ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 70: แก่นผนึกและผู้พิทักษ์คนสุดท้าย

ความเงียบเข้าปกคลุมสะพานกระดูกเป็นเวลานาน...

ทหารหน่วยพิเศษทั้งห้านายที่อยู่กับหลินฟาน ต่างก็จ้องมองไปยังหุบเหวเบื้องล่างที่ร่างของราชินีแมงมุมร้อยเนตรได้ร่วงหล่นลงไป... สมองของพวกเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ!

พวกเขา... ชนะแล้ว?

ชนะอสูรร้ายระดับแก่นแท้ทองคำขั้นที่ 5... โดยไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วน? และที่สำคัญที่สุดคือ... ชัยชนะครั้งนี้เงียบเชียบจนแทบไม่มีใครล่วงรู้!

นี่มันไม่ใช่การต่อสู้... แต่มันคือการลอบสังหารที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมาในชีวิต!

ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อหลินฟานในตอนนี้... มันได้ก้าวข้ามคำว่า "เคารพ" หรือ "เลื่อมใส" ไปแล้ว... มันคือการ "บูชา" ราวกับเทพเจ้า!

หลินฟานไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกเขา เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก เขากระโดดลงจากสะพาน... ดิ่งลงไปในหุบเหวที่มืดมิด!

"ท่านรองแม่ทัพ!"

ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ!

แต่เพียงชั่วครู่... ร่างของหลินฟานก็ทะยานกลับขึ้นมาอีกครั้ง ในมือของเขาถือ "แก่นอสูร" สีดำทมิฬขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่! มันคือแก่นอสูรระดับแก่นแท้ทองคำขั้นที่ 5! ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่สามารถทำให้เกิดสงครามขนาดย่อมๆ ได้ในโลกภายนอก! และเขายังได้ถุงพิษและชิ้นส่วนใยที่แข็งแกร่งที่สุดของมันกลับมาด้วย

ไม่นานนัก กลุ่มเบี่ยงเบนความสนใจของขุ่ยหลางก็เดินทางกลับมาสมทบด้วยความระมัดระวัง เมื่อพวกเขาเห็นว่าสะพานว่างเปล่าและทุกคนปลอดภัยดี ก็ถึงกับงุนงง

"จบ... จบแล้วรึขอรับ?" ขุ่ยหลางถามด้วยความไม่แน่ใจ

ทหารคนหนึ่งชี้ไปยังหุบเหวเบื้องล่างด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านรองแม่ทัพ... เขา... เขาจัดการมันแล้ว"

เมื่อขุ่ยหลางและคนอื่นๆ ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น... พวกเขาก็ตกอยู่ในสภาวะเดียวกันกับคนอื่นๆ... ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก!

บัดนี้... ไม่มีผู้ใดในหน่วยพิเศษอสนีบาตทมิฬที่จะกังขาในตัวผู้นำของพวกเขาอีกต่อไป!

หลังจากที่ข้ามสะพานมาได้สำเร็จ การเดินทางในช่วงที่เหลือก็ดูเหมือนจะง่ายดายขึ้นอย่างน่าประหลาด แม้สัตว์อสูรจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ภายใต้การนำทางและการลอบสังหารที่เงียบเชียบของหลินฟาน พวกเขาก็สามารถหลีกเลี่ยงและกำจัดอุปสรรคทั้งหมดไปได้อย่างราบรื่น

ในที่สุด... หลังจากเดินทางอย่างต่อเนื่องมานานเกือบสองวันเต็ม... พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง!

เบื้องหน้าของพวกเขาคือถ้ำขนาดมหึมาที่ดูโบราณและศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ที่ปากถ้ำมีค่ายกลผนึกที่ซับซ้อนและทรงพลังส่องแสงสีทองออกมาจางๆ พลังปราณอสูรที่หนาทึบในบริเวณอื่นไม่สามารถเข้าใกล้ที่นี่ได้เลยแม้แต่น้อย!
นี่คือ "แก่นผนึก"!

และที่ใจกลางของค่ายกลนั้น... มีแท่นศิลาโบราณแท่นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่... มันคือที่สำหรับวาง "ศิลาผนึกสวรรค์"!

แต่ภารกิจของพวกเขายังไม่จบ...

เพราะเบื้องหน้าแท่นศิลานั้น... มีร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิขวางทางอยู่...

เขาสวมชุดเกราะโบราณที่ผุพังและเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ ผมยาวสีขาวโพลนของเขาสยายลงมาปิดบังใบหน้า แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น... มันทั้งศักดิ์สิทธิ์และชั่วร้ายในเวลาเดียวกัน! และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... ระดับพลังของเขา...

มันได้ก้าวข้ามขอบเขตแก่นแท้ทองคำไปแล้ว!

[คำเตือน! ตรวจพบผู้พิทักษ์ผนึก! "อัศวินตกสวรรค์"!]

[ระดับพลังเทียบเท่า: ขอบเขตวิญญาณแรกก่อตั้ง ขั้นที่ 1 (อ่อนแอ)!]

"เขาคือใครกัน?" ทหารคนหนึ่งกระซิบด้วยความหวาดหวั่น

หลินฟานหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากร่างนั้น... มันคือกลิ่นอายของมนุษย์! แต่กลับถูกพลังปราณอสูรกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม!

"เขาคือ... เจ้ายุทธภพเมื่อห้าสิบปีก่อน" หลินฟานกล่าวเสียงเรียบ "หนึ่งในผู้ที่รอดชีวิตกลับมา... แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้กลับไป... แต่เลือกที่จะอยู่ที่นี่เพื่อเป็นผู้พิทักษ์คนสุดท้าย... จนกระทั่งถูกพลังอสูรกลืนกินจิตสำนึกไปจนหมดสิ้น"

บัดนี้... พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคสุดท้ายที่แข็งแกร่งที่สุด!

ผู้พิทักษ์ที่น่าเวทนา... วีรบุรุษที่ถูกลืมเลือน... และศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่พวกเขาต้องเอาชนะให้ได้!