เหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า

บทที่ 7 ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องบุรุษผู้นั้นได้ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางสายตาของเหล่าแขกที่มาร่วมงานมงคล เพียงฝักกระบี่ที่กระแทกลงกับพื้นของต่างๆภายในงานก็ได้กระจัดกระจายไปจนหมด บ่าวสาวที่สวมใส่ชุดสีแดงสดได้หันมองบุรุษผู้ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางฝูงชน แม่นางเสวี่ยที่สวมใส่ชุดสีแดงสดเมื่อได้เห็นร่างของหยางหลงปรากฏขึ้นตรงหน้านางก็แทบจะกลั่นน้ำตาของตนเอาไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกที่มันอัดแน่นอยู่ภายในอกของนางนั้นไม่สามารถกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้ คุณชายสกุลถังที่ตื่นตระหนกเขานั้นมองบุรุษชุดขาวที่ปรากฏกายขึ้น ผ่านมาครู่หนึ่งเขาจึงดึงสติของตนกลับมาได้ ความโกรธได้เพิ่มพูนขึ้นภายในจิตใจของเขา คุณชายสกุลถังได้กวาดสายตามองรอบๆกาย งานแต่งของตนนั้นถูกทำลายจนเละเทะ ใบหน้าของคุณชายสกุลถังได้เปลี่ยนไปกลายเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “ จับมันซะ!!! ” คุณชายสกุลถังตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เหล่าผู้คุ้มกันนับสิบที่ยืนอยู่มุมต่างๆได้รีบปฏิบัติตามคำสั่งเขาได้วิ่งตรงเข้ามาหาหยางหลง เพราะเป็นงานมงคลผู้คุ้มกันจึงมิได้รับอนุญาติให้พบอาวุธเข้ามาภายในงาน แม้จะมีอาวุธอยู่ภายในมือพวกผู้คุ้มกันก็ไม่มีทางจะชนะหยางหลงได้อยู่แล้ว ยิ่งในตอนที่ไม่มีอาวุธในมือเช่นนี้ยิ่งเป็นไปมิได้ที่จะต่อกรกับบุรุษผู้นี้ ดวงตาอันเฉียบคมของบุรุษชุดขาวได้กวาดสายตามองเหล่าผู้คุ้มกันที่วิ่งกรูเข้ามา ดวงตายทั้งสองของหยางหลงได้หลับลงมือขวาที่เอื้อมไปจับด้ามกระบี่ในมือซ้าย คมกระบี่สีฟ้าโปร่งใส่ได้ถูกดึงออกมาจากฝักกระบี่ เมื่อกระทบเข้ากับแสงคมกระบี่โปรงใส่นั้นยิ่งงดงาม เหล่าผู้คุ้มกันสกุลถังที่วิ่งกรูเข้ามา เพียงพริบตาเดียว ร่างของหยางหลงก็ได้เคลื่อนไหวไปรอบๆด้วยความรวดเร็ว เลือดสีแดงสดได้กระจายออกมาจากคอหอยของผู้คุ้มกันเหล่านั้น วิชากระบี่ที่รวดเร็วเกินกว่าสายตาของมนุษย์ธรรมดาจะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า งานมงคลถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลนองเต็มพื้น เหล่าแขกที่มาร่วมงานเริ่มส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างอันไร้วิญญาณของเหล่าผู้คุ้มกันนับสิบได้นอนนิ่งอยู่บนพื้นที่ร้อนระอุเพราะแสงแดดในยามเที่ยงวัน