หงส์ซ่อนน้ำตา

จิวซินยังพยายามคว้าถ้วยชาชงไฉ่มีกำลังเหนือกว่ายกถ้วยชาขึ้นซดก่อนจะกดริมฝีปากกับปากของจิวซินปล่อยชารส ละมุนเข้าสู่ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อของจิวซินที่บัดนี้ใบหน้ากลับกลายเป็นสีดอกท้อเพราะความเขินอายผลักชงไฉ่ออกห่าง

“อยากดื่มชาไม่เห็นจำเป็นต้องยื้อแย่ง”

“องค์ชายข้าเป็นบุรุษเช่นท่านไยทำเช่นนี้” ยกมือปาดริมฝีปากที่โดนบดจูบ ชงไฉ่หัวเราะเสียงแผ่วยอมเล่นไปตามบทที่เขาคิดไว้

“คงเป็นเพราะว่าข้าชงไฉ่คิดถึงน้องสาวเจ้าจึงเลอะเลือนเผลอไผลว่าองค์ชายใหญ่จิ่นเกอเป็นองค์หญิงรองจิวซินน้องสาวของท่าน” จิวซินผลักออกแน่นออกห่างชงไฉ่ไม่รั้งไว้เพราะคิดว่าค่อยๆ หาทางจัดการให้ความจริงเปิดเผยออกมาจนได้

“องค์ชายใหญ่เป็นผู้เสนอตัวยื้อแย่งชาจากมือข้าเองข้ามิได้เชื้อเชิญ"จิวซินยิ่งหัวเสียเมื่อได้ยินประโยคที่ว่าจิวซินแส่หาเรื่องเอง

ข้า..ข้า...เพียงแต่ไม่อยากให้องค์ชายดื่มชา”

“ในชามีอะไรหรือว่ามียาพิษ” ชงไฉ่เลิกคิ้วตกใจกลับสิ่งที่ได้ยิน “คือ...คือ....ข้าเพียงแต่