Perfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์

แม้กรรมการฝ่ายบู๊จะเร่งจัดการสอบแลการะประกาศผลอย่างรวดเร็วสักเพียงใดก็ตาม แต่ตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นย่ำค่ำมืดแล้ว ครั้นหยางไคจะควบเจ้าขาวฝ่าความมืดมิดด้วย #ทักษะขี่ม้า ของปราณอาชา ซึ่งแฝงคุณสมบัติทางธาตุของลมปราณมังกรไฟที่สามารถแผ่รัศมีธาตุร้อน จนก่อเกิดเป็นแสงสีแดงแผ่ขยายออกไปจนสามารถมองเห็นในระยะใกล้ ๆ ได้ เพื่อที่ตนจะได้รีบกลับแจ้งข่าวความสำเร็จของตน แก่ท่านยายถึงหมู่บ้านมู่หยูซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลนักแต่หยางไคก็ยังมีข้อกังวลอยู่หลายประการ โดยเฉพาะท่าทีจากตระกูลเซี่ยงซึ่งเป็นสำนักคุ้มภัยซึ่งมีอิทธิพลในมณฑลหูเป่ย์แห่งนี้ หากแม้นเขารีบกลับบ้านไปด้วยความยินดีแบบเด็ก ๆ ก็อาจจะกลับกลายเป็นการนำปัญหาใหญ่กลับไปหมู่บ้านด้วยก็เป็นได้ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจจะเข้าพักในโรงเตี๊ยมอู่ชางซึ่งอยู่มีเพียงแห่งเดียวในอำเภอเสียก่อนสักคืนหนึ่ง เพื่อจะดูปฏิกิริยาจากคู่กรณี ทั้งยังเป็นการรอรับเอกสารรับรองจากทางอำเภอในวันพรุ่งนี้อีกด้วยแต่ขณะจะไปรับม้านั่นเอง ก็มีเสียงใส ๆ เอ่ยขึ้นมาจากทางด้านหลังว่า“ที่ตระกูลของเราชื่นชอบคบหากับบัณฑิตเป็นประจำ และนี่จวนจะมืดค่ำแล้วหากไม่รังเกียจ พวกเราขอเชิญน้องชายแวะพักที่เรือนรับรองของตระกูลเราสักคืนนึง” หากมองในแง่ของความปลอดภัยย่อมถือเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลย แต่หญิงสาวเหล่านี้แม้จะดูมีความจริงใจ แต่เด็กหนุ่มยังไม่รู้จักกระทั่งชื่อแซ่ของพวกนาง จึงปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวลว่า“ข้าพเจ้าขอขอบคุณพวกท่านที่ช่วยเป็นพยาน ณ ลานประลอง แต่ข้าพเจ้าตัดสินใจไปพักที่โรงเตี๊ยมอู่ชางแล้ว และหากไม่รังเกียจข้าพเจ้าเองก็ขอเชิญพี่สาวดื่มกินด้วยกันสักมื้อ” สตรีทั้งสี่นางแม้จะผิดหวังไปบ้าง แต่ก็รู้สึกยินดีจึงรับคำเชิญแล้วรีบกลับไปยังรถม้าของตน จากนั้นสั่งคนขับรถเร่งออกเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมประจำอำเภออู่ชาง ฝ่ายหยางไคก็ควบเจ้าขาวติดตามไป แต่เมื่อเด็กหนุ่มควบขี่มาเพียงลำพังย่อมบรรลุถึงก่อน พอถึงที่หมายแล้วก็นำม้าไปฝาก แล้วจึงจะเดินเข้าไปข้างในร้าน..….