ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        เพิ่งจะก้าวพ้นจากเมืองกระดูกโลหิตมาได้ไม่ทันไรพรานจากประเทศหนานป้างคนหนึ่งก็เหลือบไปเห็นลู่เซิ่งเข้าพอดี!

        “หือ? ที่แท้ก็เป็นแค่พาลาดินหรอกเหรอ?”

        เมื่อเห็นว่าลู่เซิ่งที่เป็นเพียงพาลาดินอาชีพสายสนับสนุนบังอาจกล้าออกจากเมืองกระดูกโลหิตมาเพียงลำพังพรานจากประเทศหนานป้างคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม!

        “ไอ้พวกหมูชั้นต่ำอย่างพวกแกนี่ไม่เคยจำใส่หัวเลยจริงๆ สินะอยู่ในเขตปลอดภัยรอความตายเงียบๆ ไม่ชอบหรือไง? ถึงต้องรนหาที่ออกมาเป็นอาหารอันโอชะแบบนี้!”

        “ก็ดี ในเมื่อแกอยากไปเจอเพื่อนร่วมชาติขนาดนั้น ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้!”

        “ศรสยบมาร! ตายซะ!”

        ฟิ้ว!

        วินาทีต่อมาลำแสงที่ทอประกายเวทมนตร์อันทรงพลังจากลูกศรก็พุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของลู่เซิ่งอย่างรวดเร็วพร้อมกับทิ้งเสียงแหวกอากาศที่แหลมคมบาดหูไว้เป็นสาย!

        ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ลู่เซิ่งกลับไม่ได้ปรายตาตามองเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ขยับจิตสั่งการทันที!

        “ลมหายใจชั่วร้าย!”

        ตูม!ตูม! ตูม!...

        ลำแสงสยดสยองสามสายที่แตกต่างกันพุ่งทะยานออกมาจากหัวทั้งสามของออสการ์อย่างบ้าคลั่งทุกที่ที่มันพาดผ่านไม่เพียงแต่จะบดขยี้ศรเวทที่ผู้ใช้อาชีพจากหนานป้างยิงมาจนแหลกละเอียดแต่มันยังพุ่งเข้าครอบคลุมร่างของผู้ใช้อาชีพจากหนานป้างผู้นั้นด้วยอานุภาพที่ยังไม่ลดละ!

        HP-2022!

        HP-1977!

        HP-1849!

        “อ๊ากกก...”

        พริบตาต่อมาพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดพรานจากประเทศหนานป้างผู้ที่ยังไม่ทันได้โต้ตอบว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถูกลมหายใจทั้งสามสายของออสการ์ลบหลอดเลือดจนเกลี้ยง สิ้นใจไปในทันที!

        “ว่าไงนะ? หลี่เฉิงเสี่ยนถูกฆ่าในพริบตาเลยเหรอ?”

        “เป็น... เป็นไปไม่ได้!”

        “ไอ้คนเสินเซี่ยนั่นมันก็แค่พาลาดินอาชีพสายสนับสนุนไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?”

        “ดูนั่นสิ สัตว์พาหนะที่มันขี่อยู่ หรือว่าจะเป็น...มอนสเตอร์กลายพันธุ์?”

        ในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นเพื่อนร่วมรบของตนถูกสังหารในพริบตาพวกผู้ใช้อาชีพพันธมิตรสามประเทศที่เหลือต่างก็พากันขวัญหนีดีฝ่อจนไม่มีใครกล้าพุ่งเข้าโจมตีลู่เซิ่งต่อเป็นคนแรก!

        ส่วนลู่เซิ่งเองก็ไม่ได้แยแสพวกมัน!

        เพราะในตอนนี้เขาได้เห็นภาพความโหดร้ายทารุณที่เกิดขึ้นภายนอกเมืองกระดูกโลหิตอย่างเต็มตาแล้ว!

        บนทุ่งราบอันกว้างใหญ่ซากศพจำนวนมหาศาลนอนระเนระนาดอยู่บนพื้นบางร่างขาดครึ่งท่อนจนเครื่องในไหลออกมานองพื้น บางคนตายตาไม่หลับดวงตาเบิกโพลงบางคนถูกเผาจนร่างเกรียมดำจนจำเค้าเดิมไม่ได้!

