ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

ณ จวนเสนาบดีฝ่ายขวา ตระกูลไป๋

''ท่านพ่อ ท่านพ่อ ลูกกลับมาแล้วเจ้าคะ''

ไป๋เฉียนฉิง วิ่งเข้ามาที่ห้องของผู้เป็นบิดาด้วยความร้อนใจ

''ฉิงเอ๋อ ว่าอย่างไรบ้าง ฟางเหม่ยหลิง มันตายหรือยัง''

''มันยังไม่ตายเจ้าคะ คนที่ท่านพ่อจ้างมาฆ่ามัน ตายหมดแล้ว''

''ห๊า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ''

เขาไม่อยากเชื่อ นักฆ่าฝีมือดีตายหมดแล้ว

''ดีที่พวกนักฆ่าตายหมด จะได้ไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นคนจ้างวาน''

''เจ้าแน่ใจนะ ฉิงเอ๋อว่าไม่มีใครรอด ''

''แน่ใจเจ้าค่ะ ''

''เราควรต้องคิดหาแผนใหม่ ที่จะกำจัดนาง ''

ไป๋เฉียนฉิงมองไปที่บิดาของนางเพื่อต้องการให้เขาช่วยคิดแผน

'' ตอนนี้มันคงหน้าระรื่น อยู่กับองค์ชายแปดของลูก นางแพศยา ลูกเกลียดมัน เกลียดๆๆๆๆมัน อยากให้ตระกูลมันล่มจมไปซะ ให้มันตายไปซะะ ท่านพ่อข้าจะทำอย่างไรดี ข้าต้องทำอย่างไร องค์ชายแปดจึงจะหันมามองข้าบ้าง ''

''ใจเย็นๆลูกรัก อีกไม่กี่วัน จะมีงานชมดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง งานครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อจิ๊บชาชมดอกไม้ ที่สวยงาม หญิงงามทั่วทุกแคว้น ทุกจวนที่ตำแหน่งใหญ่โต จะมารวมตัวกันเพื่อประชันโฉม รวมถึงองค์ชาย องค์หญิง และบุรุษรูปงามทั้งหลายก็จะมางานนี้ หากเจ้าไปงานนี้เจ้าต้องแสดงความสามารถ เพื่อทำให้องค์ชายแปด หลงใหลเจ้าได้แน่ๆ บุรุษทุกคนย่อมสนใจสาวงามมากความสามารถ เจ้าก็มิได้เป็นรองผู้ใด ''

เขานั้นได้ออกความคิดดีๆให้กับบุตรสาวเพื่อให้บุตรสาวของตนได้สมปรารถนา

'' จริงหรือเจ้าคะ ดีเลย ลูกจะต้องทำให้องค์ชายแปดชอบลูกให้ได้ ''

นางพูดอย่างมั่นใจในตัวเอง

''ดี ดีมากลูกสาวของพ่อ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันต้องอย่างนี้สิ''

.................................................

    ทางด้านฟางเหม่ยหลิงและองค์ชายแปดหลงเจี่ยนหยาง ได้เดินทางในเวลาเช้าตรู่เพื่อออกเดินทางกลับเมืองหลวง และขนสมุนไพรต่างๆนาๆหลากหลายชนิดกลับมาด้วยจนเต็มเกวียน 

เธอและเลี่ยงลี่กับเจ้ามังกรนั่งรถม้ามาด้วยกัน 

'เหม่ยหลิง ข้าหิวอีกแล้วละ '

เสี่ยวไป๋บ่นหิวอีกแล้วหลังจากที่เพิ่งกินสารพัดอาหารไป ไม่กี่ชั่วยามมานี้

''แต่ว่าเจ้าเพิ่งกินไปเองนิ หิวอีกแล้วหรือ ทำไมกินจุแบบนี้เนี่ย''

'ก็ข้ากำลังเจริญเติบโตก็ต้องกินเยอะๆสิ ร่างกายข้าจะได้แข็งแรงไง'

''หราาา ข้าว่าเจ้านะ มันจอมตระกละ มากกว่า''

'โถ่ ก็ข้าหิว ข้าหิว ข้าจะกินๆๆๆ'

'' อะๆๆ เดี่ยวจะถึงเมืองหลวงแล้ว ทนอีกนิดก็ได้กินแล้ว''

เสี่ยวไป๋เอาแต่โวยวายเอาแต่บ่นมาตลอดทาง เธอเลยต้องบอกว่าใกล้ถึงแล้วจะได้กิน เสี่ยวไป๋จึงสงบลง

 เลียงลี่เห็นคุณหนูของเธอเหมือนกำลังพูดกับมังกร เธอจึงเข้าไปถามด้วยความสงสัย อยากจะช่วยนายของตน

''คุณหนูเจ้าคะ แล้วมังกรต้องกินอะไรเจ้าคะ บ่าวจะได้ไปหามาให้เจ้าค่ะ''

''เจ้าแดงนะหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า กินทุกอย่างเลย ที่กินได้ ''

''เป็นมังกรที่กินเก่งจังเลยนะเจ้าคะ ''

''จอมตระกละมากกว่านะ ข้าว่า''

'ข้าไม่ได้ตระกละนะ ชิ'

เจ้ามังกรสบัดหน้าสะคอแทบหัก ด้วยอาการงอน

''จร้าๆ ไม่ว่าเจ้าแล้ว อย่างอลเลยนะ กลับไปถึงจวนจะให้ห้องครัวทำอาหารมาให้เยอะๆเลยนะ ''

'อะ ก็ได้ เห็นว่าเจ้าน่ารักหรอกนะ '

เจ้ามังกรคิดถึงอาหารมากมายแล้วน้ำลายไหล ด้วยความอยากกินอย่างล้นปรี่

................................................

