะ”อย่างน้อยการดูดซับพลังวิญญาณจากอิงอินก็ปลอดภัยทำให้ชุนหยางสามารถทำต่อได้โดยไม่ต้องกลัวว่านางจะตายเพราะโดนดูดพลังวิญญาณมากเกินไป...

                “เอ๊ะ ต่อเหรอ” อิงอินที่คิดว่าจบลงแล้วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าชุนหยางบอกว่าจะทำต่อปกติแล้วผู้ชายทำกันแค่ครั้งเดียวมิใช่หรือ

                “ขอรับ ยาของท่านยังไม่หมดฤทธิ์นี่ขอรับ”ชุนหยางพยักหน้าก่อนจะเริ่มขยับร่างกายของตัวเองต่อ มารราคะแค่โดนกระตุ้นก็ทำให้เกิดอารมณ์ได้แล้วแต่อิงอินเล่นใช้ยาปลุกอารมณ์กับมารราคะนี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ ปกติชุนหยางก็ทำกับจูอิงหลายรอบอยู่แล้วโดนยาเข้าไปแบบนี้อิงอินอย่าหวังว่าจะได้พักง่ายๆเลย

                “เดี๋ยว...อ๊า” อิงอินยังไม่ทันได้เตรียมใจให้ดีเลยชุนหยางก็เริ่มกระแทกเข้ามาเสียแล้วหลังจากนี้นางจะไม่ดูถูกเรื่องบนเตียงของมารราคะอีกแล้ว..

                .

                .

                .

                “นี่มัน...อะไรกันเจ้าคะ” เพราะชุนหยางและอิงอินทำกันกลางศาลาก็เลยมีคนเข้ามาเห็นได้อย่างง่ายดายแต่เพราะคนในสวนตอนนี้ก็ล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่ถูกจางเหว่ยจับมาและรู้ด้วยว่าชุนหยางเป็นมารราคะเหมือนกันพวกนางก็เลยเคยชินกับการเห็นคนร่วมหลับนอนกันกลางแจ้งเช่นนี้แล้วและไม่ได้ไปรายงานให้จูอิงฟังสุดท้ายกว่าจูอิงจะมาเห็นเข้าอิงอินก็นอนหมดแรงตาลอยอยู่บนพื้นเสียแล้ว

                “จูอิง...”ฝ่ายที่มองเห็นจูอิงแล้วรีบเรียกหานางกลับกลายเป็นฝ่ายอิงอินเสียอย่างนั้น นางลุกขึ้นมาจากพื้นก่อนจะเข้าไปคว้าชายเสื้ออิงอินเพื่อขอความช่วยเหลือเสียแทบจะทันทีถึงพลังวิญญาณของนางจะมีเหลือเฟือแต่กำลังกายของอิงอินกลับน้อยกว่าผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณทั่วไปเสียอีกตอนนี้ร่างกายของอิงอินเลยสั่นไปหมดเพราะใช้กำลังกายมากเกินไปถึงจะยังใช้พลังวิญญาณช่วยประคองเอาไว้ได้แต่หากทำมากกว่านี้สติของนางคงไม่เหลือแล้วแน่ๆ

                “อะไรนะเจ้าคะท่านใช้ยาปลุกอารมณ์กับท่านพี่เพราะทนความกระหายของวิชามารโลภะไม่ไหว”จูอิงได้ฟังเรื่องราวจากปากของอิงอินก็ไม่ทราบจะหัวเราะหรือเห็นใจดีจูอิงยังจำได้ว่าตอนที่ทดสอบยากับตัวเองนางรุนแรงกับชุนหยางแค่ไหน ตอนนี้ชุนหยางที่มีพลังวิญญาณมากกว่านางหลายเท่าเป็นฝ่ายโดนยาปลุกอารมณ์เสียเองมันคงจะรุนแรงมากจริงๆ