        และยังมีบางส่วนที่ร่างแหลกสลายจนไม่เหลือซากที่สมบูรณ์เลยด้วยซ้ำ!

        มองไปทางไหนก็มีแต่ขุนเขาซากศพกองพะเนินโลหิตไหลนองเป็นสายน้ำ จะบอกว่าเป็นนรกบนดินก็คงไม่เกินไปนัก!

        “ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย!!!!”

        เมื่อได้เห็นภาพนี้ดวงตาของลู่เซิ่งก็พลันแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น!

        เพราะคนเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนร่วมชาติของเขาทั้งสิ้น!

        ยิ่งกว่านั้นเมื่อไม่นานมานี้ พวกเขายังเป็นชีวิตที่มีเลือดเนื้อมีอนาคตที่กว้างไกลและมีหนทางที่สดใสรออยู่!

        แต่ตอนนี้พวกเขากลับกลายเป็นเพียงซากศพที่เย็นชืดและไร้วิญญาณ!

        จะให้เขาไม่เคียดแค้นไม่เดือดดาลได้อย่างไร?

        ขณะที่ลู่เซิ่งกำลังจะตัดสินใจสั่งให้ออสการ์ที่เขาขี่อยู่เริ่มการฆ่าล้างแค้นให้สิ้นซากนั้นเอง!

        “ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที!”

        ทันใดนั้นเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เต็มไปด้วยความร้อนรนก็ดังมาจากป่าทึบทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ!

        “หือ? เหมือนจะมีผู้ใช้อาชีพจากประเทศเสินเซี่ยของเราร้องให้ช่วยอยู่ทางนั้น!”

        เมื่อได้ยินเสียงนั้นลู่เซิ่งก็ใจกระตุกรีบออกคำสั่งแก่ออสการ์ทันที!

        “เร็วเข้า ไปดูตรงนั้นหน่อย!”

        “ขอรับ นายท่าน!”

        ออสการ์ขานรับและเตรียมจะก้าวเท้าออกไป!

        แต่ทว่าในจังหวะนั้นเองก็มีอีกเสียงหนึ่งดังมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ไม่ไกลนัก!

        “ฉันอยู่นี่ มีพี่น้องเสินเซี่ยคนไหนมาช่วยฉันที เลือดฉันจะหมดแล้ว!”

        “มีใครช่วยฉันได้บ้างไหม ทางนี้มีผู้ใช้อาชีพศัตรูสี่คน!”

        “ไม่นะ อย่า... อ๊ากก...”

        ...

        เสียงร้องโหยหวนและคำขอความช่วยเหลือดังระงมขึ้นทีละสาย!

        ชั่วพริบตาเสียงเหล่านี้ดังมาจากทั่วทุกสารทิศจนทำให้ลู่เซิ่งถึงกับสับสนไปหมดว่าควรจะไปช่วยใครก่อนดี!

        “แย่แล้ว คนที่ต้องช่วยมีเยอะเกินไป ลำพังแค่ฉันคนเดียวช่วยไม่ทันแน่!”

        ลู่เซิ่งยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจจนลนลานราวกับมดบนกระทะร้อน!

        เป็นเพราะการโจมตีของพันธมิตรสามประเทศนั้นกะทันหันเกินไปจนทำให้ผู้ใช้อาชีพของประเทศเสินเซี่ยไม่ได้เตรียมตัวป้องกันเลยแม้แต่น้อยและถูกล้อมกรอบจนตกอยู่ในวิกฤตอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่!

        แต่จะให้เขามายืนดูเพื่อนร่วมชาติถูกรุมสังหารไปต่อหน้าต่อตาเขาก็ไม่มีวันทำใจยอมรับได้!

        “จะทำยังไงดี?”

        ลู่เซิ่งกัดฟันกรอดพยายามบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์พลางขบคิดหาทางแก้ปัญหาในใจอย่างรวดเร็ว!

