ภายในเมืองลั่วหยางตอนนี้ได้เกิดความแตกตื่นขึ้นมา เพราะว่ามีป้ายโฆษณาอยู่ทุกที่ ไปที่ไหนก็เจอ แม้แต่รถม้ารับจ้างส่งผู้คนที่วิ่งภายในเมืองก็มีแต่ป้ายโฆษณาติดตามข้างรถไปหมด เมื่อได้อ่านข้อความบนป้ายยิ่งทำให้ทุกคนแตกตื่นยิ่งกว่าเดิมและรอคอยที่จะได้กินอาหารฟรีในครั้งนี้ ส่วนเ้าของร้านอาหารอื่นๆ ภายในเมือง กับมีความคิดที่ว่า คงจะขาดทุนแน่นอน เพราะเปิดมาวันแรกก็จัดให้กินฟรี แถมยังป่าวประกาศไปทั่วเมือง ช่างสิ้นเปรืองจริงๆ คงจะมีแค่หลิวจ้านคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าการโฆษณาของเขาประสบความสำเร็จเป็อย่างมาก แต่คนที่ไม่รู้เื่รู้ราวอะไรแบบหลิวจ้านตอนนี้ได้นั่งรถม้าชมบรรยากาศธรรมชาติของริ่มฝั่งถนน เมื่อมาถึงเมืองท่าเรือ หลิวจ้านก็ได้เห็นเเม่น้ำขนาดใหญ่ จากความทรงจำของเขา น่าจะเชื่อมไปถึงทะเลแต่ไม่รู้ว่าระยะทางของมันไกลแค่ไหน จากการที่หลิวจ้านได้สำรวจดูเมืองท่าเรือบรรยากาศของที่นี้ดีมากเพราะมีทั้งูเาและแม่น้ำตามหวงจุ้ยของจีนมันคือทำเลทอง ข้างหลังติดูเา ข้างหน้าติดแม่น้ำ
หลิวจ้านเริ่มจะมีแผนการในใจ
“แถวนี้เราสามารถซื้อที่ดินได้หรือไม่”
“คุณชาย้าที่ตรงไหนหรือขอรับ ที่ดินแถวนี้นายท่านก็ซื้อไว้อยู่บ้าง”
หลิวจ้านได้ยินที่พ่อบ้านจางพูดเขารู้สึกทึ่งในทันที นี้พ่อของเขาต้องรวยขนาดไหนกันถึงมีที่ดินอยู่ทุกที่แบบนี้
“ข้างหน้าติดแม่น้ำ ข้างหลังติดูเา”
“พอจะมีอยู่ที่นึงขอรับ”
“แล้วแถวนี้เคยมีน้ำท้วมขึ้นมาบ้างหรือไม่”
“ไม่เคยมีขอรับ”
หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยเื่ต่างเสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็ได้หาที่พักเพื่อพักผ่อน
ณ เมือง ฉางอาน เมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่น ภายในวังหลวง มีหญิงสาวสองคนกำลังนั่งสนทนากัน หากหลิวจ้านได้พบพวกนางก็คงจะจำพวกนางได้
“เื่ที่ข้าให้เ้าไปสืบได้ความว่ายังไงบ้าง”
“เรียนองค์หญิงใหญ่ ผู้น้อยได้ไปสืบมาแล้วเ้าค่ะ องค์ชายใหญ่ได้สั่งให้คนที่หุบเขาผีเสื้อไปสังหารคนผู้หนึ่ง”
“เขาคนนั้นคือใคร”
“เรียนองค์หญิง เขาก็คือบุรุษที่มาคุยกับพวกเราที่หอเดียวดายเ้าค่ะ”
“ถ้าเป็แบบนั้นเราก็คงไม่ได้ทำขอตกลงการค้ากับเขาแล้ว ข้ารู้สึกเสียดายในความหน้าด่านของเขาอยู่บ้าง ที่เขาตายคงเป็เพราะ องค์ชายใหญ่ทรงคิดว่าเขาคือคนของข้า”
“เรียนองค์หญิง เขายังไม่ตายเ้าค่ะ”
องค์หญิงใหญ่ได้ยินแบบนั่นก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง คนที่รอดตายจากการสังหารของหุบเขาผีเสื้อไปได้ คงจะต้องเก่งกาจน่าดู
"เขารอดมาได้ยังไง ข้าได้ตรวจสอบเขาดูแล้ว เขาน่าจะไม่รู้วรยุทธ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่สามารถรอดจาก
การตามล่าขององค์ชายใหญ่ได้"
“จากที่ข้าได้ให้คนไปลองสืยดู เห็นว่าเขาเดินทางมาพร้อมกับคุณหนูตระกูลเย่เ้าค่ะ”
องค์หญิงใหญ่เกิดความสนใจในเื่นี้ขึ้นมาทันที
“เ้าบอกรายละเอียดของเื่นี้มาให้หมดข้ารู้สึกว่าเื่นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ”
“เ้าค่ะ ข้าได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูเย่เป็ว่าที่ภรรยาของชายคนนั้นเ้าค่ะ”
“ช่างน่าสนใจจริงๆ หากเป็แบบที่เ้าว่า หุบเขาผีเสื้อคงไม่อาจจะทำอะไรเขาได้แล้ว เอาเป็ว่าวันที่ตกลงการค้า ข้าจะไปกับเ้าด้วย”
