ขณะที่อาหลางกำลังจัดโต๊ะเช็ดถ้วยชามอย่างไม่รีบร้อน ศิลาเนตรมารในอกเสื้อของเขายังคงสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง แสงสีแดงฉานที่วูบวาบในจิตใจของเขาเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกได้ถึงพลังปราณอันบริสุทธิ์แต่เ็าเหมือนน้ำแข็งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้โรงเตี๊ยมสนธยา นี่ไม่ใช่จอมยุทธ์ธรรมดาๆ แน่นอน
อาหลางหยุดการเช็ดถ้วยชามชั่วขณะ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความซื่อสัตย์ไปเป็ความเฉียบคมอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองไปยังแขกที่นั่งอยู่ในโรงเตี๊ยม จอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะและอธรรมต่างก็ยังคงดื่กินและสนทนากันอย่างเป็ปกติ ไม่มีใครสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของเสี่ยวเอ้อหนุ่มผู้ดูเหมือนไร้เดียงสา
เขาแอบลูบไล้หีบไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ในห้องพักของเขาด้วยจิตใจ ภายในนั้นบรรจุของวิเศษมากมายที่เขาได้สะสมมาตลอดการเดินทาง "เชือกไหมปีศาจ" ที่ยิ่งดิ้นยิ่งรัดแน่นและดูดซับพลังปราณ "ธูปนิทรานิรันดร์" ที่สามารถทำให้คนหลับสนิทลึกจนยากจะปลุกให้ตื่น "ผงลืมิญญา" ที่สามารถลบความทรงจำระยะสั้นได้ และของวิเศษอื่นๆ อีกมากมายที่รอคอยการใช้งาน
พลันสายลมหนาวสายหนึ่งก็พัดโชยเข้ามาในโรงเตี๊ยมสนธยา พาเอาเกล็ดหิมะบางเบาปลิวไสวเข้ามาด้วย ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างอรชรในชุดขาวสะอาดของแม่นางหลิน ศิษย์เอกสำนักพรตผู้ถือตัว ก็ก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม
ทันทีที่ศิลาเนตรมารััได้ถึงการปรากฏตัวของแม่นางหลิน มันก็สั่นไหวอย่างรุนแรงจนอาหลางแทบจะกดอารมณ์ไม่อยู่ แสงสีแดงฉานในจิตใจของเขาเปลี่ยนเป็สีแดงเข้มข้นราวเื พร้อมกับตัวเลขที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนและน่าใ: **ค่าราคะ 85**
ตัวเลขนี้สูงกว่าจอมยุทธ์คนไหนที่เขาเคยพบมาก่อนหน้านี้เป็อย่างมาก แม้แต่จอมยุทธ์หญิงที่ดูเข้มงวดเคร่งครัดที่เขาเพิ่งส่องดูไปเมื่อครู่ก็มีค่าราคะเพียง 23 เท่านั้น แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือข้อความที่ตามมาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้: **'โหยหาการถูกสยบและออกคำสั่ง'**
อาหลางเก็บงำความประหลาดใจไว้ในใจอย่างมิดชิด ใบหน้ายังคงแสดงออกถึงความนอบน้อมและซื่อสัตย์ของเสี่ยวเอ้อธรรมดาๆ แต่ในห้วงความคิด เขากำลังวิเคราะห์ข้อมูลที่ศิลาเนตรมารมอบให้อย่างรวดเร็ว นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยพบมาก่อน - จอมยุทธ์หญิงผู้มีภาพลักษณ์อันสูงส่งและบริสุทธิ์ แต่แท้จริงแล้วกลับซ่อนเร้นความปรารถนาที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่นางแสดงออก
ทันทีที่นางเหยียบย่างเข้ามา บรรยากาศในโรงเตี๊ยมที่เคยคึกคักด้วยเสียงจอแจก็พลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่นางด้วยความชื่นชมและเกรงขาม แม่นางหลินมีใบหน้าที่งดงามหมดจดราวกับเทพธิดา ผิวพรรณขาวผ่องราวหิมะแรกแย้ม ทว่าแฝงไว้ด้วยความเ็าดุจน้ำแข็งที่สามารถสะกดผู้คนให้หยุดนิ่งได้
