จอมราชันสุวรรณภูมิ ตอน กำเนิดพระเจ้าอู่ทอง (จบแล้ว)

ตำหนักพระมเหสีเอก

“ เสด็จแม่จะปล่อยพวกมันไปแบบนี้ไม่ได้ หากมันรอดไปได้คราวนี้ วันหน้าพวกเราไม่รอดแน่” รัชทายาทสุพรรณภูมิ เอ่ยอย่างร้อนรน

“ ข้ารู้แล้ว ดูแววตามันอาฆาตเราสามคนแม่ลูก ข้าเห็นแล้วยังหวั่นใจ ยิ่งเห็นคนที่เป็นรัชทายาทแล้วยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ แค่พวกมันมาไม่กี่คน ราชสำนักถึงกับยอมศิโรราบต่อมันแทบทุกอย่าง ข้าให้ท่านลุงของเจ้าไปหาอาจารย์พะโลให้ช่วยจัดการเรื่องนี้ก่อนพวกมันจะจากไป หวังว่าจะสำเร็จ” พระมเหสีพูดแล้วยังหวั่นใจไม่หาย

“ ท่านแม่อาอู่มันมีไม้วิเศษ อาจารย์พะโลจะเอาอยู่หรือ ข้าเคยโดนมาแล้วดีที่ตอนนั้นมันยังเด็ก แต่ตอนนี้เวลาเห็นหน้ามันข้ายังไม่กล้ามองเลย” องค์ชายสี่บอกกับพระมเหสี

“ จริงด้วยเสด็จแม่ เห็นเจ้าพญาเสือไฟโลหะ ของมันข้ายังตัวสั่นไม่หาย อาจารย์พะโลจะเอาอยู่หรือ ถ้ามันรู้ว่าเป็นพวกเราแล้วมันมาเอาเรื่องจะทำยังไงดี” รัชทายาทยังหวาดกลัวไม่หาย

“ พวกเจ้าอย่ากังวล อาจารย์พะโลคนนี้เคยเป็นอาจารย์สอนลูกศิษย์มากมายที่เมืองมอญ ลุงของเจ้าติดต่อค้าขายกันอยู่ ไม่มีเรื่องราวมาถึงพวกเราอย่างแน่นอน”พระมเหสีให้ความมั่นใจ

หลังจากกลับมาจากวังหลวง อาอู่กับเพื่อนก็เตรียมตัวเดินทางกลับเกาะเมืองสยาม

“ พี่เดชอย่างเพิ่งใจร้อนเรื่องพระมเหสี ไว้รอให้พวกเราจัดการกับละโว้ เสร็จเมื่อไรพวกเราจะกลับมาจัดการเรื่องนี้กันใหม่ ปล่อยให้พวกมันนอนฝันร้ายแบบนี้ ไปก่อน” อาอู่ เอ่ยกับพี่เดช

“ ข้าเข้าใจ”

“ คืนนี้ทุกคนระวังตัวไว้หน่อย ข้ารู้สึกถึงอันตราย” อาอู่พูดแค่นี้ทุกคนก็ตื่นตัวพร้อมกันในทันที

“ มันมาแล้ว มีผีโหงพรายอยู่ เกือบสิบตัว นักฆ่าจากเมืองมอญมาอีก 10 คนมีอาจารย์จากมอญมาเชียวหรือ “ อาอู่เอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียมอาอู่ปล่อยให้พญาเสือเขี้ยวไฟโลหะ ออกมา อาอู่ใช้ดาบนวโลหะ ทุกคนเตรียมดาบอาคมกันทุกคน พอทุกคนเห็นผีพรายพุ่งเข้ามา ก็ใช้ดาบอาคมฟันลงไปทันที5 ตัวแรกที่เข้ามาโดนฟัน กลายร่างเป็นขึ้เถ้า ส่วนวิญญาณก็ถูกทำลายสิ้นไปทันที จากนั้นก็มีนักฆ่าพุ่งเข้ามาอีก 10 คนพร้อมกันพร้อมกับดาบลงอาคม

อาอู่ฟาดส่งทีเดียว สองคนทีก้าวเข้ามาใกล้ ถูกฟันขาดครึ่งไปในทันที จากนั้นอาอู่ก็เข้ามาไล่ฟัน ทีเหลือต่อ นักฆ่าเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบเอาเลือดมาทาตัวเพื่อเรียกทรงสัตว์เทพ ทันที พญาลิงตัวแรกมาทันที เจออาอู่ฟันกลางหัวขาดครึ่งไปเป็นตัวแรก อีกตัวกำลังกลายร่างเป็นเสือได้แค่ครึ่งตัว ก็ถูกตัดครึ่งไปก่อนเหลือแค่ครึ่งท่อนนอนตายอนาจ ส่วนเจ้าเสือเขี้ยวไฟ ก็ไล่กัดนักฆ่าไปอีก 2 คน

