ภาพจากวิกิพีเดีย วิศวกรรมเหมืองแร่
“อา สวัสดีท่านกิวบี (Gubi) อีกตั้ง 5 วันไม่ใช่รึถึงจะได้เวลากำหนดส่งมอบแร่แกลเลียม (Gallium-Ga) ทำไมครั้งนี้ท่านถึงได้มาเร็วกว่ากำหนดล่ะ?”หัวหน้าหมู่บ้านคย๊าด (Kyad) ตอบกลับกิวบี (Gubi) ผู้ที่มาใหม่
กิวบี “ก็ไม่มีอะไรมากข้าเพียงแค่อยากจะมาตรวจความเรียบร้อยก่อนเวลาแค่นั้นเองว่าแร่แกลเลียมที่ท่านเตรียมไว้นั้นครบตามจำนวนแล้วรึยัง? จึงได้เดินทางมาก่อนเวลา”
“วางใจได้ท่านกิวบีตอนนี้แร่แกลเลียมที่เราได้สกัดออกจากเหมืองภูเขาแร่ได้ครบตามจำนวนแล้วซึ่งกำลังทำการขนย้ายมายังหมู่บ้าน คาดว่าไม่เกินสองวันคงทำการขนย้ายเสร็จสิ้น!ท่านเตรียมรอรับได้เลย” คย๊าดตอบกลับกิวบี
กิวบี “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีจะได้ไม่เสียเวลาทหาร! เจ้าจงเอาคำสั่งออกมาดูสิ? ว่าแร่ที่ต้องส่งมอบในครั้งนี้มีจำนวนเท่าใด?”กิวบีกล่าวด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์!
“ขอรับ! ท่านนายกอง!” ทหารผู้หนึ่งตอบรับคำสั่ง พร้อมกับก้าวออกมาหยิบแผ่นเหล็กขึ้นมาอ่าน
ทหารผู้หนึ่ง “เรียนท่านนายกองจำนวนแร่แกลเลียมที่ต้องได้รับส่งมอบในครั้งนี้มีจำนวนทั้งสิ้น 2,000 เบล (1เบลเท่ากับ 100 กิโลกรัม) ขอรับท่านนายกอง
“2,000 เบล อย่างงั้นรึ? เยอะพอสมควรเลยนี่นา?ฮ่า ฮ่า ฮ่า” กิวบีตอบรับ พร้อมกับหัวเราะออกมา
คย๊าด!? “เอ๋?สงสัยจะไม่ถูกต้องนะท่านกิวบี ที่ต้องส่งมอบจริงๆ แล้วมันจำนวน 1,000 เบลไม่ใช่รึ?” คย๊าดได้ยินที่ทหารผู้นั้นกล่าวก็รู้ตกใจกับตัวเลขที่เพิ่มขึ้นมาจึงได้กล่าวแย้งกับนายกองกิวบี
นายกองกิวบี “หืม? ไม่ถูกต้องอย่างงั้นรึ? ทหาร!เจ้าจงอ่านคำสั่งใหม่อีกสักรอบซิ?
ทหารผู้หนึ่ง “ขอรับท่านนายกอง!”
จากนั้นทหารผู้นั้นก็ได้ทำการก้มหน้าอ่านแผ่นคำสั่งอีกรอบหนึ่งแล้วจึงเงยหน้าขึ้นกล่าว“ไม่ผิดหรอกครับท่านนายกอง! จำนวนแร่แกลเลียมที่หมู่บ้านบรอซก์(Braux Village) แห่งนี้จะต้องนำส่งในรอบนี้คือจำนวนสิ้น2,000 เบล ขอรับท่านนายกอง!”
คย๊าด !??
