ชะตานี้ขอสมปรารถนา

"เจ้า..."

ท่านหญิงอวี้เฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ลดเสียงต่ำถามนาง "...ลืมกินยาหรือ"

ในจดหมายไม่ได้บอกหรือว่า พิษถูกถอนไปเกือบหมดแล้ว!

"เปล่านี่" สวี่หมิงอี้ยิ้มให้นาง ในดวงตาคู่นั้นที่เอาแต่จับจ้องใบหน้าของนางอย่างไม่วางตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างชัดเจน ทว่าไม่รู้เหตุใดกลับทำให้คนรู้สึกว่ามีน้ำตาเอ่อคลออยู่ในนั้น

ท่านหญิงอวี้เฟิงเต็มไปด้วยความงุนงง

วันนี้สวี่เจาเจาเป็นบ้าอะไรเนี่ย

หรือว่าไปเจอเรื่องสะเทือนใจอะไรมาจนสติแตก?

นางเอนเอียงไปทางเหตุผลข้อหลังอย่างอธิบายไม่ถูก ดังนั้นจึงลังเลอยู่ชั่วขณะ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ดึงแขนกลับอีก เพียงแต่เหลือบมองสวี่หมิงอี้แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย "เห็นแก่ที่เจ้าถูกพิษมาหลายวัน วันนี้ข้าจะละเว้นไม่ถือสาหาความกับเจ้าก็แล้วกัน"

"เช่นนั้นข้าก็ขอขอบพระทัยท่านหญิง"

สวี่หมิงอี้กลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้นั้นกลับไป ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าไปในตำหนัก

เด็กสาวทั้งสองล้วนมีรูปร่างสูงโปร่งอรชร ทั้งยังสวมชุดผ้าโปร่งเซียงอวิ๋นสีสันใกล้เคียงกัน แม้จะเป็นเพียงแผ่นหลัง แต่ก็ไม่ยากที่จะมองเห็นความเย็นชาและห่างเหินของท่านหญิงอวี้เฟิง ทว่าภาพฉากนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้บรรดาสตรีที่มาร่วมงานหลายคนส่งสายตาประหลาดใจมามองได้แล้ว

เซี่ยซียิ่งขมวดคิ้วแน่น

ท่านหญิงอวี้เฟิงกลายเป็นคนอารมณ์ดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

เหวินซื่อหันไปมองชุยซื่อ ในแววตาแฝงความหมายเชิงตั้งคำถามเอาไว้

ชุยซื่อส่งยิ้มสงบนิ่ง "เข้าไปกันเถอะ"

...ลูกสาวไปสนิทสนมกับท่านหญิงอวี้เฟิงตั้งแต่เมื่อไร นางเองก็อยากหาคนถามเหมือนกันนั่นแหละ!

แต่ถ้านางแสดงท่าทีว่าไม่รู้เรื่องออกมา จะไม่ดูเหมือนนางเป็นแม่ที่ทำหน้าที่บกพร่องเกินไปหรือ ที่ไม่รู้เรื่องราวของลูกเลยสักนิด

นางกำนัลนำทางให้สตรีจากจวนต่าง ๆ เข้าไปนั่งประจำที่ โดยมีฉากกั้นผ้าบาง ๆ ขวางกั้นระหว่างที่นั่งฝั่งขุนนางกับฝั่งสตรี

ท่านหญิงอวี้เฟิงซึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งฝั่งเชื้อพระวงศ์ มักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าด้านหลังเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่ พอนางทนไม่ไหวจนต้องหันไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นสวี่หมิงอี้นั่งใช้มือเท้าคาง กำลังมองนางด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

"..." ทั้งที่อยู่กลางเดือนเจ็ด ท่านหญิงอวี้เฟิงกลับถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมา นอกจากนี้ยังอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

สวี่เจาเจาเดี๋ยวนี้ชักจะมีลูกเล่นกวนประสาทให้คนอยากตบมากขึ้นทุกทีแล้วนะ...!

หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายหน้าตาดีจริง ๆ คืนนี้นางคงจะคลื่นไส้จนกินอะไรไม่ลงสักคำแน่!