อาอู่รีบกระโดดข้ามกำแพงแล้วพุ่งตัวไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อาอู่เห็นคนที่แต่งชุดขาวยืนอยู่ กับลูกศิษย์อีก 2 คน

“ อยู่เมืองมอญดีดีไม่ชอบ อยากมาตายเมืองสุพรรณภูมิ “ อาอู่พูดจบก็เรียกไม้พญาคิ้วดำ ออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งสามคนที่ยืนใต้ต้นไม้ ตูม ! ทั้งสามตกใจไม่คิดว่าอาอู่จะมีไม้ที่วิเศษขนาดนี้ แต่มันไม่จบแค่นั้น อาอู่ไม่รอให้ทั้งสามเคลื่อนไหวอีก ก็ฟาดไม้ไปโดนอีกคน ตูม ! จนร่างแหลกคาไม้ไปเลยอาอู่กำลังฟาดไม้ให้ไปโดนอีกคนแต่ว่ามันไม่มีคนแล้ว มีแต่ร่างของสิงห์มอม ที่เฝ้าหน้าโบสถ์ตัวใหญ่ กระโจนเข้ามาหาอาอู่แต่ว่าไม่ทันได้ถึง อาอู่กลับล้มกลิ้งไปกับพื้น

อาอู่ลุกขึ้นได้ก็กระโดดเข้าฟาดเข้าใส่สิงห์มอมตัวนี้ไปอย่างแรง ตูม ร่างมันกระเด็นออกไป อาอู่กระโดดฟาดมันให้จมไปกับพื้นอีกที ตูม อีกที ตูม แล้วก็ตูม ๆ ๆ ๆ อาอู่ระดมฟาดสิงห์มอมไปจนนับไม่ถ้วนจนร่างมันแหลกแหลวไม่รู้ว่าเนื้อคนหรือว่าเนื้อสิงห์มอม อาอู่มองหาอาจารย์ชุดขาวคนนั้น กลับหาไม่เจอ จึงใช้จิตตามหา แต่พี่เทพธิดาบอกทางที่มันอยู่ให้รู้ก่อน อาอู่เลยฟาดเปรี้ยงเข้าไปที่กลางหลังของ คนชุดขาว พลั่ก อาจารย์ชุดขาวกระอักเลือดออกมา ร่างชุดขาวปรากฏ

"ยันต์ล่องหนหรือ" อาอู่คิด จากนั้นอาอู่ก็ใช้ไม้ฟาดไปอีกครั้ง แต่ไม่โดนเพราะ อาจารย์ชุดขาวเปลี่ยนร่างเป็นนกอินทรี แล้วบินหนีไปต่อหน้าต่อตาแล้ว

อาอู่ รีบหยิบธนูเทพออกมาแล้วใช้ลูกธนูเหล็กยิงเข้าใส่นกอินทรีที่บินหนีออกไปไกลสุดลูกตาแล้ว ลูกธนูเหล็กพุ่งเข้ามาหานกอินทรีอย่างรวดเร็วฉึก ! ร่างนกอินทรีร่วงลงมากับพื้นหมดทางรอด แล้วร่างก็เปลี่ยนเป็นอาจารย์ชุดขาวไปทันที บนร่างยังมียันต์รูปนกอินทรี ที่ถูกลูกศรเหล็กยิงทะลุร่างตายคาที่

เจ้าพญาเสือเขี้ยวไฟโผล่ออกมาที่ด้านข้างของอาอู่ และยังมีกลุ่มเพื่อนก็มาพร้อมกันหลังจัดการพวกที่เหลือหมดแล้วเห็นคนถูกธนูแทงทะลุร่างแล้วสงสัยกันทุกคน

“ นังมเหสีคงจ้างพวกมันมา เพราะเป็นคนมอญเหมือนกัน โชคดีที่มีธนูเทพ ไม่งั้นไม่รู้จะฆ่ามันได้อย่างไร” อาอู่พูดให้ทุกคนฟัง ในขณะที่ท่านแม่ทัพรักษาเมืองเข้ามาหาเพราะได้ยินเสียงต่อสู้กันสนั่นไปทั่วเมือง

