เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

        "เย่ซวน ข้าคุ้นๆ กับเส้นทางนี้ !" พวกเขาเดินมาได้สักพัก เหลียนฮวาก็พูดขึ้นด้วยความดีใจ

        "เจ้าคุ้นกับเส้นทางนี้ ?" เย่ซวนหยุดเดิน

        "ใช่" เหลียนฮวาพยักหน้า

        "งั้นก็ดีเลย พวกเรากลับไปบอกพวกนั้นกันเถอะ" 

        "ตกลง"

        สุดท้าย เย่ซวน กับ เหลียนฮวาก็กลับมาหา 3 สาวที่นั่งรออยู่ 

        "พวกนางหายไปไหนแล้ว ?" เมื่อทั้ง 2 มาถึงเหลียนฮวาก็แปลกใจ เพราะว่า เหิงเยว้ อ้ายเหม่ย และ เยี่ยนฟาง พวกนางไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว

        "ใยแมงมุม ?" เย่ซวนใช้ไม้เกี่ยวใยแมงมุมที่อยู่บนพื้นขึ้นมาจับดู

        "อะไรนะ !" เหลียนฮวารีบเดินเข้ามาหาเย่ซวน ก่อนที่นางจะมองไปที่มือของเขา

        "ใยแมงมุมจริงๆ ด้วย"

        "หรือว่าจะเป็น แมงมุมม่วงคราม !" เหลียนฮวา ดวงตาของนางตอนนี้เบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ

        "เราจะทำยังไงกันดี" นางหันไปถามเย่ซวนด้วยความร้อนรน

        "พวกเราตามเส้นใยนี้ ไปกันก่อนเถอะ" เย่ซวนจับเส้นใยเส้นหนึ่งเอาไว้

        เหลียนฮวามองไปที่มือของเย่ซวนแต่นางกลับไม่เห็นอะไร

        "เส้นใยไหนหรือ" 

        เย่ซวนยื่นมือไปจับมือของนาง ก่อนที่จะใช้เส้นใยสัมผัสกับนิ้วชี้ของนาง เย่ซวนจับมือของนางกะทันหัน ทำให้เหลียนฮวาสะดุ้งตกใจ แต่ก็ไม่ได้ดึงมือกลับ แก้มของนางค่อยๆ แดงขึ้นทีละน้อย

        "รู้สึกหรือไม่ ?" เย่ซวนถามขึ้นเพราะเห็น เหลียนฮวาเงียบลง

        "เอ่อ..อืม" นางรีบส่ายหัวเอาความคิดเหลวไหลทิ้ง

        "มันคงเป็นเส้นใยแก้ว ของแมงมุมม่วงคราม" ถ้าเย่ซวนออกแรงอีกนิด นิ้วของนางคงมีเลือดออก

        เส้นใยแก้วของแมงมุมม่วงคราม แทบจะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ถ้าไม่ใช่คนที่สายตาดี จริงๆ ความบางของมัน ทำให้เส้นใยแก้ว มีความคมไม่ต่างอะไรจากกระบี่เลย ถึงแม้ว่ามันจะบาง แต่ความเหนียวของมัน เหนียวกว่าเส้นใยทั่วไปมาก

        "ไปกันเถอะ" เย่ซวนพูด ก่อนที่จะค่อยๆ พันไปที่นิ้วมือของตน เพราะกลัวว่า ใยเส้นนี้จะเชื่อมต่อกับตัวแมงมุมม่วงคราม เขาเลยต้องค่อยๆ เดินตามเส้นใยแก้วไปอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้มันรู้สึกตัว

        ใช้เวลาได้ประมาณ ครึ่งชั่วยาม พวกเย่ซวนก็มาถึงถ่ำแห่งหนึ่ง

        "พวกนางต้องถูกจับมายังที่แห่งนี้แน่ๆ" เหลียนฮวา กระซิบข้างหูเย่ซวน

        "อืม" เย่ซวนพยักหน้ารับ

        "เดี๋ยวข้าจะเข้าไปด้านในก่อน ส่วนเจ้ารออยู่ด้านนอก" 

        "ข้าว่าพวกเราเข้าไปพร้อมกันดีกว่า มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันทัน"

        เย่ซวนหยุดคิด ก่อนที่จะพยักหน้าตอบตกลง ในตอนแรกเขาคิดที่จะเข้าไปคนเดียว เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เขาจะได้หนี ได้สะดวก แต่คิดไปคิดมา เข้าไปพร้อมกันน่าจะดีกว่า 

        พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไปภายในถ้ำ โชคยังดี ที่พอเข้ามาภายในถ้ำแล้ว ยังมีแสงส่องมาถึงอยู่ ถึงแม้จะไม่ได้สว่างมากก็ตาม ด้านใน เต็มไปด้วยโครงกระดูกของสัตว์อสูรมากมาย ที่น่าตกใจคือโครงกระดูกของมนุษย์ก็มีเยอะไม่แพ้พวกสัตว์อสูรเลย 

        ด้านบนผนังถ้ำมีใยแมงมุมเต็มไปหมด โชคยังดีดูเหมือนว่าแมงมุมม่วงครามจะไม่อยู่ภายในถ้ำตอนนี้ พวกเขาเดินเข้าไปจนสุด ก็เห็นเส้นใยขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้าหลายเท่า

        "นั้น !"เหลียนฮวาชี้ไปที่อะไรบางอย่างที่อยู่บนใยแมงมุม ตอนนี้มันถูกพันเอาไว้เหมือนกับรังไหม ดูจากจำนวนนางคิดว่ามันต้องเป็น พวก อ้ายเหม่ย เยี่ยนฟาง และ เหิงเยว่ แน่นอน

        "เจ้าว่าใช่พวกนางรึเปล่า" นางหันไปถามเย่ซวน ก่อนที่นางจะนึกอะไรได้ "ขอโทษด้วยข้าลืมไปว่า.."

        "ไม่เป็นอะไร พวกนางอยู่ด้านบนหรือ" เย่ซวนถามขึ้น

        "ใช่" นางพยักหน้า "ข้าว่าต้องใช้พวกนางแน่ๆ"

        เย่ซวนพยักหน้า ก่อนที่เขาจะโยนกระดูกของสัตว์อสูรขึ้นไป แต่กลับไม่ได้ยินเสียงมันตกลงมา

        "พวกเราคงจับมันไม่ได้" เย่ซวนคิด

        "มันต้องเหนียวมากแน่ๆ" 

        "เดี๋ยวข้าจะลองใช้กระบี่ฟันดู" เหลี่ยนฮวาพูด ก่อนที่นางจะกระโดดขึ้นไป และใช้วิชากระบี่ของสำนักบงกชขาว ฟันไปที่เส้นใยด้านหนึ่ง แต่เส้นใยกลับขาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าเป็นเหล็ก หรือ อย่างอื่น กระบี่ของนางคงจะตัดขาดได้ง่ายๆ บ่งบอกได้ว่าใยแมงมุม ของแมงมุมม่วงคราม มีความเหนียวขนาดไหน

        "ต่อให้ใช้เวลาทั้งวันคงไม่สามารถตัดพวกมันได้หมด" เหลี่ยนฮวาทำสีหน้ากังวล

        "เอ๊ะ ?" รังไหมนั้นขยับรึเปล่า เมื่อนางมองขึ้นไปด้านบน ก็สังเกตเห็นว่ารังไหม รังหนึ่ง จากทั้ง 3 ขยับอยู่

        "อ้ายเหม่ย เยี่ยนฟาง เหิงเยว่ ใช่พวกเจ้ารึเปล่า" นางเรียกชื่อของเพื่อนทั้งสามเบาๆ 

        "มันขยับจริงๆ ด้วย" เหลี่ยนฮวายื่นมือไปเขย่าแขนเย่ซวนได้ความดีใจ

        "ต้องเป็นพวกนางแน่ๆ พวกเราจะทำยังไงกันดี"

        "เดี๋ยวข้าลองดู" เย่ซวนเดินไปด้านหน้า 

        "ข้าขอยืมกระบี่ของเจ้าหน่อย" เย่ซวนยื่นมือไปหานาง 

        "ได้" ก่อนที่นางจะยื่นกระบี่ประจำตัวให้กับเย่ซวน

        เย่ซวนรับกระบี่มาก่อนที่เขาจะตั้งสมาธิ เย่ซวนได้ฝึกพื้นฐานในการใช้กระบี่จนช่ำชองแล้ว ถึงแม้ในตำราจันทรา สยบฟ้า จะไม่มีวิชาเกี่ยวกับกระบี่ก็ตาม แต่มันก็ยังมีวิธีฝึกกระบี่พื้นฐานอยู่ ในความคิดของเย่ซวนวิชากระบี่ต้องอยู่ในตำราจันทรา สยบฟ้า อีกเล่มแน่ๆ

