เทพสงครามสายเลือดมังกร

“เจ้าต้องการอะไร?”

เมื่อถูกหลงเฉินพูดขัด หวงเฟยหยางที่เกือบจะได้ซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำไว้ในกำมือจึงรู้สึกไม่พอใจนัก

“ภารกิจนี้ถูกมอบหมายให้พวกเราทั้งสาม ดังนั้นข้าก็ควรจะมีสิทธิ์ในซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำนี้ด้วยมิใช่รึ?”

หลงเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ยอมจำนนแต่ก็มิได้ข่มขู่

“เจ้าคงจะพูดเล่นสินะ!”

หวงเฟยหยางมีสีหน้าเคร่งขรึมและหัวเราะอย่างเย็นชา

“ภารกิจนี้ใช้เพื่อทดสอบเจ้า แต่เจ้ากลับต้องการรางวัลจากมันเช่นนั้นรึ? หลงเฉิน เจ้าไม่มีความสามารถพอหรอก นอกจากนี้มันยังเป็นผลึกอสูรของสัตว์อสูรระดับลึกล้ำอีกด้วย เด็กเหลือขออย่างเจ้าจะมีบุญวาสนาเช่นนั้นเชียวรึ?”

“ท่านไม่แบ่งข้างั้นรึ? ฮ่า ๆ ๆ หวงเฟยหยาง ท่านทั้งสองก็เข้าไปที่ภูเขานั่นเองก็แล้วกัน หากไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือ ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือบิดาท่านก็คงไม่เข้าไปในภูเขาหยานตะวันออกนั่นหรอก”

คำพูดของหลงเฉินทำให้หยานเป่ยเทียนงงงัน ในสายตาของเขา หลงเฉินเป็นเพียงเด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คนทั้งสองเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เด็กรับใช้ผู้นี้กลับหาญกล้าขัดแย้งกับหวงเฟยหยางและพูดออกมาด้วยลักษณะท่าทางเช่นนั้น

“นี่...”

หยานเป่ยเทียนมองหวงเฟยหยาง ครั้งนี้หวงเฟยหยางยืนขึ้นจากเก้าอี้และเผชิญหน้าหลงเฉินด้วยคลื่นพลังแข็งแกร่งที่กำลังกลืนกินตัวเขา สายตาของเขาเย็นชาและน่ากลัว เขากำลังจะจู่โจมหลงเฉินแต่กลับถูกเหวินหยาห้ามเอาไว้

เหวินหยามองหวงเฟยหยางอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็หันไปมองหลงเฉินด้วยแววตาเย็นชา

“หลงเฉิน ครั้งนี้เรามาในฐานะผู้ตรวจสอบของเจ้า เจ้าต้องเชื่อฟังคำพูดของพวกเรา หากเจ้าไม่ยอมไปที่ภูเขาหยานตะวันออกเราจะให้คะแนนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน และเมื่อผู้คุมกฎหลิวถามหาคำอธิบาย เจ้าก็อย่าโอดครวญก็แล้วกัน ”

หากหลงเฉินไม่ไปที่ภูเขานั่น หวงเฟยหยางจะฆ่าเขาได้อย่างไร? ดังนั้นเขาจึงต้องยอมตกลงแม้ว่าหลงเฉินจะไม่มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่งของซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำเลยก็ตาม ต่อให้หลงเฉินก่อเรื่องขึ้นที่นี่ เขาก็ไม่กล้าลงมือ เมื่อคิดได้เช่นนั้นหวงเฟยหยางจึงได้แต่นิ่วหน้า

“เจ้ายังคิดว่าทำให้ข้ากลัวได้งั้นรึ?”

หลงเฉินที่มีทัศนคติแปลกแยกมีสีหน้าไม่ยอมจำนนแต่ก็มิได้ดูร้ายกาจ เขามองสองคนนั้นด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นและพูดด้วยความเด็ดเดี่ยว

“หากพวกท่านไม่ตกลง ข้าก็จะไม่ทำภารกิจนี้!”

เหมือนเห็นว่าหลงเฉินดื้อรั้นถึงเพียงนี้ แม้แต่เหวินหยายังมีน้ำโห มิต้องเอ่ยถึงหวงเฟยหยางที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเกรี้ยวกราด

เมื่อเห็นหลงเฉินมีท่าทีหยิ่งผยอง เขาพลันนึกไปถึงน้องชายที่ถูกหลงเฉินเล่นงานจนตอนนี้ก็ยังไม่หายดี ไอสังหารที่ซ่อนเร้นของหวงเฟยหยางแผ่กระจายออกมาเล็กน้อย

‘ข้าต้องยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน ข้าจะต้องไม่ฆ่าเขาต่อหน้าสายตาของคนมากมายเช่นนี้ ข้าต้องรอจนกว่าพวกเราจะไปที่ภูเขาหยานตะวันออกและจากนั้นข้าจึงจะเล่นงานเขาได้ในที่ปลอดคน และแม้แต่ร่างไร้ชีวิตของเขาก็จะไม่เหลือซาก อา... หลงเฉิน ข้าจะทำให้เจ้าได้พบกับความตายที่น่าสยดสยอง!’

