บทที่ 1 ทุกคนเปลี่ยนใจ ทั้งตระกูลเป็ตัวร้าย
"ข้าไม่ยอม!"
เยี่ยหลิงหลงใกับเสียงะโที่ออกมาจากปากของนาง นางเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง และพบว่านางยืนอยู่ตรงกลางสถานที่จัดงานขนาดใหญ่และกลายเป็จุดสนใจของทุกคน ทุกสายตาต่างมองนางด้วยความประหลาดใจ รอฟังคำอธิบายจากนาง
เยี่ยหลิงหลงเองก็งงงวย จนกระทั่งอึดใจถัดมา ความทรงจำจำนวนมากก็ไหลบ่าเข้ามาในสมอง นางจึงตระหนักได้ว่านางข้ามมิติมา
ข้ามเข้ามาในนิยายแนวเทพเซียนที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อไม่กี่วันก่อน กลายเป็ตัวประกอบหญิงที่มีชื่อเดียวกัน นั่นคือเยี่ยหลิงหลง
นางเอกของนิยาย เยี่ยหรงเยว่เป็ลูกบุญธรรมของตระกูลเยี่ย ั้แ่เด็กก็มีพร์โดดเด่น โชคชะตาเกื้อหนุน เป็ลูกรักพระเ้า ทั้งตระกูลเยี่ยรักใคร่เอ็นดู ในขณะที่เยี่ยหลิงหลงผู้เป็ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเยี่ยกลับมีพร์ธรรมดาและหยิ่งยโส ซึ่งเป็ตัวตนที่ตรงข้ามกับนางเอกแบบสุดขั้ว
ตามเส้นเื่เดิม เยี่ยหรงเยว่สร้างความประทับใจให้กับทุกคนในงานรับศิษย์ของเหล่าเซียน กลายเป็เป้าหมายที่ทุกสำนักแย่งชิงตัว ส่วนเยี่ยหลิงหลงก็แค่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำแบบหืดขึ้นคอ ถูกจัดให้เข้าสำนักที่แย่ที่สุด
เยี่ยหลิงหลงไม่พอใจจึงก่อเื่วุ่นวาย ใช้บุญคุณที่ตระกูลเยี่ยเลี้ยงดูมาบังคับให้เยี่ยหรงเยว่พานางเข้าไปในสำนักเจ็ดดารา สำนักที่ดีที่สุดในโลกหล้าผู้ฝึกเซียนด้วยกัน
หลังจากเข้าสำนักแล้ว เยี่ยหลิงหลงถูกส่งไปเป็ศิษย์สายนอก ต้องทนทุกข์ทรมานทำงานหนัก ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
ในขณะที่เยี่ยหรงเยว่กลายเป็ศิษย์สายตรง การบ่มเพาะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว กลายเป็สาวน้อยอัจฉริยะที่ทุกคนในโลกหล้าผู้ฝึกเซียนต่างอิจฉา
เยี่ยหลิงหลงเกิดความอิจฉาริษยา กลั่นแกล้งเยี่ยหรงเยว่ทุกวิถีทาง สุดท้ายก็ถูกเยี่ยหรงเยว่ทำลายการบ่มเพาะ ถูกอาจารย์ของเยี่ยหรงเยว่ขับไล่ออกจากสำนัก ภายหลังถูกผู้ที่หลงใหลเยี่ยหรงเยว่ยิงด้วยลูกธนูนับพัน ตายอย่างน่าสังเวช
ตอนนี้เป็่เวลาพอดีในงานรับศิษย์ของเหล่าเซียน เยี่ยหรงเยว่อายุสิบห้า ส่วนนางเพิ่งอายุสิบเอ็ด ภายใต้สายตาของทุกคน นางะโว่าไม่ยอม เตรียมจะสร้างปัญหาเพื่อบีบบังคับให้เยี่ยหรงเยว่พานางเข้าไปในสำนักเจ็ดดาราด้วยกัน
"เ้ามีอะไรไม่ยอม?"