“ รัชทายาท นี่มันเกิดอะไรขึ้น” แม่ทัพรักษาเมืองทำความเคารพอาอู่คนแรก

“ มีศพอยู่ 13 ศพ เป็นชาวมอญ ไม่ต้องหาว่าใครสั่งพวกมัน บอกราชาพิมานไว้ข้ากลับจากทำธุระ ข้าจะมาเด็ดหัวพวกมันให้สิ้นซากเอง” อาอู่พูดเสร็จก็พาพวกเพื่อนกลับจวนที่พักโดยมีเสือไฟโลหะ เดินตามต้อยๆ สร้างความหวาดหวั่นให้ผู้คนยิ่งนัก

รุ่งเช้าทั้งหมดก็ขี่ม้าจากสุพรรณภูมิ กลับมา เกาะเมืองสยามทันที พอมาถึงค่ายทหารที่กำลังก่อสร้าง อาอู่กับพวกถึงกับตกใจ ว่าทำไมสร้างใหญ่ขนาดนี้ แล้วยังมีผู้คนหลั่งไหลกันเข้ามาอยู่อาศัยบ้างแล้ว ดูแล้วเกินหมื่นแน่นอน อาอู่เห็นอาจารย์เมฆากับท่านสินธู ยืนอยู่กับ พ่อซ่งอู่ของเขา อาอู่คำนับคนทั้งสามก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ทำเอาทั้งสามต่างตกใจอย่างยิ่ง ถึงแม้พอทราบข่าวมาบ้างแล้วรัชทายาทแห่งศรีวิชัย ประกาศศักดาความโหดเหี้ยมไปหลายเมือง แต่มาฟังเรื่องราวทั้งที่เมืองศรีวิชัย เมืองราชบุรี เมืองกาญ และเมืองสุพรรณภูมิ ยังตื่นเต้นตามไปด้วย แต่พออาอู่ถามว่าทำไมสร้างใหญ่ขนาดนี้ พ่อซ่งอี้ก็เลยบอกว่า

“ พอดีพ่อจะสร้างเขตการค้าตรงคลองบริเวณนี้ด้วย ส่วนตรงด้านนี้มันใกล้กันก็เลยขุดคลองให้เข้ามาในค่ายทหารแห่งนี้ไปเลย แล้วที่สำคัญคนที่นีมีมากขึ้น จะได้เดินทางง่ายขึ้น และขยายพื้นที่พักอาศัยให้มากขึ้นตามไปด้วย”

“ ใช่แล้วอาอู่ ตอนนี้ทางเมืองพริบพรี ส่งคนมาอีกเวลานี้มีทหารเกือบ 8 พันแล้วแล้วยังมีคนที่อาอู่ส่งมาอีก 4 พันคน กลายเป็นกองกำลังทหาร 12,000 คนแล้วยังมีกองกำลังของ พ่อเจ้าเข้ามาร่วมอีก เกือบ 3,000 คน เป็น 15,000 คน

ถ้าเอาญาตคนพวกนี้มารวมอีก จะมีคนในเขตค่ายทหารเกือบ สี่หมื่นคน

ดังนั้นต้องปรับแผนผังก่อสร้างใหม่หมด ที่เห็นใหญ่ๆ ตรงนั้น จะสร้างเป็นที่พักสำหรับเจ้า” อาจารย์เมฆาสรุปให้ฟัง อาอู่มองไปมาแล้วรู้มันใหญ่เกินที่พักแล้วกระมัง สงสัยเอาเงินทองมาจากไหน เพื่อสร้างขนาดนี้

“ ท่านพ่อคงต้องลำบากเรื่องค่าใช้จ่ายไม่น้อย” อาอู่กล่าวด้วยความเกรงใจ

“ ไม่เลย เงินทองเหล่านี้ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าอยู่แล้ว ส่วนในภายภาคหน้า พวกเราจะได้เงินเป็นค่าคุ้มครองจากเมืองที่เข้ามาติดต่อซื้อขายในเกาะเมืองแถบนนี้ทั้งหมด

ยิ่งมีทหารมากพวกเราก็ได้มากเจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย และต่อไปข้าจะสร้างอู่ต่อเรือ แล้วให้คนของเจ้าใช้เรือไปแลกเปลี่ยนกับเมืองจีนโดยตรง ไม่ต้องผ่านราชสำนัก เรื่องเงินทองเจ้านำไปสร้างเมืองใหม่ได้อีกหลายเมืองทีเดียว” ซ่งอี้กล่าวด้วยความั่นใจ

