ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายของสถาบันฟ้าครามเมื่อเห็นภาพของปรากฏการต่างๆในทิศทางทั้งสี่พวกเขารีบพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว เพื่อน ๆของเฟยหลงทั้งสามเองก็เช่นกันเมื่อมาถึงยังดินแดนแห่งเวทนี้พวกเขารีบพุ่งทะยานออกไปคนละทิศคนละทางในทันที

        เฟยหลงทำได้เพียงแค่ยืนอยู่กับที่เขาต้องการไปยังดินแดนแห่งมิติและดินแดนสายฟ้าซึ่งตอนนี้เขาเองก็ยังคงไม่ทราบว่าดินแดนทั้งสองนั้นอยู่ในทิศทางใดกันแน่เพราะอาจารย์ของเขาได้กำชับเอาไว้เมื่อมาถึงยังดินแดนแห่งนี้เขานั้นจะต้องฝึกฝนธาตุมิติหรือธาตุสายฟ้าก่อนเป็นอันดับแรก

        เฟยหลงมองดูรอบๆ ตัวเขา เขาพบว่าทุกคนต่างแยกย้ายกันไปยังทิศทางที่พวกเขาคิดว่าเป็นแหล่งกำเนิดธาตุในตัวของพวกเขาเองเฟยหลงสังเกตไปรอบ ๆทิศทางเขาจ้องมองด้วยสายตาของเขาพลันพบว่าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือนั้นมีเส้นสายคล้ายๆ  สายฟ้าฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องอยู่ไกล ๆ เฟยหลงพุ่งทะยานไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือนั้นในทันที

        ดินแดนแห่งเวทนั้นนับว่ากว้างใหญ่ไพศาลเป็นอย่างมากมันอยู่ภายในมิติค่ายกลที่คนสมัยโบราณได้สร้างเอาไว้เพื่อฝึกพื้นฐานสำหรับผู้มีพลังเวทไม่สูงมากนักใช้สำหรับฝึกฝนเฟยหลงใช้เรือบินลำเล็กของเขาเดินทางเขาใช้เวลากว่าสองชั่วโมงในการเดินทางไปถึงยังตำแหน่งที่เขาพบเห็นซึ่งถือว่าเป็นตำแหน่งที่อยู่ไกลที่สุดในตอนนี้

        เมื่อเหยหลงเดินทางมาถึงเขาเองพบว่าตำแหน่งตรงกลางสุดนั้นมีสายฟ้าฟาดทุกๆ หนึ่งนาที ส่วนรอบ ๆ จุดศูนย์กลางนั้นมีสายฟ้าฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องเพียงแต่ระยะห่างที่พวกมันฟาดลงมาที่พื้นดินนั้นช้ากว่าตรงจุดศูนย์กลางอยู่ไม่น้อย

        เมื่อเฟยหลงเห็นดังนั้นเขาพลันบ่นพึมพำในทันที

        “นี่ข้าต้องเจอกับสายฟ้าพวกนี้ทั้งหมดเลยเช่นนั้นหรือเฮ้อ...”

        เขาเพียงถอนหายใจออกมาไม่นานยังไม่ทันที่เขาจะก้าวเดินต่อไปด้านหน้าพลันมีสายฟ้าเส้นหนึ่งฟาดผ่านมายังจุดที่เขายืนอยู่ตรงนั้นในทันที

        เปรี้ยง....!!!

        เฟยหลงแทบหลบสายฟ้านั่นไม่ทันเขาเพียงได้แต่หลบเลี่ยงสายฟ้าเส้นอื่น ๆ ที่คอยฟาดลงมาอย่างไม่ขาดสาย จนในที่สุดเขาก็ไม่สามารถหลบสายฟ้าเหล่านั้นได้ทำได้เพียงปล่อยให้มันฟาดลงมาตรงๆ

        “นี่มันสถานที่อะไรกันใช่ดินแดนแห่งเวทจริง  ๆ อย่างนั้นหรือหรือว่าข้าต้องมาสิ้นชีพ ณ ดินแดนแห่งเวทนี่”

         เฟยหลงบ่นไปด้วยและคอยพยายามทนรับสายฟ้าที่ฟาดลงมาไปด้วยระยะเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงเฟยหลงขยับเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางที่มีสายฟ้าฟาดผ่านตลอดทุกๆ  หนึ่งนาที เฟยหลงสามารถขยับไปได้เพียงแค่สองเมตรโดยทางเบื้องหน้าของเขานั้นยังคงเหลือระยะทางกว่าห้าร้อยเมตรกว่าที่จะไปถึงยังจุดศูนย์กลางนั้นได้

        แต่ละเมตรที่เฟยหลงขยับเข้าใกล้จุดศูนย์เฟยหลงต้องทนทุกข์กับสายฟ้าที่ฟาดผ่านร่างของเขาอย่างไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลยแม้แต่น้อยแม้ว่าร่างกายของเฟยหลงจะถูกสายฟ้าฟาดจนไหม้เกรียมแต่ร่างกายของเขากลับไม่เป็นอะไรเลย

        ทุกครั้งที่เฟยหลงถูกสายฟ้าฟาดเขาเองก็สามารถดูดซับพลังเวทของสายฟ้าเข้ามาอยู่ภายในร่างกายของเขาได้ยิ่งเขาได้เข้าใกล้จุดศูนย์กลางมากขึ้นเท่าไหร่พลังเวทสายฟ้าภายในตัวของเขายิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆความเข้าใจในเวทสายฟ้าของเฟยหลงเองก็มีมากขึ้นเรื่อย  ๆ เช่นกัน