        เย่ซวนกระโดดลอยตัวขึ้น และ ทำการฟันกระบี่ออกไปอย่างรวดเร็ว 

        "ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ" 

        'ทำไมถึงได้รวดเร็วเช่นนี้ !' เหลียนฮวาตกใจ นางมองตามกระบี่ของเย่ซวนไม่ทัน ได้ยินเพียงเสียงการฟันของกระบี่เท่านั้น

        เย่ซวนทำการฟันย้ำๆ อยู่หลายครั้ง กว่าที่ใยแมงมุมจะขาดออกจากกัน เย่ซวนเริ่มไล่ฟันทีละมุม หลังจากที่ไล่ฟันฝั่งซ้ายหมด ใยแมงมุมก็ห้อยลองมา และ เกือบที่จะกระแทกกับผนังถ้ำด้านขวา แต่โชคยังดีที่เหลียนฮวาช่วยจับเอาไว้ได้ทัน

        หลังจากที่ใยแมงห้อยลงมา เย่ซวนก็สามารถเข้าถึงรังไหมได้มากขึ้น เขาทำการตัดใยที่ยึดติดกับรังไหมออก ก่อนที่จะช่วยทั้ง 3 คนลงมา โชคดีที่รังไหมนั้นไม่ได้มีความเหนียวมาก เขาจึงค่อยๆ ใช้กระบี่ผ่ารังไหมออก

        "เป็นพวกนางจริงๆ ด้วย" เหลียนฮวาดีใจ

        เย่ซวนทำการผ่ารังไหมที่ดิ้นได้ก่อน ปรากฏว่าเป็น เหิงเยว่ เมื่อนางเห็นเย่ซวนกับเหลียนฮวา นางก็ดีใจจนร้องไห้ออกมา เย่ซวนทำการผ่ารังไหมที่เหลือ เพื่อช่วย อ้ายเหม่ย กับ เยี่ยนฟาง

        "เย่ซวน เหลียนฮวา" เหิงเยว่วิ่งเข้าไปกอดเพื่อนสาว

        "เอาละๆ ไม่เป็นอะไรแล้ว" นางตบหลังเหิงเยว่เบาๆ ก่อนที่จะเดินไปหาเยี่ยนฟาง ที่ตอนนี้เย่ซวนได้ช่วยออกจากรังไหมมาเรียบร้อยแล้ว

        "เยี่ยนฟาง" เหลียนฮวาเดินไปหาเยี่ยนฟาง ก่อนที่จะใช้มือเขย่านางเบาๆ 

        "แมงมุมม่วงคราม !" หลังจากลืมตาตื่นนางก็ตะโกนออกมาและมองรอบๆ ก่อนที่จะตั้งสติได้ 

        "เหลียนฮวา ฮือๆ" เยี่ยนฟางกอดเหลียนฮวา "ข้านึกว่าข้าจะตายซะแล้ว" นางร้องไห้ออกมา

        "เจ้าปลอดภัยแล้ว" เหลียนฮวาพูด "เจ้าหยุดร้องไห้เถอะ เดี๋ยวแมงมุมม่วงครามจะได้ยินเอา"

        "อืม" เยี่ยนฟางพยักหน้าเบาๆ

        "เกิดอะไรขึ้นกับ อ้ายเหม่ยกัน ?" เสียงของเหิงเยว่ดังขึ้นระหว่างที่ เหลียนฮวาพูดปลอบเยี่ยนฟาง ก่อนที่ทั้งสองจะรีบเดินไปหา อ้ายเหม่ย

        เมื่อพวกนางเดินมาถึงก็เห็น อ้ายเหม่ย นอนไม่ได้สติ ปากของนางม่วงจนน่าตกใจ การหายใจของนางก็เบาบาง จนแทบจะดูไม่ออกเลยว่านางหายใจอยู่

        "นางต้องโดนพิษแน่ๆ !" เหลียนฮวาร้องออกมาอย่างตกใจ

        "จะทำยังไงกันดี !" เหิงเยว่ กับ เยี่ยนฟาง ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของเหลียนฮวา

        "ขั้นแรก พวกเราออกจากที่นี้กันก่อนเถอะ" เย่ซวนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