ฮ่องเต้และฮองเฮายังเสด็จมาไม่ถึง เสียงพูดคุยหัวเราะในงานจึงดังขึ้นเป็นระลอก

ภายในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้ชิ่งหมิงเพิ่งจะเรียกพบหานเหยียน ผู้บัญชาการหน่วยจีสือเว่ย

"กระหม่อมไร้ความสามารถ จนบัดนี้ยังไม่สามารถสืบหาตัวผู้ที่ลอบลงมือต่อซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋องได้อย่างกระจ่างชัด ขอฝ่าบาทโปรดลงอาญาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" หานเหยียนสะบัดชายชุดคุกเข่าลงขอรับโทษ

"อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายวางแผนมาอย่างรอบคอบเกินไป ความสามารถของเจ้า เจิ้นเชื่อใจมาตลอด" ฮ่องเต้ผู้มีพระชนมายุเพียงสามสิบห้าสามสิบหกชันษามีสีหน้าอ่อนโยนและใจกว้างดังเช่นปกติ เพียงแต่ขมวดพระขนงเล็กน้อยพลางตรัสว่า "ทว่าเรื่องนี้ย่อมต้องมีเงื่อนงำ ยังคงต้องสืบให้ลึกลงไปอีก"

การลงมือสังหารระหว่างที่ซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋องกำลังเดินทางเข้าเมืองหลวง เป้าหมายของอีกฝ่ายเกรงว่าคงไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จวนติ้งหนานอ๋องเพียงอย่างเดียว แต่ยังพุ่งเป้ามาที่ฮ่องเต้อย่างพระองค์ด้วย

"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบสืบหาความจริงให้เร็วที่สุด!"

"ลุกขึ้นเถิด"

"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงอภัยให้พ่ะย่ะค่ะ" หานเหยียนลุกขึ้นยืนพลางกล่าว "เรื่องที่เจิ้นกั๋วกงช่วยชีวิตซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋อง กระหม่อมได้ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้ว เป็นเพียงเหตุบังเอิญจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ชิ่งหมิงพยักพระพักตร์เล็กน้อย

เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นเหตุบังเอิญจริง ๆ เพียงแต่เป็นเพราะเกี่ยวข้องกับสกุลสวี่และสกุลอู๋พร้อมกัน พระองค์จึงอดไม่ได้ที่จะหวาดระแวงขึ้นมา

"และเมื่อหลายวันก่อน หลังจากที่ซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋องหายดีแล้ว ก็เคยไปที่จวนเจิ้นกั๋วกงพร้อมกับซื่อจื่อแห่งติ้งหนานอ๋องเพื่อขอบคุณ ทว่ากลับถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าพบพร้อมกับของขวัญขอบคุณ..." หานเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "คนเฝ้าประตูจวนเจิ้นกั๋วกงยิ่งพูดจาตรงไปตรงมา บอกว่าวันนั้นท่านแม่ทัพของพวกเขาเพียงแค่โชคร้ายไปชั่วขณะ จึงช่วยชีวิตซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋องไว้ เรื่องน่ารำคาญใจเช่นนี้ หวังว่าจวนติ้งหนานอ๋องจะไม่ต้องเอ่ยถึงมันอีกในวันหน้าพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดนี้เรียกได้ว่าระคายหูเสียยิ่งกว่าอะไร

แม้แต่อู๋จิ่งหมิง ซื่อจื่อแห่งติ้งหนานอ๋องที่มีความอดทนอดกลั้นเป็นเลิศมาตลอด เมื่อได้ยินก็แทบจะสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที เอ่ยทิ้งท้ายไว้ว่า "รบกวนแล้ว" จากนั้นก็พาบุตรชายจากไป

ฮ่องเต้ชิ่งหมิงส่ายพระพักตร์อย่างอ่อนพระทัย

ช่วงนี้พระองค์ได้ยิน 'คำพูดโอหัง' ทะนงตัวทำนองนี้ที่แม่ทัพสวี่ปล่อยออกมาไม่น้อยเลยทีเดียว

