มรสุมรักซาตาน_End

        เมื่อคนทั้งสองออกจากร้านของสำลีแล้ว ก็พากันขับรถมายังบริษัทของกฤตยชญ์

        “นี้เป็นบริษัทของพี่ ขอพี่สะสางงานสักหน่อยหนึ่งนะ แล้วตอนเที่ยงเราค่อยไปหาอะไรกินกัน โอเคนะ!”

        กฤตยชญ์เลี้ยวรถเข้ามาจอดลงที่ลานจอดรถ ที่มีป้ายติดไว้ว่าที่จอดรถประธานบริษัท ดับเครื่องยนต์ลง แล้วหันมาบอกกล่าวกับจันทิมันตุ์ให้รับรู้ ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทั้งส่งสายตาแว่วหวาน และรักใคร่มาให้ด้วยอย่างชัดเจน

        “ค่ะ” จันทิมันตุ์ตอบรับคำพูดของคนตัวโตยิ้มๆ ก่อนจะยื่นมือเรียวเล็กไปเปิดประตูรถ

        “เดี๋ยวสิ!!” แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูรถออกไป คนตัวโตก็พูดขึ้นมาซะก่อน

        “มีอะไรหรือคะ?” จันทิมันต์หันมาเลิกคิ้วถาม อย่างสนเท่ห์ฉงนสงสัย

        “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจูบมนก็เท่านั้นเองแหละ”

        ไม่ว่าเปล่าคนตัวโตยื่นตัวโน้มเอียงเข้ามา กดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มแผ่วๆ แล้วค่อยๆ กดหนักๆ ขึ้นเรื่อยๆ ทั้งยังสอดลิ้นสากร้อนลื่น เข้าไปดึดหาความหวานในโพรงปากเล็กด้วย อย่างต้องการความหวาน และก็ไม่เคยผิดหวังจริงๆ

        “พี่รักมนนะ” กฤตยชญ์ค่อยๆ ถอนจูบออกจากปากบางจิ้มลิ้ม พร้อมกับกระซิบบอกรัก ให้คนตัวเล็กได้รับฟังด้วย

        “มนก็รักพี่ยชญ์ค่ะ”

        จันทิมันตุ์ส่งสายตาหวานเยิ้ม คลี่ยิ้มหวานออกมา ก่อนจะบอกรักคนตัวโตกลับไป ตามที่หัวใจดวงน้อยๆ ต้องการที่จะพร่ำบอกให้เขาได้รับฟังทุกวัน

        “พี่จะบอกรักมนอย่างนี้ ทุกวันเลยคอยดีนะ”

        กฤตยชญ์คลี่ยิ้มกว้างออกมา เอ่ยบอกคนตัวเล็กให้รับรู้รับทราบ ซึ่งคำพูดนั้นของเขาไม่ใช่เป็นคำมั่นสัญญา แต่เป็นการตั้งใจที่ออกมาจากหัวใจ ที่เปี่ยมล้นด้วยความรักล้นปรี่

        “จริงหรือคะ ที่พูดมาน่ะ?” จันทิมันตุ์ร้องถามด้วยหัวใจพองโตคับแน่น จนมันแทบทะลุออกมา

        “จริงแท้แน่นอนเมียจ๋า” กฤตยชญ์ย้ำอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ พร้อมกับยื่นหัวแม่มือ มาลูบไล้ปากบางจิ้มลิ้มเบาๆ อย่างเสน่หารักใคร่

        “มนก็อยากบอกรักพี่ยชญ์ทุกวันเหมือนกันค่ะ” จันทิมันตุ์ใช้ปากบางจิ้มลิ้ม งับหัวแม่มือของคนตัวโตอย่างหยอกเย้า ก่อนจะพูดบอกให้คนตัวโตได้รู้บ้าง

        “ดีสิ! งั้นเราบอกรักแลกกันนะ” กฤตยชญ์ว่าแล้วก็ค่อยๆ ก้มลงจะจูบคนตัวเล็กอีกรอบ

        “ไม่เอาแล้วค่ะ ลงดีกว่าข้างในรถเริ่มร้อนแล้ว” จันทิมันตุ์รีบใช้มือเรียวเล็กยื่นไปปิดปาก ของคนตัวโตไว้อย่างเร็วไว ก่อนที่เขาจะจูบลงมาใหม่อีกรอบ

        “งั้นเดี๋ยวพี่สตาร์ทรถแล้วกัน”