        "อืม !!!" ก่อนที่ทั้ง 3 จะพยักหน้า

        เย่ซวนเดินเข้าไปแบก อ้ายเหม่ยขึ้นหลัง ก่อนที่จะเดินนำ เหลียนฮวา เหิงเยว่ เยี่ยนฟาง ออกไป ก่อนที่พวกนางจะเดินตามเย่ซวนไปติดๆ ตอนนี้ในใจของพวกนางรู้สึกหนักอึ้งเป็นอย่างมาก เพราะคนที่อยู่บนหลัง เย่ซวน เป็นเพื่อนสนิทของพวกนาง พวกนางอยู่ด้วยกันตั้งแต่เล็กๆ แทบจะไม่ได้แยกจากกันเลย พวกนางทั้ง 3 ตระหนักได้อย่างดีว่า พิษของแมงมุมม่วงครามนั้นร้ายแรงขนาดไหน

        "หยุดก่อน !" เย่ซวนพูดออกมาเสียงเบา ก่อนที่เขาจะหยุดเดิน

        "เหมือนแมงมุมนั้นจะกลับมาแล้ว" เย่ซวนลดเสียงพูดให้เบาที่สุด

        เมื่อทั้ง 3 ได้ยินก็ตกใจกันอย่างมาก

        "ทำยังไงกันดีละ !!!"

        เย่ซวนคิดอยู่สักพักก่อนที่จะวาง อ้ายเหม่ย ลงจากหลัง 

        "ข้าจะล่อมันไปทางอื่นพวกเจ้าพา อ้ายเหม่ยไปให้ไกลจากนี้" เย่ซวนพูด 

        "แต่ว่า.." เหลียนฮวากำลังจะพูดก็ถูกเย่ซวนหยุดเอาไว้ซะก่อน

        "ไม่เป็นไร ข้ามีวิธี พวกเจ้าไม่ต้องห่วง" เย่ซวนหันมาพยักหน้าให้กับทั้ง 3

         "ตกลง เจ้าดูแลตัวเองด้วย" สามสาวพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนที่พวกนางจะรีบก้มหน้าลง 

        "อืม" เย่ซวนมองการกระทำ เหลียนฮวา เหิงเยว่ เยี่ยนฟาง ก่อนที่จะหันหลังจากไป

        "ตู้ม !"

        พวกนางได้ยินเสียงระเบิดหลังจากที่เย่ซวนจากไป หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของเย่ซวน เมื่อเสียงของเย่ซวนค่อยๆ ไกลออกไปพวกนางจึงรีบเดินออกมาจากถ้ำ ที่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยเศษหิน เพราะเย่ซวนทำการซัดฝ่ามือไปที่ปากถ้ำ ทำให้ปากถ้ำถล่มลงมา

        "พวกเรารีบจากไปที่นี้กันก่อนเถอะ" เหลียนฮวาพูด

        ...

        ความเร็วของทั้ง 2 ทำให้เกิดเสียงลมอย่างชัดเจน แม้แมงมุมม่วงครามจะมีขนาดตัวที่ใหญ่แต่ความเร็วของมัน ไม่ต่างอะไรกับเย่ซวนเลย ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใช้ความเร็วสูงสุดก็ตาม เพราะว่าเขากลัวว่ามันจะตามไม่ทันและย้อนกลับไปยังถ้ำของมัน แต่ความเร็วขนาดนี้ก็ยังทำให้เขาตกใจอยู่ดี 

        เย่ซวนไม่คิดที่จะจัดการแมงมุมม่วงครามตัวนี้ เขาจึงได้แต่ล่อให้มันไปไกลๆ เมื่อออกห่างจากถ้ำมาได้สักพักเย่ซวนก็ใช้ความเร็วสูงสุดของเขา ทำให้แมงมุมม่วงครามตามไม่ทัน สุดท้ายมันก็หันหลังจากไป

        'หวังว่าพวกนางจะออกห่างจากถ้ำของมันแล้ว' เย่ซวนคิดในใจก่อนที่จะเดินรีบเดินกลับไปหาพวก เหลียนฮวา ตอนนี้กำลังภายในของเย่ซวนเหลืออยู่ไม่มากแล้วเขาเลยทำได้เพียงการเดินเท่านั้น

        ...