ดวงตาอันเยือกเย็นได้มองตรงไปทางคุณชายสกุลถังที่อยู่ในชุดสีแดงสด เมื่อถูกต้องด้วยสายตาเช่นนั้นอีกฝ่ายถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง “ พ่อบ้านถัง!!! ” คุณชายสกุลถังได้ส่งเสียงเรียกอย่างสุดเสียง ไม่นานนักร่างของชายชราผู้ที่เคยทำให้หยางหลงนั้นบาดเจ็บสาหัสก็ได้ปรากฏกายขึ้นด้านหลังของคุณชายสกุลถัง ดวงตาของชายชราผู้นั้นเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง เสียงเท้าทุกก้าวที่ชายชรานั้นเดินหูของหยางหลงได้ยินถึงความหนักแน่นในลมปราณ ดวงตาคู่นั้นของหยางหลงได้จ้องชายชราเบื้องหน้าอย่างตาไม่กระพริบ ภาพของพ่อบ้านสกุลถังผู้นั้นได้สะท้อนอยู่ในแววตาของหยางหลง ถ้าเป็นเมื่อก่อนตัวของหยางหลงนั้นคงจะหวาดกลัวพ่อบ้านผู้นี้ แต่มิใช่กับเขาในตอนนี้ เมื่อมองดูชายชราด้วยความเยือกเย็นอยู่สักพัก หยางหลงนั้นได้คำตอบเลยว่าแม้จะผ่านไปถึงหลายสิบวันแต่วรยุทธของชายชราผู้นี้ไม่ก้าวหน้าขึ้นเลยสักนิด ในสายตาของหยางหลงตอนนี้ชายชราผู้นี้ก็เป็นแค่ราชสีห์แก่รอคอยวันตายเท่านั้น ลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างกายนั้นคงจะเป็นลมปราณดวงดารา ถึงอย่างไรหยางหลงนั้นก็ต้องขอยอมรับว่าการที่ชายชราผู้นี้ฝึกฝนลมปราณดวงดารามาได้ถึงขั้นนี้ก็ถือว่ามีความสามารถในระดับหนึ่ง พ่อบ้านสกุลถังได้รุกหน้าเข้ามา เขานั้นเคลื่อนไหวเข้าหาหยางหลงอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือของพ่อบ้านสกุลถังได้พุ่งตรงเข้ามาใส่ร่างของเขา ถ้าตอนนี้หยางหลงนั้นสวมกลับไปด้วยฝ่ามือที่แฝงด้วยลมปราณทั้งหมดของเขาชายชราผู้นี้คงจะไม่พ้นความตาย หยางหลงนั้นเยือกเย็นเขาได้สวนกลับพ่อบ้านสกุลถังไปด้วยพลังลมปราณเพียงครึ่งเดียว บุรุษชุดขาวได้ซัดฝ่ามือซ้ายของตนออกไปเบื้องหน้า เมื่อฝ่ามือทั่งสองนั้นปะทะเข้าใส่กันผลของการต่อสู้ก็แสดงออกมาซึ่งเวลานั้นในทันที ร่างของชายชราถูกซัดกระเด็นออกไป พ่อบ้านสกุลถังนั้นถูกซัดด้วยลมปราณจนกระอักเลือดออกมาจากปาก แม้จะถูกฝ่ามือของหยางหลงซัดเข้าให้แต่ชายชราผู้นั้นก็ยังคงยืนอยู่ได้ ร่างพ่อบ้านสกุลถังที่กระเด็นออกไปได้ตั้งหลักอีกครั้ง ก่อนที่หัวเข่าทั้งสองข้างของชายชราผู้นั้นจะทรุดลงไปอยู่กับพื้น พ่อบ้านสกุลถังได้กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ความหวาดกำลังเริ่มถูกบ่มเพาะขึ้นภายในใจของทุกผู้ที่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขารู้ดีว่าพ่อบ้านถังนั้นมิได้เป็นผู้ที่มีวรยุทธด้อยกว่ายอดฝีมือสักเท่าไหร่ การที่บุรุษผู้นี้สามารถชนะพ่อบ้านถ้งได้นั้นแปลวว่าบุรุษผู้นี้ย่อมมีฝีมือสูงล้ำ “ เจ้า...