ผมยาวสีดำเหมือนไหมแท้ของนางถูกเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ประดับด้วยกิ่งไผ่เงินที่ส่องแสงระยิบระยับภายใต้แสงโคมไฟ ชุดขาวบริสุทธิ์ของนางตัดเย็บอย่างประณีต แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่สมส่วนแต่ไม่เปิดเผยมากเกินไป ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความสง่างามที่ฝึกฝนมาอย่างดี ราวกับนางเป็ดอกบัวขาวที่บานเบิกท่ามกลางสระน้ำใส
นางก้าวเดินอย่างสง่างามและมั่นคง ไม่สนใจสายตาที่จับจ้องจากจอมยุทธ์ทั้งฝ่ายธรรมะและมารที่นั่งอยู่ในร้าน ราวกับนางเป็เพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้ แววตาของนางเ็าและห่างเหิน มองทุกสิ่งด้วยความเฉยเมย ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้สามารถทำให้นางสนใจได้
จอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะหลายคนที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังต่างก็ก้มหน้าลงด้วยความเคารพ ขณะที่จอมยุทธ์ฝ่ายมารกลับส่งสายตาแสดงความปรารถนาอย่างเปิดเผย แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวนนาง ทุกคนต่างรู้ดีว่าแม่นางหลินไม่ใช่คนที่จะให้ใครเข้าใกล้ได้ง่ายๆ
อาหลางในฐานะเสี่ยวเอ้อผู้รับผิดชอบการต้อนรับแขก ก้าวเข้าไปหานางด้วยรอยยิ้มซื่อๆ ที่ประดับบนใบหน้า มือข้างหนึ่งยังคงถือผ้าเช็ดโต๊ะอยู่ แต่ในอกเสื้อนั้น ศิลาเนตรมารกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากนาง - พลังปราณอันบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่งมาก แต่ภายใต้ชั้นนั้นกลับมีความปรารถนาที่ถูกกดดันและซ่อนเร้นไว้อย่างลึกซึ้ง
เขาเดินเข้าไปหานางอย่างระมัดระวัง ไม่รีบร้อนจนเกินไป แต่ก็ไม่ช้าจนดูไม่สนใจ ระยะห่างระหว่างเขากับนางทำให้เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกบัวขาวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนาง กลิ่นหอมนี้บริสุทธิ์และเ็า แต่ศิลาเนตรมารกลับบอกเขาว่าภายใต้ความบริสุทธิ์นั้นซ่อนเร้นไฟแห่งความปรารถนาที่รอคอยการปลดปล่อย
"แม่นาง โปรดให้ข้าน้อยนำทางท่านไปยังที่นั่งที่เหมาะสมเถิด" อาหลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ เขาใช้คำพูดที่แสดงความเคารพแต่ไม่เกินเลย ไม่ต่ำต้อยจนเกินไป แต่ก็ไม่เย่อหยิ่งจนน่ารำคาญ
ขณะที่จอมยุทธ์มารบางคนเริ่มส่งสายตาแทะโลมมายังแม่นางหลินอย่างเปิดเผย อาหลางก็ขยับตัวเล็กน้อย บังสายตาเ่าั้จากนางอย่างแเี การกระทำนี้ดูเหมือนจะเป็เพียงความบังเอิญ แต่แท้จริงแล้วเป็การคำนวณที่แม่นยำ เขา้าให้นางรู้สึกได้ถึงการปกป้องและความเอาใจใส่ แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ
แม่นางหลินเพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่เอ่ยคำใดๆ สายตาของนางยังคงเ็าและไม่ชายตามองอาหลางแม้แต่น้อย แต่ศิลาเนตรมารบอกเขาว่านางสังเกตเห็นการกระทำของเขาแล้ว และในส่วนลึกของจิตใจ นางรู้สึกประทับใจเล็กน้อยกับการดูแลที่ไม่เป็ทางการแต่มีประสิทธิภาพนี้
อาหลางนำทางนางไปยังมุมที่สงบที่สุดของโรงเตี๊ยม ซึ่งเป็โต๊ะที่ถูกจัดวางอย่างเป็ส่วนตัวและมีม่านบางๆ กั้นไว้ ตำแหน่งนี้เขาได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้วั้แ่ศิลาเนตรมารเริ่มส่งสัญญาณเตือน เขาเลือกที่นั่งที่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวในโรงเตี๊ยมได้เกือบทั้งหมด แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความเป็ส่วนตัวแก่แขกผู้มาเยือน