นายกองกิวบี “ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมท่านหัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดจำนวนแร่ที่ท่านต้องนำส่งในครั้งนี้คือจำนวน 2,000 เบลหวังว่าท่านจะนำมาส่งมอบให้กับข้าได้ทันตามกำหนดนะ?”นายกองกิวบีกล่าวกับคย๊าดพร้อมกับยิ้มเย็น
คย๊าด “อะไรกัน!?เป็นไปได้อย่างไรกัน!? ทุกครั้งที่ผ่านมาหมู่บ้านบรอซก์ของเราจะส่งมอบแร่แกลเลียมให้กับเมืองแกลเลีย(Gallia) จำนวนครั้งละ 1,000 เบล มาโดยตลอด?ครั้งนี้จะกลายเป็น 2,000 เบล ไปได้อย่างไรกัน?นี่มันมากกว่าเดิมตั้งเท่าตัวเชียวนะ!?”คย๊าดกล่าวแย้งกลับไปยังนายกองกิวบี
“เรื่องนั้นข้าก็ไม่ทราบ? แต่ในคำสั่งนี้ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าครั้งนี้เจ้าจะต้องส่งมอบแร่ให้ข้าจำนวน2,000 เบล หากมีการเปลี่ยนแปลงจำนวนการส่งมอบใดๆ ทุกครั้งทางเมืองแกลเลียเองก็น่าจะส่งสารมายังหมู่บ้านของเจ้าแล้วนี่? หรือว่าเจ้าไม่ได้อ่านกัน?”นายกองกิวบีกล่าวกับคย๊าดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย!
คย๊าด “อะไรกัน!?เป็นไปไม่ได้! ข้าไม่เห็นเคยได้สารอะไรที่ท่านกล่าวเลยซักนิด!?”
“งั้นหมายความว่าเจ้าจะบอกว่าคำสั่งที่อยู่ในมือข้าเป็นของปลอมอย่างงั้นสินะ?”นายกองกิวบีเริ่มกล่าวเสียงแข็ง
คย๊าด!? “อ๊ะ! ไม่ใช่อย่างนั้น!ข้าเพียงแค่จะบอกว่าข้าไม่เคยได้รับการแจ้งเตือนการเปลี่ยนแปลงจำนวนในการส่งมอบแร่เลยแม้แต่สักครั้งเดียว?ไม่ได้บอกว่าคำสั่งที่ท่านมีอยู่นั้นเป็นของปลอมแต่อย่างใด!?”
“นั่นมันก็เป็นเรื่องของเจ้า! ไม่ว่าเจ้าจะได้รับสารคำสั่งใดๆ รึไม่ ข้าก็เป็นเพียงแค่ผู้ที่ได้รับหน้าที่บอกกล่าวถึงจำนวนและรอรับมอบแร่ที่เจ้าจะนำมาส่งตามคำสั่งที่ได้รับมอบมาในครั้งนี้ก็เท่านั้นข้าเสียเวลามามากแล้ว! ข้าจะไปตั้งที่พักอยู่ด้านนอกหมู่บ้านของเจ้า!”
“อีก 5 วัน เจ้าจงนำแร่แกลเลียมมาให้ครบตามจำนวนที่ข้าได้บอกไปไม่อย่างงั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านของเจ้า! หากข้าแจ้งแก่ทางเมืองแกลเลียไปว่าเจ้าและหมู่บ้านของเจ้าไม่ให้ความร่วมมือในการส่งมอบแร่ในครั้งนี้!”
“ไป! กลับกันได้แล้วข้าเดินทางมาไกลรู้สึกอยากจะพักผ่อน!”หลังจากพูดจบนายกองกิวบีก็ได้หันไปสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาโดยที่ไม่รอคำตอบ เดินหันหลังกลับออกจากหมู่บ้านไปในทันที!
คย๊าด!? “หึ่มม! หนอยย..แบบนี้มันตั้งใจข่มเหงกันชัดๆ!?”
จิน! “เอ่ออ...คือ?”