เป็นใครกัน ” พ่อบ้านถังได้เอ่ยออกมาพร้อมทันเลือดที่กระอักออกมาจากปาก หยางหลงได้เงียบสนิทเขานั้นไม่เอ่ยกลับไป ดวงตาที่เย็นชาของหยางหลงได้เริ่มกวาดสายตามองรอบๆ เหล่าผู้คนต่างเริ่มผงะกับสายตาของบุรุษผู้นั้นที่กวาดมองมาที่ตนเอง เหล่าแขกที่มาร่วมงานเริ่มก้าวถอยหลังกันไปอย่างช้าๆ “ เจ้ารู้หรือเปล่าว่าสถานที่นี้คือที่ไหนกัน... ” ฮูหยินใหญ่ผู้เป็นมารดาของคุณชายถังได้เอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ นิสัยของนางนั้นไม่ต่างจากบุตรมากนัก ความหยิ่งยโสที่แสดงออกมานั้นทำให้หยางหลงรู้ได้ทันทีว่านางคือมารดาของคุณชายถัง “ จวนสกุลถัง... ” หยางหลงตอบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย “ เจ้ารู้เช่นนั้นแล้วยังกล้า.... ” ฮูหยินใหญ่ยังไม่ทันเอ่ยจบหยางหลงก็ได้พูดสวนขึ้นมาทันควัน “ ที่นี่เป็นจวนสกุลถังแล้วทำไม.... ” คำพูดของหยางหลงที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารได้มองตรงไปทางฮูหยินใหญ่ของสกุลถัง เมื่อถูกจ้องด้วยสายตาเช่นนั้นนางถึงกับผงะถอยหลัง “ สามหาว!!!! ” คุณชายถังได้คำรามออกมาเมื่อเห็นบุรุษผู้นี้กำลังดูหมิ่นมารดาของตนอยู่ “ หื้อ!!! ” หยางหลงได้ปลายสายตาไปมองคุณชายสกุลถังที่เอ่ยขึ้น ในเวลานี้ดวงตาของหยางกลงช่างน่ากลัวยิ่งนัก ไม่ว่าผู้ใดที่ได้มองดวงตาคู่นั้นก็ต้องเสียวสันหลังวูบกันทั้งนั้น เช่นเดียวกับคุณชายสกุลถังเมื่อสายตาคู่นั้นของหยางหลงมาตรงไปหลังของเขาก็เย็นวูบ ความห้าวหาญในตอนแรกที่แสดงออกมานั้นกลับเลือนหายไปจนหมด “ เจ...เจ้...เจ้าๆๆๆ เป็นใครกัน ” คุณชายถังเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ ไม่ว่าผู้ใดกันสามารถมองออกว่าตอนนี้คุณชายสกุลถังกำลังหวาดกลัว ถังฟางหนิงและหลิวเฟยหลิงสตรีทั้งสองได้มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างใกล้ชิด พวกเขารู้สึกดีใจไม่น้อยไปกว่าแม่นางเสวี่ยเฟยเลยสักนิดที่เห็นหยางหลงนั้นปรากฏกายขึ้น “ เจ้ากล้าท้าทายตระกูลถังของข้างั้นหรือ เจ้าไม่รู้สินะว่าอำนาจของพวกข้านั้นยิ่งใหญ่ขนาดไหน ” คุณชายสกุลถังได้เอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ภายในสายตาของหยางหลงตอนนี้คุณชายถังนั้นราวกับเป็นตัวตลก คนที่พยายามจะทำตัวยิ่งใหญ่ที่ไม่ประมาณซึ่งพลังของตนเอง
“ กำลังเล่นตลกอยู่หรือไง.... ” หยางหลงเอ่ยออกมาอย่างเบาๆ เสียงพูดเบาๆของหยางหลงแต่คุณชายสกุลถังได้ยินมันอย่างชัดเจน