"ที่นี่เงียบสงบ เหมาะแก่การพักผ่อนยิ่งนักขอรับ" เขากล่าวพร้อมกับจัดเก้าอี้ให้นางอย่างสุภาพ การเคลื่อนไหวของเขาช่ำชองและเป็ธรรมชาติ ไม่แสดงออกถึงความตื่นเต้นหรือประหม่าแม้แต่น้อย ราวกับเขาเป็เพียงเสี่ยวเอ้อธรรมดาๆ ที่ทำหน้าที่ต้อนรับแขกเท่านั้น
ขณะที่แม่นางหลินค่อยๆ นั่งลงอย่างสง่างาม ชายเสื้อขาวของนางปลิวไสวเบาๆ เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวเล็กที่ขาวผ่องราวหิมะ อาหลางแอบสังเกตทุกรายละเอียดด้วยสายตาที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่แท้จริงแล้วเขากำลังศึกษานางอย่างละเอียด ท่าทางการนั่ง วิธีการวางมือ แม้แต่จังหวะการหายใจของนาง ทุกอย่างล้วนเป็ข้อมูลสำคัญที่จะช่วยให้เขาเข้าใจนางมากขึ้น
ศิลาเนตรมารยังคงส่งข้อมูลเพิ่มเติมมาอย่างต่อเนื่อง นอกจากค่าราคะสูงและความปรารถนาที่ซ่อนเร้นแล้ว เขายังรับรู้ได้ถึงความเหงาและความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งในจิตใจของนาง แม่นางหลินอาจจะเป็ศิษย์เอกของสำนักพรตที่ทุกคนเคารพนับถือ แต่ภายในนั้นนางรู้สึกโดดเดี่ยวและขาดการเชื่อมโยงที่แท้จริงกับผู้คน
เขาเหลือบมองไปยังห้องพักชั้นบน ห้องที่เขาได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ห้องที่มีกลไกซ่อนเร้นและทางลับที่เชื่อมต่อกับห้องของเขา ผนังบางๆ ที่สามารถได้ยินเสียงจากอีกฝั่งหนึ่ง หน้าต่างที่สามารถมองเห็นได้จากมุมหนึ่งแต่มองไม่เห็นจากอีกมุมหนึ่ง และที่สำคัญที่สุด ระบบระบายอากาศพิเศษที่สามารถส่งกลิ่นหอมหรือควันบางๆ เข้าไปในห้องได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น
เขาแอบลูบไล้ "เชือกไหมปีศาจ" ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเบาๆ เชือกเส้นนี้ดูเหมือนไหมธรรมดาๆ แต่แท้จริงแล้วทำจากเส้นใยของปีศาจแมงมุมโบราณ มันมีความแข็งแรงเหนือธรรมชาติ และที่สำคัญที่สุดคือมันสามารถดูดซับพลังปราณของผู้ที่ถูกมัดได้ ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ มันก็จะรัดแน่นและดูดพลังมากขึ้นเท่านั้น
ในใจเขาพลันคิดถึง "ธูปนิทรานิรันดร์" และ "ผงลืมิญญา" ที่ซ่อนอยู่ในหีบไม้เก่าๆ ในห้องของเขา ธูปนิทรานิรันดร์เป็ธูปพิเศษที่ทำจากดอกไม้หายากที่บานเพียงครั้งเดียวในรอบพันปี เมื่อจุดแล้วจะส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้ผู้ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายและง่วงนอน แต่ไม่ใช่การหลับธรรมดา แต่เป็การหลับลึกที่ยากจะปลุกให้ตื่น และในระหว่างที่หลับนั้น ผู้ได้รับผลกระทบจะมีความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นและง่ายต่อการชี้นำ
ส่วนผงลืมิญญานั้นเป็ผงสีขาวละเอียดที่ทำจากเกล็ดของปลาแห่งการลืมเลือนในแม่น้ำเลเธ เมื่อผสมลงในเครื่องดื่มหรือัักับิั มันจะทำให้ความทรงจำระยะสั้นหลังจากจุดสุดยอดถูกลบไปชั่วคราว ทำให้เหยื่อจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นใน่เวลานั้น แต่ความรู้สึกและอารมณ์ที่เกิดขึ้นจะยังคงอยู่ สร้างความสับสนและความปรารถนาที่อธิบายไม่ได้
