ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 220 รวยเละ(ฟรี)

หลังจากนั้น เริ่มกระบวนการสกัดพิษที่ยาวนาน ทั้งสามยืนดูอย่างตั้งใจตลอดทั้งกระบวนการ

เหลียนเซวียนยังคงควบคุมอารมณ์ได้ดี เธอเคยขายหนังกบมาแล้วครั้งหนึ่ง ถือว่าเคยเห็นเงินก้อนใหญ่มาบ้าง แม้จะรู้ว่าอีกไม่นานจะได้รับเงินก้อนมหาศาล เธอก็ยังนั่งได้นิ่งๆ

ส่วนเผิงฮุยกับเสี่ยวหยางกลับควบคุมตัวเองไม่อยู่เลย ทั้งสองมองเกาเถาบรรจุพิษกบลงในขวดแก้ว วางออกมาทีละขวดๆ พวกเขาตื่นเต้นจนต้องเดินไปมาในห้องเล็กๆ

"กี่ขวดแล้ว?" 

"สามขวด ขวดที่สี่ยังไม่เสร็จ" 

"หนึ่งขวดประมาณ 500 กรัม สามขวดครึ่งเท่ากับเท่าไหร่?" 

"กว่ายี่สิบล้านแล้ว"

ยี่สิบล้าน เหลียนเซวียนได้ 90% พวกเขาได้ 10% นั่นคือกว่าสองล้านให้เจ็ดคนแบ่ง คนละสามแสน

เฮ้ย! นี่แค่เริ่มต้น ได้สามแสนแล้ว ถ้าทำเสร็จหมดจะได้เท่าไหร่!

คิดไม่ออกเลย!

เผิงฮุยกับเสี่ยวหยางตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

สี่ชั่วโมงต่อมา คนงานสกัดพิษจากหนังกบทั้งหมดเสร็จสิ้น บนเคาน์เตอร์มีขวดเล็กๆ เรียงรายอยู่เต็มไปหมดกว่าร้อยขวด

ตอนนี้ เผิงฮุยกับเสี่ยวหยางไม่อาจกดยิ้มเอาไว้ได้อีกต่อไป เมื่อเกาเถาเรียกพวกเขาไปชั่งน้ำหนัก มือของทั้งสองคนสั่นระริก

"ทุกท่าน พิษกบของพวกคุณมีน้ำหนักรวม 52,123 กรัม คิดที่ราคา 12,100 หยวนต่อกรัม รวมทั้งสิ้น 630,688,300 หยวน"

"พระเจ้า! กว่าหกร้อยล้าน!"

เผิงฮุยรู้สึกหายใจติดขัด ส่วนเสี่ยวหยางอยากจะแบกหัวหน้าทีมขึ้นวิ่งไปสิบกว่ากิโลเมตร

10% ของหกร้อยล้านคือกว่าหกสิบล้าน แบ่งเท่าๆ กันเจ็ดส่วน แต่ละคนจะได้เกือบสิบล้าน!

พระเจ้า! สิบล้านเชียวนะ ถ้าพวกเขายังอยู่ในกองทัพ คงต้องมีอายุพันปีถึงจะหาเงินได้ขนาดนี้ แต่นี่เพียงแค่รายได้จากการทำงานแค่สัปดาห์กว่าๆ เท่านั้น!

รวยเละ!

แม่ครับ ผมมีเงินแล้ว!

เหลียนเซวียนใช้วิธีอื่นควบคุมอารมณ์ตนเอง

ในโลกรกร้าง ข้าวโพดราคา 30 หยวน ส่วนในชาติก่อนราคาประมาณ 1.5 หยวน ถ้าใช้นี่เป็นเกณฑ์เปรียบเทียบ ราคาสินค้าที่นี่สูงกว่าชาติก่อนประมาณ 20 เท่า

เช่นนั้น หกร้อยกว่าล้านของเธอ ก็เท่ากับสามสิบล้านในชาติก่อนเท่านั้น

ยังพอรับได้ นี่ไม่ใช่อะไรมากมายเลย ยังห่างไกลจากเป้าหมายเล็กๆ ของใครบางคน เธอยังห่างไกลจากการเป็นมหาเศรษฐี

อย่างมากก็เป็นแค่คนมีฐานะพอสมควรเท่านั้น

เหลียนเซวียนบอกบัญชีของแม่เธอกับเกาเถา เงินมากขนาดนี้ถ้าพกติดตัว ระหว่างทางกลับบ้านคงไม่มีใครได้นอน ต้องกังวลตลอดทาง

ทั้งสามคนออกจากศูนย์สกัดพิษด้วยความมึนงง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขับรถออกจากบริเวณนั้นทันที ราวกับว่าเพียงแค่ออกจากพื้นที่นั้น พวกเขาจึงจะสงบสติอารมณ์ได้จริงๆ

เสี่ยวหยางจอดรถในลานว่าง 

"พี่ฮุย ช่วยหยิกผมหน่อย ผมรู้สึกเหมือนฝันไป"

เผิงฮุยบิดแขนเขาแรงๆ 

"เป็นไง เจ็บไหม?"

