จันทร์กระซิบคลื่น

เสียงดนตรีคลอเบา ๆในบาร์ดาดฟ้าแห่งหนึ่งของเชียงใหม่ แสงไฟจากโคมไฟรอบ ๆ ส่องสะท้อนลงบนโต๊ะไม้ที่มีร่องรอยการใช้งานก่อให้เกิดบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย สายลมเย็นจากยอดดอยพัดผ่านเป็๲ระยะทำให้แม้จะอยู่กลางเมืองก็ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของธรรมชาติ

พีทนั่งมองน้ำแข็งในแก้วละลายไปเรื่อยๆ นี่เป็๲เครื่องดื่มแก้วที่สองของเขาในคืนนี้และแม้มันจะไม่ได้ช่วยให้เขาหายจากความรู้สึกหนักอึ้งในอกแต่มันก็ทำให้เขาพอจะมีแรงพยุงตัวเองให้ไม่ต้องคิดมากไปกว่าเดิม

ตรงข้ามกับเขาอันนาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองไปยังวิวเมืองเชียงใหม่ยามค่ำคืนเสียงการจราจรที่เบาบาง ทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันได้ชัดเจนขึ้น

“ฉันชอบที่สูงๆ แบบนี้นะ” เธอพูดขึ้นเบา ๆ ขณะที่สายตายังคงทอดไปไกล

“ทำไมเหรอ?” พีทเอ่ยถาม

“เพราะว่ามันทำให้ทุกอย่างดูเล็กลง”เธอพูดพลางยิ้มมุมปาก “ปัญหาที่เคยรู้สึกว่ายิ่งใหญ่พอมองจากมุมนี้...มันก็แค่จุดเล็ก ๆ ในชีวิตเท่านั้น”

พีทหัวเราะเบา ๆก่อนจะหันไปมองเมืองด้านล่าง ตึกสูงต่ำไล่เรียงกันเหมือนบล็อกของเล่นถนนที่เคยรู้สึกว่าแคบ ตอนนี้ดูเหมือนเส้นเล็ก ๆ ที่พาดผ่านเมือง

“ฟังดูเหมือนคำพูดของคนที่พยายามปลอบใจตัวเอง” เขาแซว

อันนายักไหล่“ก็นิดหน่อย”

เธอหันกลับมามองพีทสายตาของเธอเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก “แล้วนายล่ะ?”

“อะไร?”เขาถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอหมายถึงอะไร

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” คำถามนั้นของเธอเหมือนยิงเข้ากลางอกพีท

พีทเม้มริมฝีปาก สูดลมหายใจเข้าเบา ๆก่อนจะถอนหายใจออกมา เขารู้ว่าเธอหมายถึงอะไร และเธอก็รู้ว่าเขาจะไม่ตอบตรง ๆ

เขาหัวเราะแห้งๆ แล้วส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าเจ็บหรือเปล่า แค่รู้สึก...โหวง ๆ”

“ก็แน่นอนสิ” อันนาพูดพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม“นายพึ่งเลิกกับแฟนคนแรกในชีวิต ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล็ก ๆ หรอก”

พีทหัวเราะในลำคอ“เธอทำเหมือนฉันเป็๞วัยรุ่นที่พึ่งรู้จักความรักงั้นแหละ”

“ไม่ใช่หรือไง?” อันนาเลิกคิ้ว“นายใส่ใจกับความรักมากกว่าที่ตัวเองคิดนะพีท”

เขาเงียบไป ไม่เถียงอะไร

“นายจริงจังกับเธอใช่มั้ย?”อันนาถาม

พีทกลืนน้ำลายรู้สึกเหมือนหัวใจหนักขึ้น เขาหัวเราะแ๵่๭ ๆ แล้วพยักหน้า “ใช่”

อันนายิ้มบางๆ “แล้วนายเคยถามตัวเองไหมว่ามันเป็๞แค่ความหลง หรือมันเป็๞ความรักจริง ๆ?”

พีทเงียบไปครู่หนึ่ง“ถ้าให้พูดตรง ๆ ฉันเองก็ไม่รู้ว่า เส้นแบ่งระหว่างสองอย่างนี้มันคืออะไรเหมือนกัน?”

“นั้นสิ” เธอตอบทันที “ความหลงทำให้นายรู้สึกตื่นเต้นใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา แต่มันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ได้ตลอดไป”

“แล้วความรักล่ะ?” พีทถาม

เธอหันมามองเขาสบตาอย่างจริงจัง “ความรักเป็๞สิ่งที่ทำให้นายอยากอยู่เคียงข้างกันแม้ในวันที่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น มันคือสิ่งที่ทำให้เราอยากพยายามเพื่อกันและกันแม้ในวันที่เหนื่อยล้า”

พีทนิ่งไปคำพูดของเธอเหมือนทำให้เขาหายใจช้าลง

เขาเคยคิดถึงเ๹ื่๪๫นี้มาก่อนแต่ไม่เคยมีใครพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ เขากำลังหลงพี่นิว หรือเขารักเธอจริง ๆ กันแน่?

“ฉันคิดว่านายยังไม่ได้รักพี่นิวจริง ๆ หรอก”อันนาเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ

“ทำไมเธอคิดอย่างงั้น?” พีทจ้องหน้าเธอพยายามค้นหาความหมายในคำพูดของเธอ

“เพราะฉันรู้จักนายดี” เธอบอก

“นายอาจจะรักสิ่งที่พี่นิวเป็๲ สิ่งที่เธอแสดงออกมาความดึงดูดของเธอ... แต่นายไม่เคยรู้เลยว่าเธอเป็๲คนยังไงจริง ๆ”

“แล้วเธอคิดว่าฉันควรทำยังไง?”พีทถาม หัวของเขาเต็มไปด้วยข้อสงสัย

อันนายิ้มบางๆ “นายไม่ต้องรีบร้อนหาคำตอบหรอก บางอย่างมันต้องใช้เวลา”

พีทพยักหน้าเบา ๆเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงกับเ๹ื่๪๫นี้ดีแต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าอันนาพูดถูก

อากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลงลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย อันนาเอื้อมมือไปดึงเสื้อคลุมตัวบางของเธอให้แน่นขึ้น

“หนาวเหรอ?” พีทถาม

เธอส่ายหัว“แค่ลมแรงขึ้นนิดหน่อย”