อีกฝากฝั่งหนึ่งของวังหลวง ภายในห้อง มีคนสองคนกำลังนั่งคุยกัน หนึ่งชายหนุ่ม กับหนึ่งชายแก่
“นี้ท่านบอกว่าทำงานล้มเลว อย่างงั่นหรือ”
“ข้าน้อยสมควรตาย ที่ไม่สามารถฆ่าชายคนนั้นได้ขอรับ”
“เ้าจะรีบตายไปทำไม ครั้งนี้ไม่สำเร็จ ก็ทำอีกรอบซะสิ”
ชายคนนั้นได้คุกเข่าลงเเละกล่าวขึ้น
“คงจะเป็ไปไม่ได้แล้วขอรับ เพราะตอนนี้เ้าหนุ่มคนนั้นได้กลายเป็ว่าที่ลูกเขยของท่าน ปราชญ์เย่ แล้วขอรับ”
องค์ชายใหญ่ได้ยินที่ชายแก่บอกเล่าเื่ราวก็ได้นั่งคิดและปล่อยเื่นี้ไปก่อน
หลังจากหลิวจ้านติดป้ายโฆษณาของเขาที่เมืองท่าเรือเสร็จได้เดินทางกลับไปที่เมืองลั่วหยางทันที เพราะเขายังมีงานอย่างอื่นที่ต้องทำ เขาได้เเวะไปดูการก่อสร้างซึ่งตอนนี้เสร็จไปแล้ว 80 เปอร์เซน ตัวลิฟท์หลินเฉาได้สร้างเรียบร้อย
รอให้หลิวจ้านไปสั่งว่าต้องทำยังไงถึงจะลอยขึ้นไปได้ หลิวจ้านเเวะดูไม่นานก็รีบกลับและพรุ้งนี้เขาจะมาทำลิฟท์ให้เสร็จพร้อมทั้งเครื่องสูบน้ำของเขา เมื่อเขากลับมาถึงที่เรือน เขาก็พบคนคุ้นเคยของเขา นั่นคือแม่เสือสาวของเขา เย่เอ๋อ
“เห็นหญิงรับใช้บอกข้าว่ามีสาวงามสองคนมาถามหาข้า ข้าก็นึกว่าเป็ใคร ที่แท้ก็คนที่โกหกข้านี่เอง”
เย่เอ๋อได้ยินสิ่งที่หลิวจ้านพูดนางก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา และกำลังจะพูดอธิบาย แต่หลิวจ้านได้เดินผ่านนางไป หลิวจ้านก็คิดในใจ รีบตามข้ามาสิ แต่ก็ต้องเงียบไว้ แกล้วว่าข้ายังโกธอยู่ เย่เอ๋อเห็นหลิวจ้านเดินจากไป ก็รีบตามเขาไปทันทีนเมื่อเข้ามาถึงในห้อง เย่เอ๋อได้วิ่งไปกอดหลิวจ้านจากด้านหลังและพูดขึ้นว่า
“ข้าผิดไปแล้ว เ้าช่วยฟังข้าอธิบายก่อนได้หรือไม่”
“ได้ เ้าปล่อยข้ากอนได้หรือไม่ ข้าหายใจไม่ออก”
หลิวจ้านเป็คนที่ไม่รู้วรยุทธแต่เย่เอ๋อที่อยู่ขั้น 9 กอดเขาซะแน่น พอเย่เอ๋อคิดได้ก็รีบปล่อยเขา หลิวจ้านได้นั่งลงที่เบาะ หลิวจ้านคิดว่านางจะนั่งลงข้างหน้าหรือข้างๆเขา แต่เขาคิดผิดนางนั่งลงที่ตักของเขาพร้อมทั้งหันหน้ามาทางเขาและกอดเขาเอาไว้
“เ้ามีอะไรจะพูดเ้าก็รีบพูด ข้ายังมีงานต้องทำ”
“เย่เอ๋อขอโทษท่านกับเื่ทั้งหมดเป็เย่เอ๋อไม่ดีเอง ที่มีความคิดโกหกท่าน แต่เย่เอ๋อไม่มีความคิดที่จะทำร้ายคนที่เย่เอ๋อรัก เย่เอ๋อแค่อยากเอาคืนท่านแค่นั้นเอง เย่เอ๋ออยากให้สามีหายโกธเย่เอ๋อเถอะนะ”
เย่เอ๋ออธิบายเสร็จ นางจุบหลิวจ้านไปทั่วใบหน้า โดนสาวง้อแบบนี้ใครมันจะไม่หายงอลแต่ไม่ใช่สำหรับหลิวจ้านเพราะเขาวางแผนไว้แล้วว่าจะจัดการให้นางเป็เมียเขาจริงๆ
หลิวจ้านไม่ได้ตอบนางว่าหายโกธนางหรือไม่ เย่เอ๋อร้อนใจ นางก็พูดขึ้นอีกรอบ
“ข้าจะยอมท่านทุกอย่าง ขอแค่ท่านหายโกธข้าก็พอ”
เย่เอ๋อพูดออกไป พร้อมทั้งก้มหน้าด้วยความเขินอาย
“เ้าพูดจริงรึเปล่า”
“จริงเ้าค่ะ”
หลิวจ้านได้จูบนางพร้อมทั้งอุ้มนางไปที่เตียงของเขา จากนั้นเขาก็ได้บรรเลงเพลงรักกับนางไปถึง 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 เพลงรักจนทำให้เย่เอ๋อถึงกับหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอใกล้จะเช้านางได้ถูกหลิวจ้าน จูบที่ริมฝีปากของนาง ทำให้นางตื่น หลิวจ้านเห็นว่านางตื่นแล้วก็บรรเลงเพลงรักให้นางอีก 1 รอบ พอเขาจะต่อรอบที่ 2 นางก็สลบไป
“ที่หลังอย่ามาลองดีกับข้า รอบต่อไปคือของเ้านะ หว่านเอ๋อ หึๆๆๆ”
5K