ด้วยความคิดเช่นนั้น หวงเฟยหยางจึงสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อย่างยากลำบาก

ท่ามกลางความงุนงง หยานเป่ยเทียนมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และหลังจากเห็นว่าหวงเฟยหยางไม่ได้ลงมือสังหารหลงเฉินในทัน เขาจึงเริ่มเห็นคุณค่าในตัวหลงเฉินมากขึ้น พลางคิดในใจ

‘เด็กคนนี้ช่างเก่งกาจจริง ๆ เขาทำให้หวงเฟยหยางโกรธแต่ก็ไม่กล้าฆ่าเขา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่มีความสามารถอยู่บ้าง หากข้าต้องการช่วยลูกสาว ข้าก็ไม่ควรไปแทรกแซงเรื่องของพวกเขาจะดีกว่า...’

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หยานเป่ยเทียนจึงรีบเอ่ยขึ้น

“คุณชาย หลายชีวิตในเมืองหยานลั่วอยู่ในมือท่านแล้ว ได้โปรดเมตตาด้วย ท่านจะเอาอะไรไปก็ได้ทั้งนั้น เว้นก็แต่ซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำ”

“ข้าต้องการแค่ซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำเท่านั้น”

หลงเฉินรู้สึกขำขัน เขามองใบหน้าซีดเผือดของหวงเฟยหยางด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว

“ฝันไปเถอะ!”

หวงเฟยหยางหัวเราะอย่างเย็นชา เขามองไปที่หยานเป่ยเทียนและเอ่ยขึ้น

“ท่านเจ้าเมืองหยาน ท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ เจ้าเด็กนั่นเพิ่งจะเข้าตระกูลหลิงอู่ ข้าจะเป็นคนสั่งสอนเขาเอง เขาจะได้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวเสียบ้าง หวังว่าท่านเจ้าเมืองคงพูดถึงข้าในทางที่ดีหากทางตระกูลเริ่มส่งคนมาสอบถาม”

หยานเป่ยเทียนดูจะไม่ตื่นตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้

“คุณชาย เป็นเช่นนี้คงไม่ดีแน่ พวกท่านทั้งสองต่างเป็นคนของตระกูลหลิงอู่ ได้โปรดอย่าทำให้เกิดความขัดแย้งภายในเลย...”

ในตอนนั้นเองที่หลงเฉินเอ่ยขึ้น

“หวงเฟยหยาง ข้าจะไม่อ้อมค้อมและจะพูดอย่างตรงไปตรงมา สิ่งที่ข้าต้องการก็คือซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำไม่ใช่ผลึกอสูร มอบซากสัตว์อสูรนั้นให้ข้า และข้าสัญญาว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร้ที่ติ ท่านเห็นเป็นเช่นไร?”

สิ่งที่มีค่าที่สุดของซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำก็คือผลึกอสูรและวิญญาณอสูร ส่วนที่เหลือล้วนเป็นสิ่งที่หาค่ามิได้ หวงเฟยหยางจึงคาดไม่ถึงว่าหลงเฉินจะต้องการสิ่งนี้ เขาขมวดคิ้วด้วยท่าทีงุนงง

‘เหตุใดเขาถึงต้องการซากสัตว์อสูรนั่นนะ? มันมีความลับอะไรอยู่งั้นรึ?’

และเช่นเดียวกัน เหวินหยาเองก็ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หยานเป่ยเทียนตระหนักดีว่าซากสัตว์อสูรนั้นไม่มีค่าอันใด ดังนั้นเขาจึงประหลาดใจเช่นกัน

“อย่าบอกนะว่าท่านกลัวว่าข้าได้ซากสัตว์อสูรไปแล้วการฝึกฝนของข้าจะก้าวกระโดดจนล้ำหน้าท่าน?”

เมื่อเห็นว่าคนอื่นยังมีท่าทีลังเลใจ หลงเฉินจึงเอ่ยขึ้นและระเบิดหัวเราะออกมา

หวงเฟยหยางถูกกระตุ้นด้วยเสียงหัวเราะนั้น เขาจับจ้องไปที่หลงเฉินครู่หนึ่ง

“ด้วยขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร หากเจ้าสามารถบรรลุระดับแก่นมนุษย์ด้วยการใช้เพียงซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำ เช่นนั้นแล้ว...หวงผู้นี้คงสมควรได้รับในสิ่งที่เจ้าทำไว้กับข้าสินะ แต่ถึงกระนั้น... มันจะเป็นไปได้รึ?”