เสี่ยวหยางหัวเราะไร้เดียงสา 

"เจ็บ! เจ็บจริงๆ! ดีจัง ไม่ใช่ฝัน ฉัน เสี่ยวหยาง รวยจริงๆ แล้ว!"

เหลียนเซวียนถูกสองคนนี้ชวนให้หัวเราะไปด้วย ทั้งสามนั่งในรถ หัวเราะคิกคักไร้เดียงสาประมาณสิบนาที จนในที่สุดก็รู้สึกหิวขึ้นมา

กลิ่นหม้อไฟหอมฟุ้งมาจากริมถนน เผิงฮุยมองเหลียนเซวียน 

"หัวหน้า คุณอยากกินหม้อไฟไม่ใช่หรือ ไปกันเถอะ กินให้เต็มที่เลย ผมเลี้ยงเอง"

ทั้งสามหาร้านหม้อไฟ แล้วเดินอย่างมั่นใจเข้าไป แม้การแต่งกายของพวกเขายังไม่เข้ากับลูกค้าในร้าน แต่พวกเขาแผ่ออร่าความมั่งคั่งของเศรษฐีใหม่ ทำให้คนอื่นไม่กล้าท้าทาย

เหลียนเซวียนรับเมนู สั่งเนื้อทุกอย่างในนั้น รวมทั้งผัก เห็ด วุ้นเส้น และลูกชิ้นกุ้งอย่างละหนึ่ง

ครั้งแรกที่ทรัพย์สินพุ่งเกินร้อยล้าน เหลียนเซวียนตัดสินใจต้องกินหม้อไฟครั้งนี้ให้จุใจ!

ทันใดนั้น เธอนึกถึงสี่สิบล้านที่ฉีซวี่โอนมาให้ตอนเช้า ไม่รู้ทำไม ตอนฉีซวี่บอกจะให้เงินนี้ เธอก็รับมาอย่างเป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้จึงรู้สึกตัวว่า เธอจะรับเงินมากขนาดนั้นจากเขาได้อย่างไร!

ไม่ใช่ญาติหรือเพื่อนสนิท อืม... อย่างมากก็แค่พี่ชายบ้านข้างๆ

เงินนี้เธอต้องจดลงสมุดบัญชีเล็กให้ฉีซวี่ เก็บไว้ให้เขาแต่งงานในอนาคต

เธอจึงเปิด "สมุดบัญชีของฉีซวี่" ในนาฬิกาข้อมือ และจดอย่างจริงจัง "วันที่ XX เดือน XX ปี XX ฉีซวี่ฝากเงิน 40 ล้านบาท"

มื้อหม้อไฟนี้สนุกมาก เธอได้กินเนื้อวัว ได้กินเนื้อแกะ แม้กระทั่งปลาชนิดหนึ่งที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน!

ปลาคิงคริสตัล!

เนื้อปลาชนิดนี้แน่นและนุ่ม เมื่อเข้าปากยังมีความรู้สึกคล้ายเจลาติน รสชาติยอดเยี่ยมมาก เธออดไม่ได้ที่จะขอข้อมูลเกี่ยวกับปลาชนิดนี้จากพนักงาน และพบว่าปลาคิงคริสตัลนี้เป็นปลาทะเล

เป็นสายพันธุ์ใหม่ที่เกิดหลังโลกสีน้ำเงินถูกมลพิษนิวเคลียร์ ในตัวมันมีสารต้านรังสี แม้มหาสมุทรจะเป็นพื้นที่ที่มีมลพิษรังสีมากที่สุด แต่แค่จับปลาชนิดนี้ได้ก็มีอัตรารอดประมาณ 10%

ในปีหลังๆ มานี้ มีผู้พยายามเพาะเลี้ยงปลาชนิดนี้และประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง ทำให้ปลาคิงคริสตัลเข้าสู่ร้านอาหารใหญ่ในฐานกลาง

