พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

        หลางเทียนกระโดดขึ้นสนามประลอง ไปด้วยสีหน้าฉุนเฉียว น้อยนักที่จะทำให้เขาโกรธเคืองขึ้นมาได้... ลู่ซือหยางที่เห็นหลางเทียน นางส่ายหัวกลั้วหัวเราะยิ้มที่มุมปาก ก่อนนางจะทำสีหน้าจริงจัง ขึ้นมา เมื่อจู่ๆ ร่างของหลางเทียนก็หายวับ ไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว 

       พร้อมเสียงฝีเท้าลมระเบิด ปัง!! ดังออกมาก้อง ส่งคลื่นลมที่รุนแรง ผลักร่างเจียวเหยียน ศิษย์สายนอกลำดับ5 ให้กระอักเลือดสด ร่างปลิวกระเด็น เกือบร่วงสนามประลอง ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อของเขา

        ก่อนเสี้ยวขณะฝ่ามือของหลางเทียน จะเอื้อมจับคว้าขาอีกฝ่ายไว้ พร้อมบีบรัดฝ่ามือเข้าหากันจนแน่น จนเกิดเสียงกระดูกเท้าแตกหัก “นี่สำหรับหาญป้า!!” แล้วฟาดเจียวเหยียน ลงพื้นสนามประลอง จนกระดูกซี่โครงของเขาแตกร้าว ดังออกมาสะท้านใจหมู่ชน

“อัก!! เจ้า! เจ้า! บัดซบ!!”

หลางเทียนแค่นเสียงแข็งกร้าว ออกมาอีกครั้งที่เขาลงมือ ฟาดเจียวเหยียน “นี่สำหรับ เสี่ยวเฉา”

        ก่อนเท้าหลางเทียนจะง้างเตะอีกฝ่าย ยกแขนขึ้นมาปัดป้อง เป้ง!! ร่างเจียวเหยียนไถพื้น กลิ้ง หลุนๆ ตกลานประลอง พร้อมเขาที่กล่าวพูดออกมา “แล้วก็นี่ ส่วนของกงม่อซือ”

        อัก!! เสียงร้องครวญคราง เจียวเหยียน ศิษย์สายนอกลำดับ5 ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด กลิ้งไปมาราวกับเป็นเด็กน้อย ขณะเดียวกัน ปากเขาก็สบถด่าออกมาไม่ขาด

“เจ้า หลางเทียน ไอ้เด็กเวรบัดซบ!! แขนข้าหักแล้ว!!”

ก่อนเจียวเหยียน ศิษย์สายนอกลำดับ5 จะอุดปากเงียบ เมื่อเจ้าหลางเทียน ทำท่าจุปาก ให้เด็กหนุ่ม ฮึบ!! ปิดปากไว้แน่น ด้วยความหวาดกลัว

         รอบด้านต่างก็เงียบงัน เนื่องด้วยเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่ถึง 10ลมหายใจเสียด้วยซ้ำ ผู้อาวุโสลำดับ3หยวนหาญ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มก่อนหน้านี้ เขาพลันมืดทะมึนขึ้นมาทันตาเห็น ก่อนจะสะบัดชายอาภรณ์จากไป ด้วยความไม่สบอารมณ์ ‘ไม่คิดว่าเจ้าเด็กบ้านี่ มันจะมีวิชาเคลื่อนที่ แปลกประหลาด ยากจะคาดเดาเช่นนี้’

         ผู้อาวุโสลำดับ6 ไป๋เอิญที่จากไป เขาเองก็สนอกสนใจ เจ้าหลางเทียนเด็กผู้นี้ไม่น้อย ไม่เว้นผู้อาวุโสคนอื่นๆ มองว่าการปะทะกันคราวหน้าของหลางเทียน จะต้องเป็นการปะทะกันที่สนุกแน่นอน

         ผู้คุมกฎศิษย์สายนอก เสินเทียน เขาตกหน้าเรียก สติตนเองออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นหลังไหวๆ ผู้อาวุโสลำดับ3หยวนหาญ บินทะยานจากไปด้วยความไม่พอใจ ‘ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง’ “พวกเจ้าพาตัว เจียวเหยียน กลับเข้าตำแหน่งเสีย”

         กลุ่มเด็กข้างไข่ เจียวเหยียน ที่จัดการกลุ่มเพื่อนหลางเทียนก่อนหน้านี้ รีบมาแบกร่าง เจียวเหยียน ร้องโอดโอยด้วยความทุลักทุเล เหล่าศิษย์สายนอก ที่ได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์ ผู้คุมกฎศิษย์สายนอก เสินเทียน พวกเขาต่างก็ไม่กล้า ท้าประลองกันอีกต่อไป