        ในตอนนั้นเองออสการ์ที่เขาขี่อยู่ก็เหมือนจะนึกอะไรออก จึงเอ่ยขึ้นกับลู่เซิ่งว่า“นายท่าน ข้าจำได้ว่าท่านเคยบอกว่าพรสวรรค์การต่อสู้ของท่านสามารถเพิ่มผลของทักษะได้โดยตรงถึง 10,000 เท่าใช่หรือไม่?”

        “ใช่แล้ว!”

        ลู่เซิ่งพยักหน้าโดยไม่ได้ปิดบัง!

        เพราะออสการ์คือสัตว์พาหนะของเขาทั้งคู่มีพันธสัญญาศักดิ์สิทธิ์ร่วมกัน หากเขาตาย ออสการ์ก็ต้องตายตกไปตามกันด้วย!

        ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเลยว่าออสการ์จะทรยศตนเอง!

        “ถ้าอย่างนั้น ข้ามีวิธีที่อาจจะช่วยแบ่งเบาความกังวลให้นายท่านได้!”ออสการ์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง!

        “วิธีอะไร? รีบบอกมาเร็วเข้า!”

        ดวงตาของลู่เซิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันทีและถามออกไปอย่างกระวนกระวาย!

        “ไม่ทราบว่านายท่านเคยได้ยินชื่อทักษะรัศมีพิพากษาบ้างหรือไม่?” ออสการ์ไม่ได้ตอบตรงๆ แต่กลับถามลองเชิงขึ้นมา!

        “รัศมีพิพากษา?”

        เมื่อได้ยินชื่อทักษะนี้ลู่เซิ่งก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง และยังไม่ทันจะนึกออก ออสการ์ก็อธิบายต่อทันทีว่า“นี่คือทักษะระดับต่ำที่พาลาดินสามารถเรียนได้ตั้งแต่เปลี่ยนอาชีพครั้งที่หนึ่งมันสามารถสะท้อนความเสียหาย 1 เปอร์เซ็นต์ที่ศัตรูทำใส่กลับคืนไปได้และยังมีระยะครอบคลุมถึง 50 ตารางกิโลเมตรตราบใดที่อยู่ในระยะนี้ เพื่อนร่วมทีมของพาลาดินทุกคนจะได้รับผลของมัน!”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้มันก็เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หาก...ข้าหมายถึงถ้าหากว่านะ!หากพรสวรรค์การต่อสู้ของนายท่านสามารถเพิ่มผลของทักษะนี้ได้ 10,000 เท่า ทำให้ระยะครอบคลุมถึง 500,000 ตารางกิโลเมตรและสะท้อนดาเมจได้ถึง 10,000 เปอร์เซ็นต์...”

        “แก... แกหมายความว่า...” เมื่อได้ฟังลู่เซิ่งก็ตาโตเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างออก!

        “ถูกต้อง!”

        เป็นไปตามคาดออสการ์พยักหน้าอย่างหนักแน่นพลางกล่าวอย่างลำพองว่า“ด้วยรัศมีกลุ่มที่เทพขนาดนี้ท่านจะไปวิ่งร่ายช่วยทีละคนทำไมล่ะขอรับแค่ท่านเห็นผู้ใช้อาชีพจากประเทศเสินเซี่ยก็แค่กดเชิญพวกเขาเข้าทีมก็พอไม่ต้องเสียเวลาไปช่วยทีละคนให้เหนื่อยเปล่า!”

        “เพราะทันทีที่พวกเขาเข้าทีมของท่านพวกเขาก็จะได้รับผลของรัศมีของท่านทันที!”

        เมื่อสิ้นคำออสการ์ก็ยิ้มพลางเสริมว่า “และคนที่ท่านช่วยไว้ได้เหล่านี้ท่านยังสามารถสั่งให้พวกเขากระจายตัวออกไปเพื่อช่วยกดดึงคนอื่นเข้าทีมแทนท่านได้อีกเพราะยังไงระยะของรัศมีนี้ก็กว้างถึง 500,000 ตารางกิโลเมตรซึ่งครอบคลุมทั้งเขตสงครามทรายโลหิตอยู่แล้วต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้รับผลของมัน!”