เหวินหยาและหวงเฟยหยางเริ่มหัวเราะเยาะเพราะสิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

“ท่านเจ้าเมืองหยาน มอบซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำให้กับข้าแล้วข้าจะสกัดผลึกอสูรและวิญญาณอสูรออก หากพวกเราทำภารกิจไม่สำเร็จ ข้าก็จะคืนผลึกอสูรและวิญญาณอสูรให้ท่าน”

หยานเป่ยเทียนลังเลอยู่ชั่วครู่จากนั้นก็ตอบตกลง ด้วยชื่อเสียงของตระกูลหลิงอู่ยังควรค่าแก่ความไว้ใจ

จากนั้น ขณะที่หวงเฟยหยางรอให้คนทำการสกัด หลงเฉินก็รออยู่ในห้องโถงใหญ่ เขาได้ยินเสียงพวกนั้นกำลังมา

“พวกนั้นหลอกง่ายมากเลย โดนยั่วยุเข้าหน่อย พวกเขาก็มอบซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำให้แล้ว ช่างโง่เขลาจริง ๆ ฮิ ๆ ...”

แน่นอนว่าคำพูดนี้เป็นของหลิงซี

“นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของภูมิปัญญาข้าหรอกนะ ในเมื่อข้าอยู่ในจุดสูงสุดของเขตชีพจรมังกรขั้นแปด หากข้าได้แก่นโลหิตจากซากสัตว์อสูรมาละก็ ข้าก็จะบรรลุระดับพลังได้แล้ว!”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หวงเฟยหยางและคนของเขาก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ภายใต้สายตาเพ่งพินิจของหวงเฟยหยาง หลงเฉินเก็บซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำเข้าไปในถุงมิติ

‘สัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นต้น สิงโตหิมะเนตรฟ้า เมื่อเห็นร่องรอยบาดแผลบนร่างของมัน ดูเหมือนว่ามันจะโดนสัตว์อสูรตนอื่นกัดเข้าให้...’

หลังจากได้รับซากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำ หลงเฉินจึงพูดกับหยานเป่ยเทียน

“ข้าขอเวลาสักสองก้านธูป มีบางสิ่งที่ข้าต้องจัดการ”

ในตอนนี้เวลาเหลือน้อยลงทุกที ทว่าหลงเฉินยังคงถ่วงเวลามากขึ้นไปอีก หยานเป่ยเทียนรู้สึกปั่นป่วน เวลานี้เขาเหมือนคนที่ยืนอยู่บนถ่านหินร้อนและทำได้เพียงหันไปมองหวงเฟยหยางด้วยสายตาอ้อนวอน

จิตสังหารที่หวยเฟยหยางมีต่อหลงเฉินนั้นพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด แต่เมื่อคิดเสียว่าเขาจะสามารถฆ่าหลงเฉินได้เมื่อไปถึงภูเขาหยานตะวันออก เขาจำต้องยับยั้งชั่งใจอีกครั้ง

สำหรับเขาแล้ว การฆ่าหลงเฉินถือเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก

‘สำเริงสำราญเสียให้พอเถอะ ต่องให้ข้าจะไม่สามารถฆ่าเจ้าได้ในวันนี้ แต่เจ้าคงมีชีวิตอยู่ไม่พ้นคืนนี้อย่างแน่นอน!’

หวยเฟยหยางโบกมือด้วยสีหน้าเหลืออด

เมื่อได้รับอนุญาต หลงเฉินเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยและหันไปถามหาห้องส่วนตัวจากหยานเป่ยเทียนที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความเครียด

หลงเฉินตระหนักดีว่าเวลาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เขารีบถาม

“เสี่ยวซี เจ้าแน่ใจนะว่าผลกระจัดวิญญาณนั้นง่ายต่อการดูดกลืน และมันจะช่วยให้ข้าบรรลุระดับแก่นมนุษย์ได้”

“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าเห็นคนที่อยู่ในระดับแก่นมนุษย์มามาก ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนบ้านนอกอย่างเจ้าจะเข้าใจหรอก!”