คนอื่นช่วยคนคือการให้ความเมตตา แต่แม่ทัพสวี่ช่วยคนกลับกลายเป็นการผูกใจเจ็บ

ความกังวลของพระองค์ก่อนหน้านี้... ดูเหมือนว่าพระองค์จะประเมินแม่ทัพสวี่ต่ำไปจริง ๆ

"นิสัยของแม่ทัพสวี่ก็เป็นเช่นนี้มาตลอด วันหลังเจิ้นคงต้องหาโอกาสคุยกับเขาดี ๆ เสียหน่อย การเป็นขุนนางร่วมราชสำนักเดียวกัน เดิมทีก็เป็นเรื่องดี ไม่เห็นต้องทำให้มันดูแย่ถึงเพียงนี้เลย" ฮ่องเต้ชิ่งหมิงตรัส "ทว่าการกระทำของแม่ทัพสวี่ในครั้งนี้ นับว่าช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้เจิ้นไปได้เปลาะหนึ่งจริง ๆ"

หากซื่อซุนแห่งติ้งหนานอ๋องเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ในใจของจวนติ้งหนานอ๋อง ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งเกรงว่าคงเป็นฮ่องเต้อย่างพระองค์แน่

บางคนตายไปถึงจะมีประโยชน์ แต่บางคนจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้น

อย่างน้อยก็ต้องมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่ยังไม่สมควรตาย

หานเหยียนกำลังจะรายงานเรื่องอื่นต่อ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ห้องทรงพระอักษร

"บ่าวถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ..."

เมื่อได้ยินเสียง ฮ่องเต้ชิ่งหมิงก็มีแววพระเนตรเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม หันไปตรัสกับหานเหยียนว่า "วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา เรื่องอื่นเอาไว้หารือกันวันหลังเถอะ เจ้าเองก็ไปดื่มสุราที่ตำหนักเจียวไท่สักจอกก่อนค่อยไป"

หานเหยียนรับคำ

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานฮองเฮามากเพียงใด แม้ปีนี้แคว้นต้าชิ่งจะไม่ได้สงบสุขนัก แต่ฝ่าบาทยังคงทรงออกราชโองการให้จัดงานฉลองวันคล้ายวันประสูติให้ฮองเฮาด้วยพระองค์เอง

ขณะที่หานเหยียนถอยออกไป ก็ได้โค้งคำนับฮองเฮาซึ่งสวมชุดฉลองพระองค์ลายหงส์ทอง มีพระรูปโฉมสง่างาม

ฮองเฮาแย้มพระสรวลรับพร้อมพยักพระพักตร์เล็กน้อย แล้วเสด็จเข้าไปในห้องทรงพระอักษร

เพิ่งจะค้อมตัวลงเตรียมถวายบังคม ก็ถูกฮ่องเต้ชิ่งหมิงที่ลุกจากหลังโต๊ะทรงงานก้าวพระบาทยาว ๆ เข้ามาประคองไว้เสียก่อน พระองค์แย้มพระสรวลพลางตรัสว่า "วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา ฮองเฮายิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ต้องทำความเคารพเจิ้นแล้ว"

"ฝ่าบาททรงทำให้หม่อมฉันอายุสั้นแล้วเพคะ ความโปรดปรานที่ฝ่าบาทประทานให้หม่อมฉันในยามปกติ ก็ทำให้หม่อมฉันรู้สึกละอายใจที่จะรับไว้แล้ว..." รอยยิ้มของฮองเฮามีแววขมขื่นเล็กน้อย "หม่อมฉันไม่อาจรับความรักความเมตตาอันยิ่งใหญ่จากฝ่าบาทได้จริง ๆ เพคะ"

พระองค์เข้าวังมาหลายปี ทว่ากลับไม่เคยให้กำเนิดพระโอรสหรือพระธิดาแก่ฝ่าบาทเลย

"จู่ ๆ ก็มาพูดเรื่องพวกนี้ทำไมกัน" ฮ่องเต้ชิ่งหมิงมองทะลุความคิดของฮองเฮา รอยยิ้มอบอุ่นแฝงความรักใคร่ตามใจ "เจิ้นมีราชกิจรัดตัวอยู่ตลอดเวลา เวลาที่จะได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้านั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย หากเจ้ารู้สึกโดดเดี่ยวจริง ๆ รอให้หรงกุ้ยเฟยคลอดทารกในครรภ์ออกมาแล้ว ก็ส่งไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่ตำหนักดีหรือไม่"