จินที่ยืนรับฟังเรื่องราวอยู่ด้านข้างเงียบๆ ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดีเพราะเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเองซะด้วยจะให้พูดแทรกขึ้นมาก็กะไรอยู่จึงรอให้ทั้งสองสนทนากันเสร็จสิ้นเสียก่อนจึงจะได้กล่าวธุระของตนกับหัวหน้าหมู่บ้านต่อ
“อา..ต้องของโทษด้วยที่ทำให้เจ้าต้องมารับรู้ในเรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆว่าแต่เจ้าจะเอาอย่างไรต่อล่ะ” คย๊าดกล่าวขอโทษกับจินที่ทำให้ยืนรอเสียนาน
จิน “ไม่เป็นไรหรอกครับ ข้าเองก็ไม่ได้รีบอะไรข้าเพียงแต่จะบอกว่าตัวข้านั้นจะพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันแต่ข้าไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่แดงเดียวฉะนั้นข้าคงต้องรบกวนไปพักในส่วนของที่พักชั่วคราวของคนงานแล้วล่ะ”
“อา..เป็นเช่นนั้น!อย่างงั้นถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยก็มาบอกข้าแล้วกันถ้าไม่ติดธุระที่ไหนข้าก็อยู่ที่นี่ตลอดเอาล่ะ..ข้าขอตัวไปทำธุระของข้าก็แล้วกันนะ” คย๊าดกล่าว
จิน “เอ่อ เดี๋ยวก่อนท่านหัวหน้าหมู่บ้าน! เรื่องเมื่อสักครู่นี้ท่านพอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่เผื่อข้าอาจจะช่วยเหลืออะไรท่านได้บ้าง”
จินที่เห็นว่าคย๊าดที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านให้การต้อนรับและแนะนำเรื่องต่างๆให้แก่ตัวเองเป็นอย่างดีนั้น จึงกล่าวขัดก่อนคย๊าดจะเดินจากไป เพราะอยากเสนอตัวให้ความช่วยเหลือเผื่อว่าตัวเองจะสามารถช่วยอะไรได้บ้าง
คย๊าด “เจ้าน่ะเรอะจะช่วยข้าได้!? เฮ้ออ! เอาเถอะ...ก็อย่างที่เจ้าได้ยินน่ะแหล่ะปกติแล้วหมู่บ้านของเราจะต้องคอยส่งแร่แกลเลียมเพื่อเป็นบรรณาการแก่เมืองแกลเลียเอาไว้ใช้สำหรับผลิตอาวุธและชุดเกราะของอาณาจักรอีกที”
“แต่ทุกครั้งเราจะต้องส่งไปเพียงแค่จำนวน 1,000เบล เท่านั้น แต่ครั้งนี้กลับถูกบังคับให้ส่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเห็นได้ชัดว่าเจ้านายกองกิวบีนั่นมันหาเรื่องกลั้นแกล้งข้าชัด ๆไม่อย่างงั้นเพราะอะไรที่อยู่ดี ๆ ก็ให้มาเพิ่มจำนวนแร่ในการส่งมอบทั้งที่ข้าไม่ได้รับแจ้งข่าวสารใดๆ มาก่อนเลย” คย๊าดกล่าวอธิบายเรื่องราวให้จินได้ฟัง
จิน“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าจำนวนแร่ในครั้งก็นี้ไม่เพียงพอในการส่งมอบน่ะสิ”
“เปล่าหรอก!?จำนวนของแร่แกลเลียมที่สกัดออกมาจากภูเขาเหมืองแร่นั้นมีเป็นจำนวนมากมายมหาศาลพอที่จะส่งมอบให้ได้ไม่จำกำเลยล่ะ?”คย๊าดกล่าวแย้ง
จิน “อ้าว? ข้าก็เห็นว่าท่านเป็นกังวลขนาดนั้นก็เลยคิดว่าจำนวนแร่มีไม่พอที่จะส่งมอบเสียอีก?”
