โอมรักเอยจงมา

    ตอนที่1 จุดเริ้มต้น

        ``วันเวลา นับผ่านวินาทีกลายเป็๲นาทีนับผ่านนาทีกลายเป็๲หนึ่งชั่วโมงนับผ่านชั่วโมงกลายเป็๲หนึ่งวันนับ    ผ่านหนึ่งวันกลายเป็๲หนึ่งเดือนนับผ่านหนึ่งเดือนกลายเป็๲หนึ่งปี"



         ห้องที่ว่างสนิท ได้ยินเพียงเสียงเพลงอันรำไรกับถนนที่เต็มไปด้วยรถ ผู้คนมากมาย ที่วุ่นวาย๻ั้๫แ๻่เช้า   จนค่ำกับเพดานของห้องที่ไม่มีอะไรเลย ราวกับว่าโลกนี้ไม่มีสีวันอะไรเลย



         นับจากวันนี้ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน เป็๲ปีที่มีความสุขมากกว่านี้ แต่ทำไมวันนี้กลับไม่มีอะไรเลย ไม่มี    เพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีความสุข ถ้าเสกจะให้ตัวเองเจอกับสิ่งที่เรียกว่า ``รัก"



         นับจากคืนอันเงียบเหงาผ่านพ้นไป คืนอันว่างเปล่าผ่านไป ราวกับเป็๞ฝันที่เสมือนจริง สู่รุ่งเช้าในวันฝนตกพล่ำๆ บรรยากาศเย็นสบายในห้องเงียบๆ 

      ``ทำไมตัวฉันถึงร้องไห้ออกมานะ''​



          วันนี้ก็คงเป็๞วันที่เงียบแล้วก็หว้าเว่เหมือนกับทุกๆที

    ตัวฉันค่อยๆลืมตาตื่น ในห้องที่มืดมีเพียงเสียงฝนที่ตกข้างนอกเท่านั้น 

       ``ถ้าฉันเสกให้คนอื่นมารักฉันได้ละก็คงจะดีกว่านี้''




         นับจากสามปีก่อนมาจนถึงวันนี้ ก็ครบรอบสามปีที่ต้องฝันร้ายมาตลอด เพราะเธอคนนั้นคนที่ฉันรัก         มากกว่าสิ่งอื่นใด ได้จากฉันไป โดยไม่หวนกลับมาอีกเลย




         ทุกๆคืนฉันยังหวนถึงเธอ มันเหมือนกับนิยายรักเ๹ื่๪๫หนึ่งที่มีแต่เ๹ื่๪๫รัก เศร้า ไม่มีอย่างอื่นอีกเลย ตัว   ฉันในตอนนี้ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ มันชั่งเหงาและเงียบสะจริง




         นับจากวันแรกที่เธอนั้นได้จากไป ตัวฉันก็เฝ้าถามนัวเองอยู่เสมอว่า ``เธอจากไปเพราะอะไร''​

     ฉันยังมีเ๱ื่๵๹ราวอีกตั้งมากมายยังไม่ได้บอกกับเธอเลย

    จนวันนี้ก็ไม่มีโอกาสได้บอก 




         วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก จากวันนี้สู่พรุ่งนี้โดยไม่รอช้า เช้าในวันนี้ก็จะเข้าสู่ค่ำอีกเสียแล้ว ตัวของฉันก็ 

     ยังคงรอเพียงเธอกลับมาไป รอไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าผลที่ออกมา เธอจะไม่หวนคืนมาก็ตาม

      ``ฉันยังรอคอยเธอเสมอ''​




         และในที่สุดวันนี้วันที่แสนจะธรรมดาก็สิ้นลง เหมือนกับทุกๆวันที่เคยผ่านมา และแล้วมันก็ผ่านไป 

      ``โอมรักเอยจงมา.... 



    หมายเหตุที่1 พระเอกในเ๹ื่๪๫ชื่อ คิณ จะมีบทบาทมากขึ้นในตอนต่อๆไป และจะมีตัวละครมากขึ้นในตอนต่อๆไป

    จะอัพทุกวัน พฤหัสบดี และวันว่างๆตามอารมณ์ ของผู้เขียน



    ปล.คนเราจะตายได้สองครั้ง หนึ่งตายจากกาย สองตายจากความทรงจำ