เนื่องด้วยเป็นเทศกาลการสอบขุนนาง ภายในโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่แห่งนี้จึงมีแขกเหรื่อที่เข้าพักด้วยจำนวนกว่าปกติเกือบเท่าตัว แต่ท่ามกลางผู้คนซึ่งนั่งอยู่ชั้นล่างนี้ สายตาอันว่องไวของหยางไค กลับพบเจอหลิวชิ่งกับสาวงามผู้นั้น ซึ่งต่างก็นั่งดื่มกินกันอยู่ก่อนแล้วก็ให้แปลกใจนัก จึงรีบเดินเข้าไปคำนับแล้วจึงทักทายว่า“พี่หลิว.. ท่านเองก็มีธุระที่อู่ชางด้วยกระนั้นหรือขอรับ ?” ฝ่ายหลิวชิ่งนั้นตอบเพียงว่ามาเยี่ยมญาติ จากนั้นไถ่ถามกันเพียงคู่เดียว หลิวชิ่งก็ชักชวนให้เด็กหนุ่มนั่งดื่มกินเสียด้วยกันอย่างแนบเนียนแต่หยางไคเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงปฏิเสธไปว่า“ขออภัย เนื่องด้วยข้าพเจ้าได้นัดคนเอาไว้แล้ว” หลิวชิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้ม แล้วกลับตอบกลับไปว่า“ยิ่งมากคนก็เป็นการดี เพราะจะได้รู้จักกัน น้องชายเชิญนั่งก่อนเถิด” หยางไคเห็นอีกฝ่ายคะยั้นคะยอคำเดิมเช่นนี้อีก 3 ครั้ง 3 ครา จึงจำใจนั่งลง แล้วกล่าวกับสตรีงดงามซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า“ท่านสบายดีหรือไม่ ?” นางก็พยักรับว่า “อื้อ” แล้วก้มหน้าต่อไป ..สักพักสี่สาวที่ยิ้มร่าเข้ามา แต่ครั้นเห็นหยางไคนั่งอยู่กับชายหญิงคู่หนึ่ง รอยยิ้มนั้นก็จืดจางลงไปอยู่หลายส่วน ฝ่ายหลิวชิ่งก็ช่างมีมารยาทนัก ครั้นเห็นทั้ง 4 นางเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า“พวกท่านคงจะเป็นแขกของน้องชายข้า เชิญนั่งลงก่อนเถิด” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สาว ๆ ก็ต่างมึนงงสงสัยขึ้นไปอีกขั้น และเมื่อทำคารวะแล้วล้วนนั่งลงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว จึงเรียกเสี่ยวเอ่อมาสั่งสุราอาหารเพิ่มเติมอีกเป็นจำนวนมากฝ่ายหยางไคนั้นสั่งสุราเผาดาบซึ่งมีรสแรงแต่ราคาย่อมเยา 2 ไหไม่เกินกว่านี้ เพราะอาจจะนำมาซึ่งอาการมึนเมาแก่ตนเองโดยไม่เจตนา ส่วนสาว ๆ นั้นดื่มกินพอประมาณ ครั้นรินสุราลงจอกแล้ว หญิงสาวคนแรกก็ยกจอกสุราขึ้นมาในระดับสายตา แล้วกล่าวว่า“ข้าพเจ้าขอดื่มเพื่อแสดงความยินดีต่อบู๊ซิ่วไฉ่คนใหม่ของอำเภออู่ชาง” หยางไคก็ยกชามสุราขึ้นมาแล้วกล่าวขอบคุณ จากนั้นดื่มสุราร้อนแรงเต็ม ๆ ชามนั้นลงไปรวดเดียวหมดทั้งชาม ว้าว~อีกสามสาวเห็นเช่นนั้น ก็คงจะเกิดแผนการบางอย่างขึ้นในใจเสียแล้ว จึงผลัดกันแสดงความยินดีวนไปอยู่หลายรอบ จนสุราของเผาดาบของเด็กหนุ่มไปหมดแล้ว 1 ไหก็ยังมิได้มีอาการอันใด แต่ทั้ง 4 สาวนั้นไซร้กลับเริ่มที่จะครองตนไม่อยู่เสียแล้ว จนมีอาการเมามายอย่างเห็นได้ชัดฝ่ายหลิวชิ่งเห็นเช่นนั้นก็นึกขำ จึงเดินออกไปข้างนอกแล้วกลับมาพร้อมกับคนขับรถม้า