คย๊าด “ที่ข้ากังวลน่ะไม่ใช่เพราะว่าแร่มีไม่พอ?แต่เพราะว่าระยะทางที่จะนำแร่แกลเลียมมาจากภูเขาเหมืองแร่นั้นค่อนข้างห่างไกลพอสมควรแถมด้วยน้ำหนักของแร่นั้น จำเป็นที่จะต้องใช้แรงงานขนย้ายเป็นจำนวนมากถึงจะสามารถขนมาได้หมด”
“เพียงแค่ 1,000 เบล ข้าก็ต้องใช้เวลาถึง 30วันในการขนย้ายแล้วซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสามารถขนย้ายแร่ที่มีน้ำหนักมากขนาดนั้นมาที่หมู่บ้านได้ทันภายในเวลา5 วัน หึ่มมม! เป็นเพราะไอ้เจ้านายกองกิวบีนั้นมันวางแผนเอาไว้แล้วแน่นอน!ถึงได้มาบีบคั้นข้าก่อนเวลาถึงกำหนดเพียง 5 วัน!!” คย๊าดกล่าวตอบ
จิน “อ่อ? เป็นแบบนี้นี่เองถ้าอย่างนั้นข้าว่าข้าสามารถช่วยท่านได้นะ?”
คย๊าด “หืมม? ช่วยอย่างไรรึ?”
จิน “ข้าก็จะไปช่วยท่านขนแร่แกลเลียมทั้งหมดมาให้กับท่านไงขอเพียงท่านบอกทางว่าภูเขาเหมืองแร่นั้นอยู่ที่ใด?ข้าสามารถขนมาให้ท่านได้ทันเวลาแน่นอน”
คย๊าด “พรืดดด!! ฮ่า ฮ่าฮ่า...... เจ้าบอกว่า เจ้าจะเป็นคนไปขนแร่ทั้งหมด 1,000 เบลมาให้ข้าภายใน 5 วันอย่างงั้นเรอะ?ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
จิน “ใช่? ข้าจะเป็นคนช่วยท่านขนมาให้เอง!” จินกล่าวตอบด้วยใบหน้าขึงขังจริงจัง พร้อมกับยกมือขึ้นมาเบ่งกล้ามโชว์!
คย๊าด “อุ! ฮ่า ฮ่าฮ่า...โอย! เอาเถอะ! ข้าขอขอบใจเจ้า ถือเสียว่าข้าชอบที่เจ้ามีน้ำใจอยากที่จะช่วยข้าแล้วกันนะถึงจะช่วยได้ไม่มากก็ตาม คิดซะว่าข้าได้คนงานมาช่วยขนแร่เพิ่มอีกคนละกันครบไม่ครบยังไงก็คงค่อยว่ากันอีกที!”
“เอาล่ะ! ทิศของภูเขาเหมืองแร่อยู่ทางด้านนั้นเดินทางห่างไปประมาณ1 วัน! เจ้าไปถึงก็จะเห็นเองนั่นแหล่ะมีคนงานของหมู่บ้านอยู่รอบบริเวณเต็มไปหมด ถ้าเจ้าตัวคนเดียวสามารถขนแร่จำนวน1,000 เบล มาให้ข้าได้ นอกจากข้าจะเป็นหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว!ข้ายังจะจ่ายค่าตอบแทนให้เจ้าอย่างงามเลยด้วยซ้ำไป! ฮ่า ฮ่าฮ่า...เฮ้ออ..เด็กหนุ่มยุคสมัยนี้ช่างรู้จักวิธีพูดปลอบใจคนแก่คนเฒ่าเสียจริง ฮ่าฮ่า อ่า”
หลังจากที่ชี้บอกทิศทางให้แก่จินแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดก็เดินหายกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเตรียมรวบรวมเหล่าคนงานทั้งหมดให้ไปช่วยกันขนแร่แกลเลียมทันทีพร้อมกับมีเสียงหัวเราะไล่หลังออกมาจากในบ้านเนื่องจากสิ่งที่จินพูดนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่สามารถทำได้สำเร็จด้วยตัวคนเดียวแต่ก็รู้สึกดีไม่น้อยที่จินมีน้ำใจคิดจะช่วยเหลือตนเอง
ส่วนจินก็ได้แต่ยืนทำตาปริบๆหลังจากที่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดเดินหายลับเข้าไปในบ้านแล้วจากนั้นจินก็ได้หันไปยังทิศทางที่คย๊าดได้ชี้บอก
มองซ้ายมองขวาว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือไม่เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ จากนั้นจึงได้ก้าวขาเริ่มต้นออกเดินทางในทันที!!
ฟุบบบ!! ฟ้าววว!!
787K