        กฤตยชญ์ทำท่าจะไม่ยอมลงง่ายๆ ก็ตอนนี้เขาชักจะไม่อยากลงไปทำงานแล้ว อยากจะพาคนตัวเล็กกลับบ้าน แล้วพาขึ้นเตียงนอน และพากันอยู่อย่างนั้นจนถึงตอนเย็นเลย

        “ไม่เอาค่ะ เราลงกันดีกว่าค่ะ”

        จันทิมันตุ์ปฏิเสธทันทีทันใด เพราะตรงนี้มันเป็นที่สาธารณะ ไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ่อ ถึงแม้ว่ากระจกรถจะติดฟิล์มกรองแสงหนาทึบก็เถอะ เธอก็ว่ามันก็ประเจิดประเจ่ออยู่ดี ถึงคนเดินผ่านไปใครมามองไม่เห็น แต่เธอเห็น เธออาย

        “เฮื่ออ!!.. โอเคๆ ลงก็ลง”

        กฤตยชญ์ถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างรู้สึกขัดใจ แต่ก็ยินยอมคล้อยตามคนตัวเล็กแต่โดยดี จึงผละกายแกร่งกลับมานั่งตัวตรงปกติ แล้วคนทั้งสองก็พากันเปิดประตูรถ และพากันก้าวลงจากรถ

        กฤตยชญ์ยื่นมือใหญ่มาจับจูงมือคนตัวเล็กไว้ในอุ้งมือใหญ่ เมื่อได้เดินเข้ามาใกล้ๆ ร่างบาง แล้วพาเดินเข้าไปในตึก ที่เป็นที่ตั้งของบริษัทของเขาอย่างมั่นคง และไม่หวั่นเกรงว่าใครๆ จะรู้ เพราะเจตนาของเขาต้องการให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

        กฤตยชญ์จับจูงกุมมือเรียวเล็กของจันทิมันตุ์ พาเดินผ่านหน้าเคาเตอร์ของพนักงานต้อนรับ และผ่านพนักงานของเขา ที่เดินผ่านไปผ่านมา ซึ่งพนักงานที่เดินผ่าน พอเห็นกฤตยชญ์ก็พากันยกมือไหว้กันเป็นแถว และก็ทำหน้าฉงนสงสัย ว่าผู้หญิงที่เจ้าของบริษัท จับจูงพามานี้เป็นใครกัน เพราะไม่เคยเห็นเขาพาผู้หญิงคนไหนมาที่บริษัทเลยสักครั้งเดียว

        กฤตยชญ์พาจันทิมันตุ์เข้าไปในลิฟต์ เพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เขาทำงานอยู่ โดยเขาไม่ยอมปล่อยมือเรียวเล็กนั้นเลยแม้แต่น้อย พอประตูลิฟต์เปิดออกก็เห็นอเนก เลขานุการยืนยิ้มหน้าปาน อยู่ตรงหน้าลิฟต์คอยรอรับ

        “สวัสดีครับคุณยชญ์/สวัสดีครับคุณมน” อเนกกล่าวทักทายคนทั้งสอง ด้วยใบหน้าที่ยังคงเปื้อนยิ้มอยู่อย่างนั้นไม่จางหาย

        “สวัสดีค่ะ คุณเอ่อ!!??”

        จันทิมันตุ์ทักทายกลับ พร้อมกับหันมามองหน้ากฤตยชญ์ อย่างเป็นคำถามว่าผู้ชายคนนี้ เขาคือใครกัน ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อของเธอได้ เท่าที่จำได้ เธอก็ไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย

        “นี้อเนกเลขาพี่” กฤตยชญ์บอกกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างเห็นได้ชัด

        “อ้อ! ค่ะ” จันทิมันตุ์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วหันกลับไปส่งยิ้มให้อเนกอีกครั้ง

        “ของที่คุณยชญ์สั่ง ผมได้วางไว้ให้ที่โต๊ะทำงานแล้วนะครับ” อเนกรายงานการทำงาน ที่ผู้เป็นเจ้านายได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้ ให้รับทราบผลการทำงานในทันที

        “ขอบใจมากอเนก ให้คนเอากาแฟมาให้ฉัน และก็นมร้อนให้เมียฉันด้วยนะ” กฤตยชญ์กล่าวขอบอกขอบใจ พร้อมกับสั่งขึ้นมาอีก

        “ครับคุณยชญ์”

        อเนกตอบรับคำสั่งยิ้มๆ ก่อนจะไปดำเนินการตามที่ได้รับมอบหมายทันที ส่วนกฤตยชญ์ก็จับจูงพาจันทิมันตุ์ เดินเข้าห้องทำงานของเขาไป

๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