จากนั้นช่วยกันนำสตรีทั้ง 4 ส่งขึ้นบนรถเพื่อให้คนขับพากลับไป ครั้นพวกนางต่างออกไปแล้ว หยางไคซึ่งนั่งดื่มกินอยู่กันเพียงสองต่อสอง กลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวอย่างเศร้าสร้อยว่า“พวกนางเคยช่วยข้าพเจ้าเอาไว้ เสียดายนักที่ยังมิได้ไต่ถามแม้กระทั่งชื่อแซ่” จากนั้นจ้องไปที่ใบหน้าของงดงามของสตรีที่อยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยถามว่า“ท่านเองก็เช่นเดียวกัน ซึ่งข้าพเจ้าหยางไคยังมิได้รู้จักนามของท่านเลย” นางยิ้มอย่างเขินอาย จากนั้นยกจอกสุราขึ้น แล้วกล่าววาจาแต่่เพียงเบา ๆ ว่า“ข้าพเจ้าลี่หลิน ขอแสดงความยินดีกับบู๊ซิ่วไฉ่คนใหม่”(丽琳 : หยกอันงดงาม) ด้วยความงามของหญิงสาวนั้นย่อมเป็นที่น่าเมียงมองอย่างที่สุดแล้ว จึงทำให้เด็กหนุ่มมองตาค้างอย่างไม่กะพริบ จากนั้นยกชามสุราราดลงคอไปด้วยความผ่อนคลาย เนื่องด้วยบัดนี้ภารกิจแรกของเขาก็ได้ผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ซึ่งในคืนนี้ย่อมสามารถปล่อยตัวปล่อยใจได้สักวัน เมื่อได้เริ่มรู้จักและพูดจากันบ้างแล้ว ลี่หลินเองก็ดูจะผ่อนคลายลงเช่นเดียวกัน ทั้งคู่จึงสนทนากันอย่างปลอดโปร่งนัก แต่นอกจากชื่อของนางแล้วหยางไคเองก็มิได้ไต่ถามเรื่องส่วนตัวอื่นใด เว้นเสียแต่นางต้องการจะบอกเล่าให้ฟังด้วยตนเอง แต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายยังมิได้เปิดใจสักเท่าใด หรืออาจจะเป็นเพราะนางนั้นยังมีเบื้องหลังที่มิอาจบอกกล่าวต่อผู้อื่น ได้โดยง่ายกระมัง ? เวลาผ่านไปอย่างยาวนาน หลิวซิ่งจึงค่อยกลับเข้ามาในร้าน และถึงตอนนี้หยางไคก็ทราบจากปากของลี่หลินแล้วว่า นางได้นับถือพี่หลิวของเขาเป็นดังท่านอาของตนเอง ซึ่งหยางไคซึ่งดูจากกิริยาอาการที่เขาปฏิบัติต่อนางแล้ว คล้ายดังเช่นการปฏิบัติต่อผู้บังคับบัญชาเสียมากกว่า แต่เด็กหนุ่มก็มิได้ทักท้วงออกไปแต่ประการใด พอได้เวลาอันสมควรแล้วทั้งต่างก็แยกย้ายเข้าห้องพักของตน ซึ่งคืนนี้เป็นคืนแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่หยางไคมิได้ทบทวนตำราก่อนจะเข้านอน ครั้นล้มตัวลงเป็นเตียงแล้ว จึงหลับไหลโดยสนิทใจเป็นอย่างมาก..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 57 ผ่อนคลาย

คล้ายกับเรื่องPerfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์ ที่คุณอ่าน

Perfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 57 ผ่อนคลาย

คล้ายกับเรื่องPerfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้