หลังจากรอครู่ใหญ่แล้วไม่เห็นเยี่ยหลิงหลงเอ่ยปาก ผู้าุโจ้าวหยางฮวา ผู้จัดงานรับศิษย์และเป็อาจารย์ของเยี่ยหรงเยว่จากสำนักเจ็ดดารา ขมวดคิ้วถามสาวน้อยคนนี้
ในฐานะศาสตราจารย์ด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีพร์ที่สุดและอายุน้อยที่สุดของประเทศ ชาติก่อนของเยี่ยหลิงหลงใช้เวลายี่สิบห้าชั่วโมงต่อวันในการทำโครงการวิจัย ขณะกำลังจะเสร็จ กลับข้ามมิติมาเสียก่อน เท่ากับว่าทุกแรงกายแรงใจที่ทุ่มเทไปล้วนสูญเปล่า
เยี่ยหลิงหลงไม่อยากทำงานหนักอีกต่อไปแล้ว อยากแค่นอนเฉย ๆ และทำทุกอย่างที่อยากทำ พยายามไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็คงต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องตายอย่างน่าสังเวช ไปอยู่ในสำนักที่แย่ที่สุดจะเป็อะไร? ดูแลตัวเองให้กินดีอยู่ดีเล่นสนุกก็พอแล้ว
"ข้าไม่เห็นด้วยกับความลำเอียงของท่านพ่อท่านแม่!" เยี่ยหลิงหลงตอบเสียงดัง "พี่สาวของข้านางมีพร์โดดเด่น ในอนาคตจะต้องประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่ครั้งนี้พวกข้าพี่น้องเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ ท่านพ่อท่านแม่ของข้ากลับเตรียมถุงิญญา ผลไม้ิญญาสิบผล และหินิญญาเป็ร้อยก้อนให้ข้าคนเดียว แต่พี่สาวของข้ากลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง นี่ไม่ยุติธรรมกับนางมาก! แม้ว่านางจะเป็บุตรบุญธรรมไม่มีสายเืเดียวกัน แต่เลี้ยงดูมาหลายปีย่อมมีความรู้สึกผูกพัน ไม่สามารถปฏิบัติต่อนางแบบนี้ได้!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง ชี้นิ้วไปที่ตระกูลเยี่ย
ไม่คิดว่าตระกูลเยี่ยซึ่งเป็เพียงตระกูลธรรมดาจะมีกำลังทรัพย์มั่งคั่งขนาดนี้ สามารถซื้อถุงิญญา ผลไม้ิญญา และหินิญญาจากโลกหล้าผู้ฝึกเซียนได้ และจำนวนก็ไม่น้อยเลย นี่ถือเป็รายจ่ายมหาศาลสำหรับตระกูลธรรมดา!
แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าตระกูลเยี่ยจะลำเอียงได้ถึงขนาดนี้ บุตรบุญธรรมมีพร์โดดเด่นจนสำนักต่าง ๆ แย่งตัวจ้าละหวั่น แต่พวกเขากลับเตรียมของดี ๆ ให้ลูกสาวแท้ ๆ มากมาย ส่วนบุตรบุญธรรมกลับไม่ได้อะไรเลย จะเกินไปแล้ว!
ดีที่ลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาแม้มีพร์ธรรมดาแต่มีคุณธรรม เปิดเผยเื่นี้ออกมา ไม่อย่างนั้นความอัดอั้นตันใจของเยี่ยหรงเยว่คงต้องกลืนลงท้องไปเอง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จ้าวหย่างหัวผู้ที่ปกป้องศิษย์ที่สุดก็ลุกขึ้นยืนตวาดเสียงดังทันที "ไร้ยางอาย! แม้แต่พวกข้ายังถือว่าหรงเยว่เป็ดั่งดวงใจ พวกเ้าทำกับนางแบบนี้ได้อย่างไร?"