         ก่อนผู้คุมกฎ เสินเทียน จะเดินแจกจ่ายทรัพยากร ในการบ่มเพาะขั้นพลัง ทว่าเมื่อเห็นของล้ำค่า ที่พวกหลางเทียนได้รับ พวกเขาต่างก็อุดปากเงียบไม่กล้าพูดมาก

         แต่มันน้อย กว่าคนอันดับที่สุดท้ายเสียอีก ทำให้หลางเทียนขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาจนเป็นปม กงม่อซือ ที่เตรียมจะกล่าวไต่ถาม เหตุใดพวกเขาได้ ทรัพยากรในการบ่มเพาะขั้นพลัง แค่นี้

เสียงแค่นผู้คุมกฎ เสินเทียน ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะทันที “เจ้ามีปัญหาอะไรเช่นนั้นหรือ?”

          กงม่อซือ พร้อมพวกต้องอุดปากเงียบ รับรู้ว่า หากพูดอะไรไปตอนนี้ ก็เปล่าประโยชน์ ยิ่งเห็นกลุ่มคนอื่นๆ แอบลอบ ขำออกมาเล็กๆ สายตามีความยินดีไม่น้อย พวกเขาถึงกับหน้ามืดทะมึน หากพวกหลางเทียน ไม่ได้ทรัพยากร ในการบ่มเพาะขั้นพลัง ไม่ช้าพวกเขาก็จะอ่อนแอ ถูกพวกศิษย์สายนอกคนอื่นๆ แซง อย่างไม่ต้องสงสัย

ลู่ซือหยาง ที่เดินกลับที่พัก นางส่ายหัวออกมาน้อยๆ เมื่อเห็นกลุ่มพวกหลางเทียน รวมตัวกันหน้าห้องพักของเขา เตรียมพูดคุยปรึกษา หารือ

        ทว่าสีหน้าพวกเสี่ยวเฉาไม่ค่อยสู้ดีนัก พวกเขารู้ดี ยามนี้มีเพียง หลางเทียนเท่านั้น ที่มีศักยภาพมากพอ ที่จะกลายเป็นศิษย์สายในได้ แต่ทว่าพวกเขาเอง ก็ไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน

         พร้อมเสียงถกเถียง ภายในห้องจะดังขึ้นมา ขณะเดียวกันห้องข้างๆ ที่แอบฟัง ต่างก็ยิ้มชื่นบาน “เกรงว่าพวกเราต้องออกไปทำแต้มสำนัก หาทรัพยากร ในการบ่มเพาะขั้นพลัง ด้วยตนเองแล้วล่ะ”

หลางเทียนกล่าวตอบเสียงจริงจัง “ดูสารรูปจากพวกเจ้าตอนนี้สิ อย่างน้อยๆ พวกเจ้าก็ต้องพักฟื้น 5-7วันเป็นอย่างต่ำ”

หาญป้ากล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว “เจ้า!! เจ้า!! คิดจะดูถูกพวกเราหรือ แค่พวกเรา ยอมรับเจ้านิดหน่อย ไม่ใช่เจ้าจะมาดูถูกดูแคลนพวกเราได้นะ”

         หลางเทียนส่ายหัว ก่อนจะยื่นขวดหยก แก่นพลังบริสุทธิ์ พร้อมด้วยต้นสมุนไพรให้ หาญป้าเอาไปใช้ “ไม่ใช่อย่างนั้น เจ้าบาดเจ็บที่ขา จะไปทำงานอะไรได้ พักรักษาตัวเสีย เดี๋ยวข้าใช้แต้มสำนัก ที่ข้าไปตักน้ำ แลกทรัพยากร ในการบ่มเพาะขั้นพลัง มาใช้เอง”

         หาญป้าได้ยินถึงกับพูดไม่ออก ขณะเดียวกันเสี่ยวเฉา ก็กล่าวเตือนหลางเทียนออกมาเช่นกัน “จะดีหรือหลางเทียน ในบรรดาพวกเรา มีเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่มีโอกาสเป็นศิษย์สายใน ได้”

         “ข้ามีวิธีของข้า พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” ขณะเดียวกันหลางเทียน จะเผยรอยยิ้มออกมากว้าง ทว่าพวกเขาไม่ชอบรอยยิ้มนั้น ของเจ้าหลางเทียนเท่าใดนัก ราวกับว่าเขา กำลังทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง

          ก่อนพวกเขาจะแยกย้าย กลับที่พักของตนไป ปิดขั้นพลังรักษาตัว เห็นได้ชัดว่า ภายในสำนักหุบเขาจันทรากระจ่างแห่งนี้ มีกลุ่มอิทธิพลต้องการ หักแขนหักขาพวกเขา ให้ไร้ทางเดินไปในเส้นทางข้างหน้า