"หม่อมฉันคงไม่ทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนั้นเด็ดขาดเพคะ" เห็นได้ชัดว่าฮองเฮาอารมณ์ดีขึ้นมาก ทรงแสร้งตัดพ้อทีเล่นทีจริงว่า "แต่ฝ่าบาททรงเอาแต่ใส่พระทัยเรื่องราชกิจจริง ๆ เวลาป่านนี้แล้วยังทรงหารือเรื่องงานอยู่อีก หรือว่าทรงตั้งพระทัยจะให้หม่อมฉันไปที่ตำหนักเจียวไท่คนเดียวหรือเพคะ"

ฮ่องเต้ชิ่งหมิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน "เป็นความผิดของเจิ้นเอง ถึงขั้นต้องลำบากให้ฮองเฮามาตามด้วยตัวเอง ประเดี๋ยวเจิ้นคงต้องลงโทษปรับสุราตัวเองสักสามจอกเสียแล้ว!"

นางกำนัลและขันทีด้านข้างได้ยินดังนั้นต่างก็พากันหัวเราะตามไปด้วย

บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรเต็มไปด้วยความเบิกบานและปรองดอง

ฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จไปที่ตำหนักเจียวไท่ด้วยกัน เพื่อรับการถวายบังคมและของขวัญจากเหล่าขุนนาง เชื้อพระวงศ์ และทูตจากต่างแคว้น

ของกำนัลที่นำมาจากที่ต่าง ๆ ล้วนเป็นของหายากล้ำค่า หรือไม่ก็เป็นของที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์ สมบัติล้ำค่าแต่ละชิ้นถูกนำมาถวาย ฮองเฮาทอดพระเนตรดู พลางแย้มพระสรวลแล้วตรัสว่า "ทุกท่านมีน้ำใจแล้ว"

สิ้นเสียงพระดำรัส ก็ทรงเหลือบไปเห็นกระบอกใส่ภาพในมือขันทีด้านข้าง จึงตรัสถามลอย ๆ ว่า "นี่เป็นของจวนไหนส่งมาหรือ"

เมื่อครู่ขันทีได้ประกาศเสียงดังตามลำดับแล้วว่าจวนไหนถวายอะไร ทว่าของมีมากเกินไป ฟังไม่ชัดหรือจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ

"ทูลฮองเฮา นี่เป็นของคุณหนูจวนเจิ้นกั๋วกงตั้งใจถวายให้พระองค์โดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ"

ที่บอกว่าตั้งใจโดยเฉพาะ นั่นก็เพราะจวนเจิ้นกั๋วกงได้เตรียมของขวัญไว้แล้ว ส่วนชิ้นนี้นั้นเป็นของที่สวี่หมิงอี้ถวายแยกต่างหาก

เพื่อแสดงความจริงใจ การกระทำเช่นนี้ในหมู่คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ก็ไม่ได้พบเห็นได้ยากนัก

"ที่แท้ก็คือคุณหนูสกุลสวี่นี่เอง" ฮองเฮาทอดพระเนตรไปทางที่นั่งฝั่งสตรี แย้มพระสรวลแล้วตรัสว่า "เอามาให้เปิ่นกงดูหน่อย"

ขันทีรับคำ "พ่ะย่ะค่ะ" เดินเข้าไปหยิบภาพวาดออกมา ค่อย ๆ คลี่ออกต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา

ฮองเฮาทอดพระเนตรอย่างตั้งใจ สายพระเนตรเลื่อนลงทีละนิ้ว รอยยิ้มในดวงพระเนตรไม่ลดทอนลง ทว่านิ้วพระหัตถ์ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างของชุดฉลองพระองค์อันวิจิตรงดงามกลับสั่นเทาเล็กน้อย