พ่อแม่ตระกูลเยี่ยงงเป็ไก่ตาแตก สิ่งเหล่านี้พวกเขาเตรียมไว้จริง แต่ทั้งหมดนั้นเป็ของหรงเยว่ ส่วนหลิงหลงนั้นไม่ได้อะไรเลยต่างหาก พวกเขาคิดว่าหลิงหลงมีพร์ธรรมดาค่อนไปทางต่ำ ไม่จำเป็ต้องเสียเงินไปกับนางมากมาย
แต่ใครจะรู้ว่าของพวกเขายังไม่ทันได้ให้ ก็ถูกหลิงหลงเปิดเผยต่อหน้าผู้คนมากมาย ทำให้ทุกคนต่างพากันชี้นิ้วตำหนิความลำเอียงของตระกูลเยี่ย และชื่นชมความจริงใจและมีคุณธรรมของหลิงหลง ตอนนี้ถ้าพวกเขาอธิบายกับทุกคนว่าของเหล่านี้เป็ของหรงเยว่ไม่ใช่ของหลิงหลง พวกเขาคงจะถูกด่าหนักกว่าเดิม
ดังนั้นเื่นี้พวกเขาจึงต้องกลืนน้ำลายตัวเองและยอมรับมัน
"เื่นี้เป็ความผิดพลาดของพวกเรา กลับไปพวกเราจะชดเชยให้หรงเยว่อย่างแน่นอน จะไม่ปล่อยให้นางต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมแม้แต่น้อย" พ่อเยี่ยรีบกล่าว
"พวกเ้าพูดออกมาได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้เตรียมไว้ก็ทำให้หรงเยว่ผิดหวังแล้ว! ไม่จำเป็ต้องเตรียมถุงิญญาให้นางแล้ว ในฐานะอาจารย์ ข้าจะให้ของที่ดีกว่านี้แก่นางเอง แต่ผลไม้ิญญาและหินิญญาต้องเพิ่มเป็สองเท่า" จ้าวหยางฮวากล่าว
เมื่อได้ยินว่าต้องเพิ่มจำนวนผลไม้ิญญาและหินิญญาเป็สองเท่า สีหน้าของพ่อแม่เยี่ยก็ซีดเผือดทันที สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ของล้ำค่าสำหรับตระกูลธรรมดา ก่อนหน้านี้พวกเขาใช้เงินเก็บครึ่งหนึ่งในการเตรียมของเหล่านี้ไว้ให้เยี่ยหรงเยว่ ตอนนี้ต้องจ่ายอีกส่วนและเป็สองเท่า นี่… นี่ตระกูลเยี่ยจะล้มละลายแน่ ๆ!
พวกเขามองไปที่เยี่ยหรงเยว่ด้วยความหวังว่านางจะพูดอะไรสักคำ แต่เมื่อเห็นนางยืนอยู่ข้างจ้าวหยางฮวา ดวงตาแดงก่ำพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ขบริมฝีปากไม่พูดอะไรสักคำ พวกเขาก็รู้สึกเ็ปใจขึ้นมาทันที
ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ได้ พวกข้าจะชดเชยให้หรงเยว่เป็สองเท่าอย่างแน่นอน!"
เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวหยางฮวาก็พยักหน้าอย่างพอใจ ส่วนเยี่ยหรงเยว่ก็เช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วเผยรอยยิ้มเล็กน้อย
"ในเมื่อเป็เช่นนี้ งานรับศิษย์ดำเนินต่อไป"
เื่เล็กน้อยจบลง บรรยากาศในงานก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
เยี่ยหลิงหลงละสายตาจากพวกเขา นางสะบัดแขนเสื้ออย่างไร้อารมณ์ ความแตกต่างเช่นนี้เ้าของร่างเดิมชินชาไปนานแล้ว ส่วนนางที่เพิ่งมาใหม่ยิ่งไม่คิดจะดิ้นรนเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อขอความรักและความเอาใจใส่
ต่อจากนี้ต่างคนต่างอยู่ ในอนาคตนางมีหินิญญาและผลไม้ิญญา ใช้ชีวิตในสำนักใหม่ให้ห่างไกลจากเยี่ยหรงเยว่ อย่างน้อยก็คงไม่เลวร้ายนัก
เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่ในงานบอกว่าสำนักที่ยอมรับนางซึ่งเป็สำนักที่แย่ที่สุดนั้นชื่ออะไรนะ? เหมือนจะชื่อว่า...