ณ จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย ตระกูลฟาง

     ขบวนของเธอก็กลับมาถึง ช่วงตะวันคล้อยพอดี ท่านปู่และบ่าวไพร่ต่างมายืนต้อนรับ เมื่อรู้ข่าวว่าเธอกลับมาจากป่าอาถรรพ์แล้วทุกคนต่างตื่นเต้น อยากเห็นสมุนไพรที่ไปเก็บถึงป่าอาถรรพ์ แต่ทุกคนต้องตกตะลึง เมื่อเห็นสัตว์ตัวเล็กสีแดงดั่งเพลิงเกาะอยู่บนไหล่ ของฟางเหม่ยหลิงและที่ทำเอาตกตะลึงไม่แพ้กัน ผู้ที่มาส่งเธอคือ องค์ชายแปด หลงเจี่ยนหยาง ซึ่งจวนแห่งนี้ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นโอรสของฮ่องเต้มาที่จวนเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะผู้ใดก็ตาม ไม่เคยมีผู้ที่มียศถาบรรดาศักดิ์มาที่จวนเลยสักคนแล้วเหตุใด องค์ชายแปดผู้เย็นชา ไม่สุงสิงกับใครถึงมาที่นี่ได้ 

'นั้นองค์ชายแปดใช่หรือไม่'

'ใช่ๆข้าเคยเห็นท่านที่ตลาดตอนที่ขบวนของท่านเดินทางไปรบ'

'ช่างรูปงามเหลือเกิน'

'ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นใกล้ๆถึงเพียงนี้'

บ่าวชายหญิง ในจวนต่างพากัน ชะเง้อมองอยากเห็นองค์ชายแปดบุรุษรูปงาม อย่างเต็มตา 

'' อะ...องค์ชายแปด ถวายพระพรองค์ชายแปด''

ฟางเฉินฟงและคนอื่นๆต่างพากันทำความเคารพเขา เมื่อเห็นเขาเดินมาพร้อมกับฟางเหม่ยหลิง 

''ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธี''

''องค์ชาย เสด็จมาได้อย่างไรพะยะค่ะ''

''ข้าแค่แวะ มาส่งนางเท่านั้น ''

หลงเจี่ยนหยางกล่าวกับฟางเฉินฟง ก่อนจะหันไปบอกแก่คนข้างๆ

''ข้าไปก่อนนะ หลิงเอ๋อ แล้วเจอกัน"

ว่าแล้วเขากับองครักษ์ก็พากันทะยานขึ้นหลังม้าควบออกไปจากจวนทันที

ฟางเหม่ยหลิงเห็นท่านปู่ยังงุนงงอยู่ จึงเดินเข้าไปหา  

''คาราวะ ท่านปู่เจ้าคะ''

''เป็นอย่างไรบ้างหลิงเอ๋อ เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือปล่าว''

ฟางเฉินฟงสำรวจตามร่างกายของหลานรัก

''หลิงเอ๋อไม่เป็นไรเจ้าคะ ''

''แล้วเป็นมาอย่างไร เจ้าจึงกลับมากับองค์ชายแปดได้ ''

''เรื่องมันยาวเจ้าคะท่านปู่ ไว้หลานจะเล่าให้ฟังทีหลังนะเจ้าค่ะ''

เธอจับจูงมือท่านปูให้เดินเข้าไปในจวน

''แล้วนี่คือมังกรใช่หรือไม่ แต่ตัวเล็กนิดเดียว ''

ฟางเฉินฟงมองไปที่เจ้ามังกรน้อย

''ใช่เจ้าค่ะ สามารถหดตัวหรือขยายร่างได้เจ้าค่ะ ตอนนี้เจ้าแดงคงหิวแล้ว เพราะเดินทางมาไกล''

นางลูบหัวเจ้ามังกรน้อยเบาๆ

'ว้าว จะได้กินแล้ว'

เจ้ามังกรน้อยทำน้ำลายไหลออกมา

''ปู่ให้ห้องครัวทำอาหารเตรียมไว้แล้ว เข้าไปกันเถอะ จะได้คุยกัน''

''เจ้าค่ะ ท่านปู่''

ฟางเหม่ยหลิงใช้เวลาสนทนาอยู่กับท่านปู่เป็นเวลาพักใหญ่เธอเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านปู่ฟังจนหมด ก่อนจะเดินกลับมายังห้อง ของตัวเองอาบน้ำเสร็จเธอก็เข้านอนด้วยความเมื่อยล้าจากการเดินทางมาตลอดทั้งวัน เจ้ามังกรน้อยเองก็นอนแผ่หลาบนที่นอนและหลับก่อนนางไปนานแล้ว