ความโกรธภายในของคุณชายถังที่พุ่งพล่านขึ้นมามันทำให้คุณชายสกุลถังที่อยู่ในสีแดงสดได้รุกหน้าเข้าไปหาหยางหลงด้วยความโกรธ
คุณชายถังนั้นไม่ใช่คนที่มิรู้วรยุทธเขานั้นได้รับการสั่งสอนเรื่องวรยุทธมาเป็นอย่างดีตั้งแต่วัยเยาว์ แต่ถึงกระนั้นความสามารถของเขาก็คงจะไม่สูงไปกว่าพ่อบ้านถังผู้เป็นอาจารย์หรอก แม้แต่ผู้เป็นอาจารย์ยังมีสภาพเช่นนั้นคุณชายถังผู้นี้คงจะไม่รอดถ้าโดนฝ่ามือของหยางหลงไปสักฝ่ามือ
หยางหลงเอนกายหลบฝ่ามือของคุณชายถังที่พุ่งเข้ามาหาร่างของตนง่ายดาย ชั่ววินาทีร่างของคุณชายถังนั้นพุ่งผ่านร่างกายของตนไป หยางหลงได้ใช้เท้าของตนเตะเข้าไปที่ข้อพับที่ขาข้างขวาของคุณชายถัง ผัวะ!!!
เสียงดังลั่นร่างของคุณชายสกุลถังได้ลดต่ำลงไปอยู่กับพื้น เขานั้นส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ โอ๊ย!!! ”
คุณชายถังได้พยายามลุกขึ้นจากพื้น เมื่อใบหน้าของคุณชายถังนั้นหันกลับมามองทางหยางหลง คมกระบี่โปร่งใส่ได้ชี้เข้าไปที่คอของคุณชายถังแล้ว ร่างที่กำลังจะลุกขึ้นก็ได้หยุดชะงักเมื่อคมกระบี่นั้นชี้ตรงเข้าที่ปลายคอ
บริเวณนั้นถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้ง ใบหน้าของคุณชายถังนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลทั่วออกมาบนใบหน้าที่ซีดเซียว
“ เพียงแค่ฆ่าขยับมือเพียงนิดเดียวคอของเจ้าก็จะถูกปลายกระบี่แทงลึกเข้าไป ” หยางหลงเอ่ยอย่างเยือกเย็นดวงตาของเขานั้นมองต่ำลงที่ร่างของคุณชายถัง
“ เจ้ากล้าอย่างนั้นหรือ... ” คุณชายถังนั้นเอ่ยอย่างเกรงกลัว
“ .... ”
หยางหลงได้ลดกระบี่ลดเขานั้นเก็บกระบี่ในมือเข้าสู่ฝักของมัน หยางหลงได้เบนหน้าของตนเองไปทางแม่นางเสวี่ยเฟยที่อยู่ในชุดสีแดงสด หยางหลงได้ก้าวเข้าหาร่างของแม่นางเสวี่ยเฟยด้วยความรวดเร็ว แขนของหยางหลงได้โอบเข้ารอบเอวบางๆของแม่นางเสวี่ยเฟย
หยางหลงได้เคลื่อนกายของตนเองพาร่างของแม่นางเสวี่ยเฟยพุ่งตรงไปหาคุณหนูถังและคุณหนูหลิว บุรุษชุดขาวได้ยกร่างของคุณหนูถังขึ้นไหล่ของตนเองก่อนที่จะนำแขนอีกข้างหนึ่งที่เหลือของตนโอบไปที่เอวเล็กๆของคุณหนูหลิว
“ ไปกันเถอะ... ”
หยางหลงได้ใช้วิชาตัวเบาของตนเองพาสตรีทั้งสามเคลื่อนที่หายไปท่ามกลางฝูงชน....
จบบท

รวบสาม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภาค 2 บทที่ 7 : งานมงคล

คล้ายกับเรื่องเหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า ที่คุณอ่าน

เหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภาค 2 บทที่ 7 : งานมงคล

คล้ายกับเรื่องเหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้