                “ใช่...ข้าไม่คิดนี่นาว่าเขาจะทำขนาดนี้”อิงอินตอนนี้ขาสั่นไปหมดแต่ชุนหยางยังเคลื่อนไหวได้ปกติเลย นี่เขามีกำลังกายสูงกว่านางมากหรือนางแค่อ่อนแอเกินไปกันแน่

                “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะแต่เรื่องนั้นค่อยคุยกันทีหลังตอนนี้ให้ข้าช่วยท่านพี่เองนะเจ้าคะ” จูอิงถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาชุนหยางเองความรู้สึกของอิงอินก็ใช่ว่านางจะไม่เข้าใจ ตอนวิชามารเข้าครอบงำมันควบคุมตัวเองได้ยากมากจริงๆและความโลภก็เป็นสิ่งหนึ่งที่มนุษย์ทุกคนไม่อาจควบคุมได้โดยง่าย

                “อืม...” เมื่อจูอิงเข้ามาแทนที่ชุนหยางและจูอิงก็เริ่มจูบกันก่อนเป็นอย่างแรกเช่นทุกทีเพียงแต่ท่าทีของจูอิงนั้นเป็นธรรมชาติมากแถมนางยังไม่ได้ให้ชุนหยางรุกแต่เพียงฝ่ายเดียวเหมือนที่อิงอินทำด้วยทันทีที่เริ่มร่วมรักกันทั้งจูอิงและชุนหยางต่างก็เคลื่อนไหวอย่างสอดคล้องราวกับรู้ใจกันเป็นอย่างดีแถมท่าทางของอิงอินยามร่วมรักกับชุนหยางยังเย้ายวนมากกว่าเวลาปกติมากจนแม้แต่อิงอินก็ยังรู้สึกว่านางมีเสน่ห์เลย

                “อ๊า...”น่าประหลาดพลังวิญญาณที่อิงอินสัมผัสได้จากตัวจูอิงนั้นไม่ได้มากมายอะไรแต่นางกลับมีอะไรกับมารราคะอย่างชุนหยางได้อย่างต่อเนื่องเหมือนไม่ได้โดนดูดซับพลังวิญญาณไปเลยทั้งๆที่การดูดซับพลังวิญญาณของชุนหยางรุนแรงมากเมื่อครู่นางเสียพลังวิญญาณไปถึง 1 ใน 7 ส่วนเชียวนะ

                “ท่านพี่ ข้าจะเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสียงครวญครางของจูอิงยิ่งนั้นฟังดูออดอ้อนไม่น้อยถึงเรือนร่างของนางจะไม่ยั่วยวนเท่าอิงอินแต่จูอิงกลับรู้วิธีใช้ร่างกายยั่วยวนได้มากกว่าอิงอินเสียอีกมันราวกับว่าจูอิงรู้เป็นอย่างดีว่าชุนหยางชอบอะไรและต้องสัมผัสกันแบบไหน...

                “อึก...” ยามเห็นชุนหยางกระแทกท่อนล่างเข้าใส่เอวเล็กๆของจูอิงฝ่ายอิงอินกลับเผลอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัวยิ่งเห็นชุนหยางทำกับจูอิงเท่าไหร่ อยู่ๆภายในหัวของนางก็นึกย้อนความรู้สึกตอนนางโดนกระทำขึ้นมาเสียเฉยๆอยู่ๆร่างกายของนานก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทั้งๆที่นางควรจะทำต่อไม่ไหวแล้ว

                “ชุนหยาง ข้าขอทำอีกรอบได้หรือไม่”ในที่สุดอิงอินที่นั่งมองทั้งสองร่วมรักกันก็ทนต่อไปไม่ไหว แค่นึกถึงตอนที่ร่วมรักกับชุนหยางนางก็เกิดอารมณ์แล้วรู้ตัวอีกทีนางก็เข้าไปโอบกอดชุนหยางจากด้านหลังก่อนจะพูดจาเสียงออดอ้อนเพื่อขอร่วมหลับนอนกับเขาเสียอย่างนั้นนี่มันผลของวิชามารโลภะงั้นเหรอ หรือเพราะอย่างอื่น...