ของวิเศษเหล่านี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่เป็กุญแจที่จะไขไปสู่ความลับที่ซ่อนเร้นของแม่นางหลิน เขาจะใช้มันเพื่อค่อยๆ เปิดเผยและปลดปล่อยความปรารถนาที่นางกดดันไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อันบริสุทธิ์ของนาง
นอกจากนี้ เขายังมี "น้ำหอมเสน่ห์มาร" ที่ซ่อนอยู่ในขวดเล็กๆ ในกระเป๋า น้ำหอมนี้ทำจากกลีบกุหลาบดำที่ขึ้นเฉพาะในสุสานโบราณ เมื่อได้กลิ่นแล้วจะทำให้ผู้ได้รับผลกระทบรู้สึกหลงใหลและเชื่อฟังคำสั่งได้ชั่วขณะ แต่ต้องใช้อย่างระมัดระวัง เพราะหากใช้มากเกินไปอาจทำให้เป้าหมายสงสัยได้
"กระจกแห่งความจริง" ที่เขาซ่อนไว้ในห้องพักก็เป็อีกหนึ่งเครื่องมือสำคัญ กระจกบานนี้สามารถแสดงภาพความทรงจำที่ผู้คนพยายามซ่อนไว้ เมื่อนำมาส่องใส่ใครในขณะที่พวกเขาอยู่ในสภาวะที่อ่อนแอหรือไม่มีการป้องกัน กระจกจะเผยให้เห็นความลับที่ลึกที่สุดของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็ความทรงจำในวัยเด็ก ความปรารถนาที่ถูกปฏิเสธ หรือแม้แต่ความฝันที่พวกเขาไม่เคยบอกใคร
และสุดท้าย "ลูกปัดแห่งการควบคุม" ที่ทำจากคริสตัลสีม่วงหายาก เมื่อัักับิัของเป้าหมายใน่เวลาที่เหมาะสม มันจะทำให้ผู้ััรู้สึกเชื่อใจและพึ่งพาผู้ใช้ได้ ความรู้สึกนี้จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็ความผูกพันที่แยกไม่ออก
อาหลางวางแผนที่จะใช้ของวิเศษเหล่านี้อย่างค่อยเป็ค่อยไป ไม่รีบร้อนจนเกินไป เขาต้องสร้างความไว้วางใจก่อน ทำให้แม่นางหลินรู้สึกสบายใจและปลอดภัยเมื่ออยู่ในโรงเตี๊ยมสนธยา จากนั้นเขาจะค่อยๆ เปิดเผยความเข้าใจในความรู้สึกที่นางซ่อนไว้ สร้างการเชื่อมโยงทางอารมณ์ และในที่สุดก็นำนางไปสู่การปลดปล่อยความปรารถนาที่ถูกกดดันมานาน
"ชาหอมหมื่นลี้ และอาหารง่ายๆ สักสองสามอย่าง" แม่นางหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ เสียงของนางเ็าและห่างเหิน ราวกับนางกำลังสั่งลูกจ้างธรรมดาๆ "และอย่าให้ผู้ใดมารบกวน" นางสั่งโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอาหลาง
คำสั่งนี้ฟังดูเหมือนการปฏิเสธ แต่ศิลาเนตรมารบอกเขาว่าแท้จริงแล้วนี่คือสัญญาณของความ้าความเป็ส่วนตัว นาง้าพื้นที่ที่ปลอดภัยเพื่อผ่อนคลายจากการแสดงบทบาทของศิษย์เอกผู้บริสุทธิ์ นี่คือโอกาสที่เขารอคอย
"ขอรับ แม่นาง" อาหลางรับคำด้วยรอยยิ้มซื่อๆ ที่ยังคงประดับบนใบหน้า แต่ในใจนั้น รอยยิ้มเ้าเล่ห์ได้ผุดขึ้นมาแทนที่ เขาโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แม่นางหลินอยู่กับความเงียบสงบที่นางปรารถนา
สำหรับอาหาร เขาจะเลือกเมนูที่ดูเรียบง่ายแต่มีรสชาติที่ประทับใจ อาหารที่จะทำให้นางรู้สึกว่าเขาเข้าใจความ้าของนาง และที่สำคัญที่สุด เขาจะหยดน้ำหอมเสน่ห์มารเพียงหยดเดียวลงในชาถ้วยสุดท้าย เพื่อเป็การเตรียมการสำหรับขั้นตอนต่อไป
ทว่านางหารู้ไม่ว่า ความเงียบสงบนี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นของบทเรียนที่อาหลางกำลังจะมอบให้ บทเรียนที่จะทำลายความเย่อหยิ่งและเปิดเผยความปรารถนาที่ซ่อนเร้นภายใต้หิมะพันปีที่เ็าของนาง เขาจะค่อยๆ ละลายน้ำแข็งในใจของนาง และเมื่อถึงเวลานั้น แม่นางหลินผู้เ็าจะกลายเป็ผู้หญิงที่เร่าร้อนและโหยหาการถูกสยบ ตามที่ศิลาเนตรมารได้เปิดเผยให้เขาเห็น
302