        หลังจากที่ เย่ซวนล่อแมงมุมม่วงครามจากไป เหลียนฮวา ก็ได้พา เยี่ยนฟาง เหิงเยว่ อ้ายเหมย กลับไปยังทางเดิม และ มุ่งหน้าต่อไปยังทางที่นางกับเย่ซวนเดินไปสำรวจก่อนหน้านี้

        "เย่ซวนจะเป็นอะไรหรือไม่" เหิงเยว่ถามขึ้น

        "เขามีความมั่นใจขนาดนั้น ข้าว่าเขาต้องมีวิธีเอาตัวรอดแน่ๆ" เหลียนฮวา ตอบเหิงเยว่ แต่ในใจของนางก็อดที่จะเป็นห่วงเย่ซวนไม่ได้

        "แค่กฯ" เสียงของ อ้ายเหม่ย ไอขึ้น นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น

        "อ้ายเหม่ย เจ้าตื่นแล้ว !" เหลียนฮวา หยุดเดินและรีบวางอ้ายเหม่ยลง

        "แค่กฯ" อ้ายเหม่ย ไอออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ครั้งนี้จะมีเลือดสีดำค่อยๆ ไหลออกมาจากปากของนาง

        "อ้ายเหม่ย !!!" เหลียนฮวา และ เหิงเยว่ เยี่ยนฟาง ร้องออกมาอย่างตกใจ

        อ้ายเหม่ยมองภาพตรงหน้า ด้วยสายตาที่สายตาพร่า

        "พวกเจ้า.." นางยังพูดไม่จบก็ไอ ออกมาอีกครั้ง ก่อนที่นางจะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและทรมาน น้ำตาของนางค่อยๆ ไหลออกมา เมื่อนางตั้งสติได้ 

        เมื่อเห็นความเจ็บปวดของอ้ายเหม่ย และ เห็นนางร้องไห้ออกมา 3 สาวก็อดที่จะร้องไห้ตามไม่ได้

        "อ้ายเหม่ยเจ้าต้องไม่เป็นอะไร !" เหิงเยว่รีบเดินไปกุมมือของอ้ายเหม่ย แม้ปากของนางจะพูดแบบนั้น น้ำตาของนางก็ยังไหลออกมาไม่หยุด

        เหลียนฮวานึกอะไรขึ้นมาได้ นางก็รีบหยิบเม็ดยา ต้านพิษออกมาและรีบป้อนให้อ้ายเหม่ยทันที ถึงแม้มันจะไม่สามารถรักษาพิษของแมงมุมม่วงครามได้ แต่มันก็คงจะช่วยบรรเทา ความเจ็บปวดของอ้ายเหม่ยได้

        "เราจะทำยังไงกันดี" เยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยความร้อนรน

        "พวกเราต้องรีบออกไปจากป่าแห่งนี้ให้ไวที่สุด" เหลียนฮวาพูดจบ นางก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากด้านหลัง ก่อนที่นางจะหันไปมอง

        "เย่ซวน !" นางตะโกนออกมาเมื่อเห็นเย่ซวนปลอดภัย 

        "เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่" เหิงเยว่ถามขึ้น

        "ไม่เป็นไรข้าปลอดภัยดี" เย่ซวนพูดพร้อมกับมองไปที่อ้ายเหม่ย 

        "แล้วนาง ?" 

        "อาการของนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่" เยี่ยนฟางพูด "พวกเราต้องรีบออกไปจากป่าแห่งนี้"

        "อืม" เย่ซวนพยักหน้า "งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ" 

        "ตกลง" 3 สาวพยักหน้าตอบ 

        เย่ซวนทำหน้าที่แบกอ้ายเหม่ยเอาไว้บนหลังเหมือนเดิมก่อนที่จะรีบมุ่งหน้าเดินไปยังทางที่ เหลียนฮวาบอกว่าคุ้นเคย พวกเขาเดินมาได้สักพักก็ถึงจุดที่เย่ซวน กับ เหลียนฮวา เดินมาถึงครั้งก่อนแล้ว 

        "เส้นทางนี้ !!" เยี่ยนฟาง กับ เหิงเยว่ ก็คุ้นกับเส้นทางนี้เหมือนกัน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น

        เดินไปเรื่อยๆ 3 สาวก็ยิ่งคุ้นเคยกับเส้นทาง จนในที่สุด พวกนางก็จำทางจากป่าม่วงครามได้ คราวนี้เป็นเหลียนฮวา ที่เป็นคนเดินนำ พวกนางเร่งรีบเดินทางเป็นอย่างมาก 5 วันที่ผ่านมาพวกนางไม่ได้หยุดพักผ่อนเลย 