หม้อไฟมื้อนี้เสียเงินกว่าหมื่นบาท แต่ตอนนี้เหลียนเซวียนไม่รู้สึกเสียดายเลย

นี่ถือเป็นมื้อที่เป็นทางการที่สุดที่เธอได้กินตั้งแต่มาถึงโลกรกร้าง เหนื่อยยากมานาน บางครั้งบางคราวที่ให้รางวัลตัวเอง จะช่วยให้มีแรงต่อสู้ในอนาคต

เธอโอนเงินให้เผิงฮุยกับเสี่ยวหยางคนละ 1 ล้าน เรื่องแบ่งเงินค่อยว่ากันเมื่อกลับไป ไม่บ่อยที่ได้มาฐานกลางใหญ่ ให้สองคนนี้ได้เที่ยวบ้าง ซื้อของแปลกใหม่กลับไป

เหลียนเซวียนไปที่ตลาดเกษตรเป็นที่แรก เธอต้องดูก่อนว่าสถานที่เจริญที่สุดในโลกนี้มีอะไรบ้าง ซื้อทุกอย่างที่พอจะเอากลับไปได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องซื้อเมล็ดพันธุ์ก่อน

พอเข้าตลาด เธอรู้สึกว่าได้พบความรู้สึกของชาติก่อนเล็กน้อย ในตลาดพลุกพล่าน มีทั้งแผงขายปลา ขายกุ้ง ขายผัก ขายเนื้อ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตความเป็นอยู่

เดินไปตลอดทาง เธอพบว่าแม้แต่ในฐานกลางใหญ่ ชนิดของผักก็ยังไม่หลากหลายนัก ผลไม้ที่เธอคิดถึงยิ่งมีน้อยมาก

ผลไม้จากทางใต้แทบไม่เห็น แม้แต่แอปเปิล ลูกแพร์ ลูกพีช ซึ่งเป็นผลไม้ที่พบบ่อยที่สุดในชาติก่อน ก็มีราคาที่แพงจนน่าตกตะลึง

ถ้าราคาอาหารสูงกว่าชาติก่อน 20 เท่า ราคาผลไม้ก็สูงกว่าชาติก่อนหลายร้อยเท่า

แอปเปิลชั่งละ 3,000 หยวน ลูกแพร์ 4,000 หยวน แตงโม 5,500 หยวน องุ่น 3,000 หยวน

โดยสรุปคือราคาแพงเหลือเกิน

โดยทั่วไป วงจรการเติบโตของผลไม้ค่อนข้างยาว จากการติดผลจนถึงสุก ต้องผ่านหลายเดือน เวลานานที่ต้องเผชิญกับลมและแดดเช่นนี้ ทำให้อัตรารอดของผลไม้ต่ำมาก

เหลียนเซวียนหิวผลไม้มาก

แอปเปิลที่ชาติก่อนไม่อยากกินสักคำ ตอนนี้กลายเป็นของวิเศษในสายตาเธอ นึกถึงรสชาติฉ่ำน้ำ เปรี้ยวอมหวาน เธอก็อยากกัดทันที

เศรษฐีใหม่จึงซื้อผลไม้มาสองลังเต็ม เสียเงินเกือบ 100,000 หยวน

เพราะผลไม้พวกนี้แช่แข็งแล้วไม่อร่อย และเก็บไม่ได้นาน ไม่งั้นเธอคงซื้อมากกว่านี้ เผิงฮุยซื้อผลไม้แต่ละชนิดมาชนิดละลูก เอากลับไปให้พ่อแม่ชิมก็พอ

จะให้เขาซื้อเป็นลังๆ เหมือนหัวหน้า เขาเสียดายจริงๆ

หลังซื้อผลไม้ ทั้งสามคนไปที่ตลาดสัตว์ปีก เหลียนเซวียนในที่สุดก็พบแม่ไก่ที่ทนรังสีระดับกลางและออกไข่ได้ เธอซื้อทันที 100 ตัว

หลังกลับไป ทุกวันที่ให้น้ำบริสุทธิ์แก่แม่ไก่เหล่านี้ คงไม่ต้องกังวลเรื่องไข่ไก่ที่บ้านอีก

เธอยังเห็นแผงเล็กๆ ที่ขายลูกไก่ และซื้อมา 200 ตัว

แม่ไก่ใช้ออกไข่ ลูกไก่เลี้ยงให้โตแล้วตุ๋นกิน

แม่ไก่และลูกไก่เหล่านี้ราคาแพง แต่ล้วนมีรังสีปนเปื้อนระดับกลาง มาไกลทั้งที ต้องพยายามเพิ่มวัตถุดิบอาหารที่บ้านให้มากที่สุด

แม้ในโลกรกร้าง ก็ต้องกินดีๆ!