สำนักชิงเสวียน?
เยี่ยหลิงหลงใจนตัวสั่น ราวกับฟ้าที่แจ่มใสมานานส่งสายฟ้าฟาดลงมาบนศีรษะของนาง
สำนักชิงเสวียนมีชื่อเสียงโด่งดังในนิยายเื่นี้ จำนวนครั้งที่ถูกกล่าวถึงแทบจะไม่น้อยไปกว่าสำนักเจ็ดดารา แต่กลับไม่ใช่เพราะมันเก่งกาจ หากแต่เป็เพราะตัวร้ายทั้งหมดในนิยายเื่นี้ล้วนมาจากสำนักนี้ทั้งสิ้น กล่าวได้ว่าทุกคนเป็คนทรยศ ทั้งสำนักเป็รังของพวกตัวร้าย!
ในแง่หนึ่ง ก็ถือว่าเก่งกาจมากเหมือนกัน
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ตัวร้ายทั้งหมดล้วนตายด้วยน้ำมือของเยี่ยหรงเยว่ ซึ่งหมายความว่าสุดท้ายแล้วนางก็ยังหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกเยี่ยหรงเยว่สังหารอยู่ดี?
ขณะที่นางกำลังตกตะลึง เสียงโกรธเคืองและร้อนใจของมารดาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หลิงหลง เ้าลูกเสเพลนี่ เมื่อครู่เ้าพูดอะไรเพ้อเจ้อต่อหน้าคนมากมายแบบนั้น?"
เยี่ยหลิงหลงแสดงสีหน้าประหลาดใจ "ข้าพูดผิดตรงไหนหรือ? พวกท่านเตรียมของพวกนั้นไว้ไม่ใช่หรือ"
"ผิดอย่างแน่นอน! พวกเราเตรียมของพวกนั้นไว้ก็จริง แต่ทั้งหมดนั้นเตรียมไว้ให้หรงเยว่ต่างหาก! นางมีพร์ดี ของพวกนี้จะได้ใช้ประโยชน์อย่างมาก ส่วนเ้ามีพร์ต่ำ อีกไม่กี่วันก็คงกลับบ้านไปใช้ชีวิตไร้ค่า เอาของพวกนี้ไปทำอะไร เปลือง!"
เวลานี้ ท่านพ่อของนางก็เอ่ยอย่างเคร่งขรึมและเ็าอยู่ข้าง ๆ
"ถึงแม้ตระกูลเยี่ยจะร่ำรวย แต่ไม่อาจสุรุ่ยสุร่ายได้ ส่วนแบ่งของเ้าก็ไม่ต้องเอาแล้ว ข้าจะเพิ่มให้อีกส่วนรวมเป็สองเท่าให้หรงเยว่ ไม่อย่างนั้นรับปากแล้วทำไม่ได้ สำนักเจ็ดดาราจะมองหรงเยว่อย่างไร"
เยี่ยหลิงหลงทั้งฉิวทั้งขัน
"แต่ถ้าพวกท่านสัญญาแล้วทำไม่ได้ สำนักของข้าก็จะมองข้าไม่ดีเช่นกัน!"
"แล้วสำนักของเ้านับเป็สำนักอะไร?"
"ท่านประมุขเยี่ย ท่านคิดว่าสำนักชิงเสวียนของพวกข้าเป็สำนักอะไร?"
เสียงอ่อนโยนดุจสายลมดังมาจากด้านหลัง ท่านพ่อท่านแม่ตระกูลเยี่ยหันหน้ากลับไปมองด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก และเห็นคนที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ด้านหลังพวกเขาั้แ่เมื่อไหร่
การดูถูกสำนักของคนอื่นลับหลังแล้วถูกจับได้ต่อหน้าสาธารณะไม่เพียงน่าอับอายแต่ยังขายหน้ามาก ยิ่งกว่านั้นอิทธิพลของสำนักในยุทธภพก็ใหญ่กว่าตระกูลธรรมดามากนัก ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่เอาไหนแค่ไหนก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะไปล่วงเกินได้
เื่นี้ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ตระกูลเยี่ยร้อนใจ
1K