        ความเข้าใจที่ต้องแลกมากับความเจ็บปวดเฟยหลงเองสามารถยอมรับได้เพียงแต่ว่าก่อนที่เขาจะเข้าสู่จุดศูนย์กลางของสถานที่แห่งนี้ จู่ ๆเรื่องที่ไม่คาดฝันก็พลันเกิดขึ้นเมื่อเสี่ยวเทียนที่อยู่ ๆไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนเข้ามาร่วมรับสายฟ้ากับเฟยหลงด้วย มันบินวนไปทั่วเพื่อรับสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างสนุกสนานเหมือนกับว่ามันกำลังวิ่งเล่นอยู่

        เพียงไม่นานเมื่อมันเห็นเฟยหลงทำสายตาสงสัยมันจึงค่อย ๆ บินลงมาใกล้ ๆ กับเฟยหลงจากนั้นมันจึงค่อย ๆ เดินตามเฟยหลงไปอย่างช้าๆ พร้อม ๆ กับคอยรับสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างไม่ขาดสาย

        เฟยหลงรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่สายฟ้าฟาดผ่านร่างของเขาแต่เสี่ยวเทียนกลับรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมากเมื่อสายฟ้าฟาดผ่านร่างของมันไป  เฟยหลงค่อย ๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ยังจุดศูนย์กลางมากขึ้นเรื่อย ๆระยะทางที่เขาผ่านไปแต่ละก้าวนั้นต้องถูกสายฟ้าฟาดผ่านร่างไปนับสิบครั้งต่อหนึ่งก้าว

        เฟยหลงจึงพยายามค่อยๆ ก้าวเดินไปอย่างช้า ๆ โดยมีเจ้าเสี่ยวเทียนคอยเดินตามอยู่ไม่ห่างกายเขาเดินไปพร้อม ๆ กับซึมซับพลังเวทสายฟ้าและทำความเข้าใจเวทสายฟ้าไปด้วยเมื่อเฟยหลงก้าวไปเหลือเพียงแค่สิบห้าเมตรจากจุดศูนย์กลางพลันเกิดอักขระมากมายวิ่งวนอยู่รอบกายของเขาก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปในศีรษะของเฟยหลงอย่างรวดเร็ว อักขระต่าง  ๆที่วิ่งเข้าไปในศีรษะของเฟยหลง แปลเปลี่ยนเป็นอักขระเวทให้เฟยหลงเข้าใจในทันที

        ส่วนทางด้านเสี่ยเทียนอักขระต่างๆ กลับค่อย ๆ หมุนวนรอบตัวของเสี่ยวเทียน และค่อย ๆหลอมรวมเข้ากับร่างกายของมัน  ร่างกายของเสี่ยวเทียนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อยทุกๆ ครั้งที่ทั้งคู่ก้าวเดินไปทุก ๆ หนึ่งเมตร อักขระต่าง  ๆ จะค่อย ๆ ถูกซึมซับจากพวกเขาทั้งสอง

        หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางของดินแดนของพายุสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องระยะทางกว่าห้าร้อยเมตรเฟยหลงต้องใช้เวลากว่าห้าวันจึงก้าวเข้าใกล้จุดศูนย์กลางที่ยังคงเหลือระยะทางเพียงแค่ห้าเมตรเท่านั้นแต่สายฟ้าที่ฟาดลงมากับรุนแรงมากว่าเดิมเป็นอย่างมาก  ความเข้าใจในเวทสายฟ้ามีมากขึ้นเรื่อย ๆพลังเวทสายฟ้าของเฟยหลงกลับมีมากขึ้นเรื่อย ๆจนจุดตันเถียนของเฟยหลงปรากฏเป็นสายฟ้าเส้นเล็ก ๆส่องแสงสีม่วงส่องประกายอยู่ตลอดเวลา

        แต่สำหรับเสี่ยวเทียนตามลำตัวของมันเริ่มมีสายฟ้าแล่นผ่านอยู่ตลอดเวลายิ่งมันถูกสายฟ้าฟาดมากเท่าไหร่ร่างกายของเสี่ยวเทียนดูเหมือนจะแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน จนตอนนี้ร่างของเสี่ยวเทียนนั้นสูงมากกว่าเดิมกว่าหนึ่งเมตรแล้ว

        จนในที่สุดหนึ่งคนกับหนึ่งตัวก็ก้าวไปอยู่ยังจุดศูนย์กลางของดินแดนสายฟ้าแห่งนี้สายฟ้าที่ฟาดผ่านลงมากลับรุนแรงมากกว่าเดิมถึงสิบเท่าแต่กระนั้นก็ให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า ทั้งคู่ต่างเข้าใจในเวทสายฟ้าได้เป็นอย่างดีพร้อม ๆ กับการกักเก็บพลังเวทสายฟ้าที่ฟาดลงมาในแต่ละครั้ง

        จากตอนแรกที่เจ็บปวดกลายเป็นความชินชาจนในตอนนี้เฟยหลงถูกสายฟ้าฟาดผ่านร่างกายของตนเองนับหมื่นนับแสนครั้งจนทำให้ความเจ็บปวดทั้งหลายนั้นแทบไม่มีผลต่อเฟยหลงอีกต่อไปเมื่อเขาเข้ามาอยู่ยังจุดศูนย์กลางของสายฟ้าแห่งนี้มันกลับทำให้เฟยหลงได้รับอักขระเวทสายฟ้าจำนวนมากมายจนสามารถเข้าใจเวทสายฟ้าได้อย่างลึกซึ้ง