“ ท่านพ่อรอข้ากลับจากละโว้ก่อน แล้วข้าจะมาช่วยท่านดูแลเรื่องนี้” อาอู่บอกกับซ่งอี้ ทำให้อาจารย์เมฆาตกใจว่าเหมือนกับรู้ว่าอาอู่จะทำอะไร

“ อาอู่นี่เจ้าจะจัดการกับราชาละโว้ แล้วหรือ” อาจารย์เมฆารีบถามทันที

“ ยังไม่ใช่เวลานี้ แต่ว่าไม่เกิน ปีนี้แน่ รอดูจังหวะ และต้องขอปรึกษากับอาจารย์ฤาษีก่อน” อาอู่บอกไปตามตรง อาจารย์เมฆาเริ่มค่อยสบายใจหน่อย ถ้าหากท่านฤาษีให้คำแนะนำ คงไม่มีปัญหาอะไรแน่ ก่อนกลับเมืองละโว้ ท่านพ่อซ่งอี้ได้ขนเหล็ก และวัตถุดิบที่จะนำมาสร้างดาบให้เหล่าเพื่อนของอาอู่ จนครบทุกคน แล้วในที่สุดทุกคนก็ได้มาถึง เมืองละโว้ ทั้งหมดก็มาถึงก็ไปหาอาจารย์มนตรีทันที รวมทั้งอาอู่ด้วย แล้วอาอู่ก็มอบเขี้ยวจงอางยักษ์ ให้ท่านอาจารย์มนตรีช่วยสร้างให้เหมือนพญาเสือไฟด้วย และอาอู่ยังมอบวัตถุดิบอีกมายมายให้กับอาจารย์มนตรีไว้ใช้ จากนั้นอาอู่ก็เข้าพบอาจารย์ฤาษีเพื่อรายงานเรื่องที่ผ่านมา และขอคำคิดเห็นเรื่องจะจัดการกับราชาเมืองละโว้คนนี้

“ เจ้าจัดการได้ดีแล้ว ส่วนเรื่องราวที่เมืองละโว้ ไว้รอให้ข่าวลือเรื่องรัชทายาทตัวจริงปรากฏก่อนแล้วตัวเจ้าค่อยจัดการตามเห็นสมควร” อาจารย์ฤาษีให้รอเวลาอีก

“ ท่านอาจารย์ฤาษี ข้ามีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง เวลาข้าเจอฝูงธนู หน้าไม้ ลำพังตัวข้าเองก็สามารถสร้างยันต์เกราะเพชรไว้ป้องกันตัวเองได้ แต่มันไม่ครอบคลุมไปถึงสหายของข้าด้วย ท่านอาจารย์มีวิธีที่ป้องกันตัวเองแล้วยังช่วยสหายข้าได้ไหม”

อาอู่สอบถามเป็นความรู้ ท่านฤาษี เรียกให้อาอู่เข้าไปใกล้ๆแล้วให้ตั้งสมาธิ หลับตา จากนั้นท่านฤาษีก็เอามือมาสัมผัสที่หน้าผากของอาอู่ แล้วปล่อยความรู้เข้าไปในหัวของอาอู่.......ไม่นานนักท่านฤาษีก็ให้อาอู่ลืมตา

“ ยันต์ตาข่ายฟ้า” อาอู่พึมพำ

“ ใช่แล้วเจ้าเอาไปฝึกฝน มันจะมีอานุภาพเหนือกว่ายันต์และคาถาใดใด แต่ผู้ฝึกต้องมีสติและสมาธิระดับสูง ซึ่งเจ้าก็ได้ระดับนั้นแล้ว อานุภาพมันจะยิ่งใหญ่ยิ่งขึ้น เพียงแค่ใช้จิตใจเท่านั้น พลังยันต์ตาข่ายฟ้า จะปรากฏทันที เจ้าไปลองฝึกฝนดู”

อาอู่ได้ฟังเช่นนั้นก็รีบกราบลาท่านฤาษีทันทีเพื่อไปฝึกฝน พลังยันต์ตาข่ายฟ้า

คืนนี้อาอู่นั่งสมาธินั่งฝึกเขียนยันต์ในดวงจิตของตัวเองไม่กี่ครั้ง ก็สามารถสร้างมันขึ้นมาในในดวงจิตจนได้ จากนั้น ก็ฝึกปล่อยมันออกมา ทำวนไปวนมาหลายสิบครั้งจนชำนาญในที่สุด เพียงแค่คิดเท่านั้น อาอู่ก็สามารถปล่อยพลังยันต์ตาข่ายฟ้า

ออกมาเพื่อป้องกันลูกธนูนับร้อยนับพันได้อย่างง่ายดาย......