แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

ทุกการพบเจอย่อมมีการจากลา อันลู่เหลียนที่มาจากแคว้นเสวียนอู่เมื่อถึงเวลาก็ต้องเดินทางกลับไป ถึงแม้ว่าอันลู่เหลียนกับชิงหลงเยว่เลอจะถูกชะตากันถึงขั้นสาบานเป็นพี่น้องกันไปแล้วก็ตาม เช่นเดียวกับน้องชายของหลี่ซูเม่ยที่ต้องกลับแคว้นจูเชวี่ยโดยที่ไม่ได้พบเจอหรือพูดคุยกับหลี่ซูเม่ยเลยสักครั้ง

น้องชายของหลี่ซูเม่ยได้เดินทางกลับแคว้นกับผู้คนในสำนักหงส์แดง ส่วนอันลู่เหลียนต้องเดินทางกลับแคว้นคนเดียว เนื่องจากพี่ชายของนางมีธุระด่วนจึงกลับไปก่อน เหตุผลที่พี่ชายของนางไม่ได้ทิ้งคนไว้คอยคุ้มครองนางระหว่างเดินทางกลับเป็นเพราะว่า พี่ชายของนางต้องการทดสอบนาง

เมื่อชิงหลงเย่วเลอรู้เรื่องนี้ นางจึงมาปรึกษากับศิษย์พี่ศิษย์น้อง ศิษย์พี่รองบอกว่านางไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของอันลู่เหลียน

เพราะตัวอันลู่เหลียนเองก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดา ถ้าจะเป็นห่วงควรเป็นห่วงเรื่องการใช้ชีวิตระหว่างการเดินทางมากกว่า

นางได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่อยู่ในป่าจำลองลู่เหลียนน่าเป็นห่วงที่สุดจริงๆ ทั้งเรื่องการหาที่พัก การตั้งที่พัก รวมไปถึงการปรุงอาหาร ทีแรกนางคิดจะส่งผู้ติดตามของนางไป แต่ศิษย์พี่รองและศิษย์พี่สามไม่เห็นด้วย ทั้งสองบอกว่าควรให้หลงชุนต๋าไปเพราะหลงชุนต๋าเคยผ่านความยากลำบากมาก่อน จึงปรุงอาหารเป็น และมีประสบการณ์ในการเดินทางไกล

คราแรกทั้งหลี่ซูเม่ยและชิงหลงเยว่เลอต่างไม่เห็นด้วย แต่หลังจากที่ศิษย์พี่รองได้บอกอะไรบางอย่างแก่หลี่ซูเม่ย หลี่ซูเม่ยก็ได้เปลี่ยนไปเป็นเห็นด้วย ทำให้ชิงหลวเยว่เลอต้องยอมให้หลงชุนต๋าไปส่งอันลู่เหลียนกลับแคว้น

อันลู่เหลียนดีใจมากเมื่อรู้ว่ามีเพื่อนกลับแคว้นด้วย เพราะนางเป็นกังวลเรื่องอาหารการกินและที่หลับนอนอยู่พอดี ทุกคนบอกลากันก่อนที่จะแยกย้ายกันไป ศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สามมีภารกิจต้องไปทำต่อ ศิษย์พี่สี่กลับสำนัก ส่วนหลี่ซูเม่ยต้องกลับไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อเก็บของ

ขณะที่หลี่ซูเม่ยกำลังเก็บของอยู่นั้น จางหยวนได้เข้ามาหานาง

"เม่ยซู เจ้าจะกลับไปที่กระท่อมกลางป่าแล้วหรือ"

"ใช่"

"เหตุใดจึงไม่อยู่ที่นี่ต่อเล่า"

"ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย ข้างล่างวุ่นวายเกินไป"

"เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้า มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่"

"ข้าเก็บเสร็จพอดี ว่าแต่ท่านมาหาข้ามีอะไรหรือ"

"เจ้าไม่คิดถึงข้าบ้างเลยหรือ พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งแต่ก่อนวันงานประลอง นับๆ ดูแล้วก็หลายวันแล้วนะ"

"ท่านอยู่ดูแลงานจริงๆ หรือ ข้าไปที่งานประลองทุกวันเพื่อเฝ้าระวังให้น้องชายของข้า แต่ข้าไม่เห็นท่านเลย" หลี่ซูเม่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ข้าอยู่จริงๆ นะ ข้ายังได้ดูการประลองของน้องชายของเจ้าอีกด้วย ถือว่ามีฝีมือที่ไม่เลว หากผ่านไปอีกสองสามปี ข้ารับรองว่าน้องชายของเจ้าต้องติด 1 ใน 10 คนสุดท้ายเป็นแน่"

"ท่านก็คิดเช่นนั้นหรือ ข้าคิดว่าก่อนที่น้องชายข้าจะอายุครบ 12 ปี ข้าต้องได้ประลองกับเขาดูสักครั้งหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าข้าจะได้กลับบ้านเมื่อใด"

"ข้าคิดว่าเจ้าต้องได้กลับบ้านก่อนที่น้องชายของเจ้าอายุครบ 12 เป็นแน่ เมื่อถึงเวลาหากข้าว่าง ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ดีหรือไม่"

"จะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี"

"ไม่ดี เพราะเหตุใดจึงไม่ดี"

"ไม่ดีตรงที่หน้าตาของท่านดึงดูดผู้คนรอบข้างมากเกินไป ดูท่านสิตาก็คมสวย จมูกก็โด่ง ผมของท่านยังยาวสลวยอีกต่างหาก" หลี่ซูเม่ยพูดพร้อมกับใช้พัดในมือชี้ไปตามใบหน้าและผมของจางหยวนจากนั้นจึงพูดต่อว่า

"ข้าไม่ชอบความวุ่นวายและยังไม่ชอบเป็นจุดสนใจของใครอีกด้วย ดังนั้นหากท่านติดจะไปกับข้า ท่านต้องแปลงโฉม

อืม...เอาแบบนี้แล้วกัน ข้าจะแปลงโฉมให้ท่านเอง ถ้าท่านยอมให้ข้าแปลงโฉมให้ ข้าก็อนุญาตให้ท่านไปด้วยได้ ว่าอย่างไร" หลี่ซูเม่ยจ้องมองจางหยวนด้วยความคาดหวัง

จางหยวนไม่สามารถปฏิเสธสายตาเช่นนี้ของเม่ยซูได้ดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า "เจ้าว่าอย่างไรข้าก็ว่าตามนั้น เจ้าเองอย่าลืมข้าเสียละ ข้ากลัวแต่เจ้าจะลืมว่ายังมีองครักษ์จางหยวนผู้นี้ที่ต้องการจะเดินทางไปด้วยกันกับเจ้า"

"ถือว่าท่านตกลงแล้วนะ ข้าไม่ลืมท่านอย่างแน่นอน ข้าสัญญา"

หลังจากนั้นหลี่ซูเม่ยได้กลับไปยังกระท่อมกลางป่าและฝึกฝนเพื่อเพิ่มระดับพลัง รวมทั้งเพื่อทำการทดสอบในแต่ละเดือนกับท่านอาจารย์ เวลาผ่านไปสองปี ตอนนี้หลี่ซูเม่ยมีอายุ 12 ปี นางมายังโลกนี้ 7 ปีแล้ว ที่ผ่านมานางและจางหยวนได้พบกันอยู่เป็นประจำ ทำให้ทั้งคู่สนิทกันมากยิ่งขึ้น ท่านอาจารย์รับรู้ว่านางได้พบเจอกับองค์รักษ์จางหยวน แต่ท่านไม่ได้ห้ามอะไร ออกแนวสนับสนุนเสียด้วยซ้ำ

ส่วนหน่วยมดของนางก็เป็นไปด้วยดี หลังจากที่หลงชุนต๋าไปส่งอันลู่เหลียนในครั้งนั้น หลี่ซูเม่ยได้ตัดสินใจให้หลงชุนต๋าไปตั้งหน่วยมดขึ้นที่แคว้นเสวียนอู่และเป็นหัวหน้าอยู่ที่นั่น สาขาหลังยังคงอยู่ที่แคว้นหวงหลง โดยนางได้ให้สือซานกับสือปามาช่วยอย่างเต็มรูปแบบ

ข่าวสารต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่หน่วยมดของนางสามารถสืบจนรู้ถึงความจริงภายในเวลาไม่นาน ท่านอาจารย์และท่านย่าเล็กล้วนรับทราบถึงสิ่งที่นางทำ ทั้งสองสนับสนุนนางเต็มที่ ข่าวสารที่ได้มา มีทั้งที่นางเก็บเอาไว้ไม่บอกใคร บอกให้ท่านอาจารย์รับทราบ และนำไปขาย

สถานที่ขายข่าวสารของหน่วยมดก็ไม่ใช่ที่ไหนไกล ที่แห่งนั้นคือโรงเตี๊ยมพันลี้ โรมเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นนี้ และยังเป็นโรงเตี๊ยมของท่านย่าน้อยหรือองค์ฮองเฮานั่นเอง

วันนี้ท่านอาจารย์ได้เรียกนางไปพบและได้บอกข่าวใหญ่แก่นางถึงสามเรื่อง เรื่องหนึ่งทำให้นางทุกข์ใจ ส่วนอีกสองเรื่องทำให้นางสุขใจ โดยเรื่องเหล่านี้ไม่มีทางที่หน่วยมดของนางจะสืบได้อย่างแน่นอน...

-----------------------------------------------------

* มาแล้วค่า ช่วงนี้ไรท์ไม่ค่อยมีเวลาในการแต่งนิยายเท่าไหร่เพราะมีงานเยอะมากค่ะ ต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งให้รีดทราบล่วงหน้า

** หลังจากนี้ถ้าวันไหนไรท์ไม่สามารถอัพได้ตามปกติ ไรท์จะบอกไว้ในเพจเฟสบุ๊คที่มีชื่อว่า ธัชธิไชย (www.facebook.com/L.thichai) นะคะ 

*** ยังไงก็ฝากติดตามตอนต่อไปของไรท์ด้วยน้าาา เรื่องนี้ฟรีทั้งเรื่องเด้ออ ขอบคุณค่ะ♥️