        ด้วยความร้อนรนที่จะรีบออกจากป่าม่วงคราม เพราะเป็นห่วงอ้ายเหม่ย พวกนางเลยไม่ได้สังเกตหรือเอะใจเลย ว่าทำไมตอนนี้ อ้ายเหม่ย ถึงยังไม่ตาย เพราะถ้าเป็นคนอื่นโดนพิษของแมงมุมม่วงคราม คงอยู่ได้ไม่ถึง 5 วันแบบนี้  

        มีแต่ตัวอ้ายเหม่ยเท่านั้นที่รู้ ว่าทำไมตอนนี้ตนเองถึงยังมีชีวิตอยู่ นางนอนซบไปที่ไหลของเย่ซวน 5 วันที่ผ่านมา นางรู้สึกว่าพิษที่อยู่ในร่างของตนค่อยๆ หายไปทีละน้อย ตอนแรกนางก็ไม่เข้าใจ ว่าอยู่ดีๆ ทำไมพิษถึงได้ค่อยๆ หายไป

        แต่มีอยู่วันหนึ่ง นางเห็นอยู่ๆ เย่ซวนก็กระอักเลือดออกมา ก็ทำให้นางเข้าใจได้ ว่าคนที่กำลังแบกตนอยู่ตอนนี้ เป็นคนช่วยนางเอาไว้ ถึงจะไม่รู้ว่าเย่ซวนใช้วิธีอะไรก็ตาม

        และก็เป็นอย่างที่อ้ายเหม่ยคิด เขาค่อยๆ ช่วยรักษาให้อ้ายเหม่ย ด้วยวิธีการของเฟิ่งจิว แต่ครั้งนี้เขาค่อยๆ ย้ายพิษทีละน้อยๆ เท่านั้น เพราะดูเหมือนว่า เขาจะไม่สามารถรับพิษทีละครั้งมากๆ ได้อีกแล้ว ซึ่งเขาไม่ได้ตระหนักเลยว่า พิษที่มันเข้ามายังร่างกายของเขานั้นมันไปอยู่ที่ไหน

        "อั๊ก !" เย่ซวนกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง เย่ซวนยกมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากอยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าอ้ายเหม่ยที่เขาแบกอยู่นั้นกอดเขาแรงขึ้น เขาหันมองแต่ก็เห็นนางนั้นนอนหลับตาอยู่บนหลังของเขาเท่านั้น

        'สงสัยพิษนี้จะรายแรงจริงๆ' เย่ซวนคิดอยู่ในใจ เขาใช้เวลาตั้ง 5 วันก็ยังดูดพิษออกจากร่างกายของอ้ายเหม่ยไม่หมด

        'เขากระอักเลือดออกมาอีกแล้ว' อ้ายเหม่ยรู้สึกผิด เหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ในสายตาของนางทั้งหมด ตอนนี้ภายในใจของนางเป็นห่วงเย่ซวนอย่างมาก แขนที่โอบคอเย่ซวนอยู่นั้นกระชับแน่นขึ้นโดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัว

        ในวันที่ 7 หลังจากที่เดินมาอย่างยาวนาน พวกเขาก็เห็นทางออกของป่าม่วงคราม

        "นั้นไงทางออก !" เหิงเยว่ตะโกนออกมาอย่างดีใจ เหลียนฮวา กับ เยี่ยนฟาง เองก็เช่นกัน

        "เย่ซวนพวกเราสามารถออกจากป่าม่วงครามได้แล้ว" เหลียนฮวาหันมาพูดกับเย่ซวน

        "ดีเลย" เย่ซวน

        "พวกเราจะทำยังไงกันต่อหรือ ?" เย่ซวนถามกลับ

        "พวกเราต้องรีบกลับไปยังสำนักบงกชขาว" เหลียนฮวาพูด 

        "ใช่ ท่านประมุขอาจจะมีวิธีรักษาพิษของแมงมุมม่วงครามก็ได้" เหิงเยว่หันไปมอง อ้ายเหม่ยที่ตอนนี้ยังมองนอนหลับตาอยู่บนหลังของเย่ซวน

        "พวกเรารีบเดินทางกันต่อเถอะ" เยี่ยนฟางรีบพูดขึ้น เพราะตอนนี้นางแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว เหิงเยว่ กับ เหลียนฮวา เองก็เช่นกัน ตอนนี้สีหน้าของทั้ง 3 ดูซีดอย่างมาก พลังปราณของพวกนางใกล้ที่จะหมดเต็มทีแล้ว

        ...

        ขอบคุณสำหรับการติดตามครับผม