หลงเฉินหยุดพูดจาไร้สาระและรีบนำซากสิงโตหิมะเนตรฟ้าออกมาจากถุงมิติ จากนั้นเขาก็มองขนอ่อนนุ่มสีขาวดุจหิมะนั้นและใช้วิชา [แปลงร่างวิญญาณอสูร] ทันที

เมื่อใช้ทักษะศักดิ์สิทธิ์ เกล็ดสีแดงค่อย ๆ ปรากฏบนผิวหนังของเขา เดือยกระดูกแหลมที่ดูราวกับคมมีดค่อย ๆ งอกออกมาจากข้อต่อ

เพียงชั่วครู่ ร่างของหลงเฉินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แม้ว่าเกล็ดสีโลหิตภายนอกจะดูชั่วร้าย ทว่ามันยังและดูสูงส่งอีกด้วย ทำให้ไม่ว่าใครที่ได้พบเห็นต่างมีความรู้สึกที่สับสนอย่างที่สุด

“ต่อไปก็ถึงคราวของวิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ] ...”

หลงเฉินไม่ได้ใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ] ตั้งแต่ที่เขาสังหารเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ

มันอาจจะเป็นเรื่องที่ท้าทายสวรรค์ หากแต่ความสำเร็จของหลงเฉินในเวลานี้เป็นเพราะวิชา [สกัดเลือดสลายปราณ] นับเป็นข้อพิสูจน์ถึงความสามารถที่โดดเด่นของวิชา [สกัดเลือดสลายปราณ] ได้อย่างดี

อย่างน้อยภายในเมืองพฤกษาหมอกหลงเฉินก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับวิชาที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน

วิชา [สกัดเลือดสลายปราณ] และวิชา [แปลงร่างวิญญาณมังกร] ล้วนเป็นความสามารถอันเยี่ยมยอดที่หลงเฉินมี พวกมันมาจากแก่นโลหิตสืบทอด และหลงเฉินเพิ่งดูดกลืนเพียงหนึ่งในพันส่วนของแก่นโลหิตสืบทอดเท่านั้น

‘อาจเป็นได้ว่าแก่นโลหิตสืบทอดนั้นมาจากมังกรวิญญาณโลหิตบรรพกาล ทว่าหลิงซีไม่ยอมบอกไม่ว่านางจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างก็ตาม...’

ในมุมที่เงียบสงบแห่งนี้ที่ไม่มีใครเห็นเขา หยดเลือดซึ่งดูเหมือนจะเต็มไปด้วยวิญญาณอันเต็มเปี่ยมซึมออกมามาจากพื้นผิวของร่างสิงโตหิมะเนตรฟ้า

พวกมันหลั่งไหลออกมาราวกับมีชีวิตและเข้าไปในร่างของหลงเฉิน ถูกดูดกลืนและแปรเปลี่ยนให้เป็นพลังปราณ

แม้ว่าปริมาณแก่นโลหิตของสัตว์อสูรระดับลึกล้ำจะไม่ได้มากมายไปกว่าราชากิ้งก่าโลหิตใต้ดิน ทว่าคุณภาพของมันนั้นเหนือชั้นกว่ามาก พลังที่อยู่ในเลือดนั้นเหนือกว่าราชากิ้งก่าโลหิตใต้ดินหลายเท่านัก

ในตอนนี้ เมื่อหลงเฉินดูดกลืนปราณโลหิตเข้าไปแล้ว และเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าพลังปราณเพิ่มปริมาณขึ้น

ทว่าปราณโลหิตในร่างของเขาดูเหมือนจะระเบิดออกมาขณะที่มันเดือดพล่านอย่างรุนแรงและรวบรวมพลังปราณเข้าด้วยกันอย่างต่อเนื่อง พวกมันทะลวงผ่านเส้นชีพจรมังกรเส้นที่แปดซึ่งแตกสลายไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เส้นชีพจรมังกรสวรรค์เส้นที่เก้านั้นแข็งแกร่งมั่นคงดั่งขุนเขา

หลงเฉินตระหนักดีว่าเส้นชีพจรมังกรสวรรค์เส้นนี้ยากที่จะทะลวงผ่านได้ นี่คือเหตุผลที่หยางชิงเสวียนและคนอื่น ๆ ยังคงติดอยู่ที่ขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปด…

พลังปราณพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน และภายในร่างกายของหลงเฉินก็เต็มไปด้วยคลื่นพลังโลหิตมหาศาลที่ถาโถม เขารอจนกว่าทะเลโลหิตนี้จะถึงขีดสุด และเมื่อถึงเวลานั้น หลงเฉินก็ตระหนักว่ามันคือเวลาที่เหมาะควรแก่การทะลวงผ่านขอบเขตชีพจรมังกรขั้นเก้าของตนเอง...

***********************

***หากนักอ่านท่านใดที่ชื่นชอบหรือสนใจนิยายเรื่องนี้ ขอเรียนเชิญที่เว็บไซต์เรานะครับ ข้อดีคือประหยัดเงินกว่าเราขายเพียงตอนละ 2.5 เหรียญครับ แถมยังได้อ่านล่วงหน้าก่อนใครถึง 20 ตอน >>> https://novelkingdom.co (ลิงก์เว็บเราครับ)