เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินระหว่างประเทศดังก้องกังวานไปทั่วอาคารผู้โดยสารขาออกของสนามบินสุวรรณภูมิ ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโต บรรยากาศเต็มไปด้วยการพบปะและการจากลา ตรงมุมหนึ่งใกล้กับจุดตรวจหนังสือเดินทาง ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนส่งยิ้มบางๆ ให้กับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"พีชดูแลตัวเองดีๆ นะ ่ที่ผมไปดูงานที่ยุโรปหกเดือนนี้ ห้ามแอบไปกิ๊กกับใครเด็ดขาดเลยนะ" นิธิ แฟนหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีของเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแต่แฝงไปด้วยความหวงแหน เขายกมือขึ้นลูบผมสีน้ำตาลเข้มอมดำที่ยาวสลวยของเธออย่างเบามือ
กัลยกร หรือ 'พีช' เลขานุการสาววัยยี่สิบหกปี ยิ้มรับคำพูดนั้น ใบหน้าสวยหวานของเธอ ดูเยือกเย็นและสุขุมตามนิสัยที่หล่อหลอมมาจากการทำงานในตำแหน่งระดับสูง ผมหน้าม้าแบบซีทรูของเธอขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะการพยักหน้า ผิวพรรณของเธอขาวผ่องเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบ ตัดกับชุดเดรสทำงานสีครีมเข้ารูปที่สวมใส่อยู่ ซึ่งแม้จะดูเรียบร้อยและเป็ทางการ แต่ก็ไม่อาจปิดบังทรวดทรงที่อวบอิ่มเกินมาตรฐานหญิงไทยทั่วไปได้เลย โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกหน้าใจที่มีขนาดใหญ่โตถึง 42 นิ้ว ซึ่งมักจะดันเนื้อผ้าจนดูตึงแน่นอยู่เสมอ
"นิทต่างหากที่ต้องดูแลตัวเอง ไปอยู่ที่นู่นอย่ามัวแต่ทำงานจนลืมพักผ่อนล่ะ พีชรออยู่ที่นี่แหละ ไม่ไปไหนหรอก" เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวล
นิธิดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น ร่างกายของเขาััได้ถึงความนุ่มหยุ่นของหน้าอกขนาดใหญ่ที่เบียดชิดอกเขา มันเป็สิ่งที่เขาทั้งหลงใหลและหวงแหนมากที่สุด เขาจุมพิตลงบนหน้าผากมนของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะผละออก "ผมต้องไปแล้วนะ พีชรีบกลับไปเคลียร์งานเถอะ เห็นบอกว่าท่านประธานเรียกหาไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ค่ะ พีชต้องรีบกลับเข้าออฟฟิศให้ทันก่อนห้าโมงเย็น เดินทางปลอดภัยนะคะนิท"
พีชโบกมือลาแฟนหนุ่มจนกระทั่งแผ่นหลังของเขาหายลับเข้าไปในเกตตรวจคนเข้าเมือง เมื่อแน่ใจว่านิธิเดินทางเข้าไปเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ตัวเลขบนหน้าปัดบอกเวลาว่าใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความใ เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด หากเธอจะนั่งรถแท็กซี่กลับเข้าไปยังย่านใจกลางเมืองที่เป็ที่ตั้งของบริษัทใน่เวลาเย็นวันศุกร์แบบนี้ คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง และนั่นหมายความว่าเธอจะกลับไปสะสางงานที่ท่านประธานสั่งไว้ไม่ทันอย่างแน่นอน
"รถติดแหงๆ เลย..." พีชพึมพำกับตัวเอง เธอเม้มริมฝีปากบางเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่และจะทำให้เธอไปถึงที่ทำงานได้เร็วที่สุดคือ 'รถไฟฟ้า'
หญิงสาวถอนหายใจยาวออกมาอย่างหนักใจ เธอเป็คนที่ไม่ชอบการใช้บริการระบบขนส่งมวลชนสาธารณะใน่เวลาเร่งด่วนเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่เพราะเธอรังเกียจความลำบาก แต่เป็เพราะ 'สรีระ' ของเธอต่างหาก รูปร่างที่สมส่วนแต่กลับมีหน้าอกที่ใหญ่โตถึง 42 นิ้ว มักจะกลายเป็จุดสนใจและเป้าสายตาของผู้คนรอบข้างเสมอ ไม่ว่าเธอจะพยายามสวมเสื้อผ้าที่มิดชิดแค่ไหน ความนูนเด่นที่ดันเนื้อผ้าออกมาก็มักจะทำให้ผู้ชายหลายคนแอบลอบมองด้วยสายตาโลมเลีย และในสถานการณ์ที่ผู้คนเบียดเสียดกันบนขบวนรถไฟ โอกาสที่เธอจะถูกฉวยโอกาสหรือถูกลวนลามก็มีสูงมาก
แต่ถึงอย่างนั้น หน้าที่การงานก็ต้องมาก่อน พีชตัดสินใจเดินตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับสนามบิน เธอซื้อตั๋วและเดินไปรอที่ชานชาลา บรรยากาศรอบข้างเริ่มหนาแน่นไปด้วยกลุ่มพนักงานออฟฟิศ นักเรียน นักศึกษา และนักท่องเที่ยวที่้าเดินทางเข้าเมือง หญิงสาวพยายามยืนหลบมุมและกอดกระเป๋าสะพายใบเล็กไว้แนบอก เพื่อใช้เป็เกราะกำบังความอวบอิ่มของตัวเองเอาไว้
เมื่อขบวนรถไฟฟ้าเทียบชานชาลา ประตูอัตโนมัติเปิดออก ผู้คนจำนวนมากก็กรูกันเข้าไปในตู้โดยสารราวกับฝูงมด พีชถูกคลื่นมนุษย์ดันให้ก้าวเข้าไปข้างในอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอพยายามทรงตัวและขยับเข้าไปยืนอยู่บริเวณ่กลางของตู้โดยสาร มือเรียวบางยกขึ้นจับห่วงหนัง้าเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
"ขอโทษครับ ขอทางหน่อย"
เสียงของผู้คนเบียดเสียดกันดังขึ้นรอบทิศทาง พื้นที่ในตู้โดยสารแคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีที่ว่างให้ขยับตัว พีชรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมหลากหลายยี่ห้อผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ เธอพยายามยืนห่อไหล่ เก็บซ่อนความโดดเด่นของหน้าอกคู่โตให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ในตอนนั้นเอง เธอรับรู้ได้ถึงร่างของใครบางคนที่เข้ามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด พีชไม่ได้หันไปมองเพราะพื้นที่ไม่อำนวย เธอคิดเพียงว่ามันเป็เื่ปกติในชั่วโมงเร่งด่วนที่ทุกคนต้องทนเบียดกัน
รถไฟฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสถานี แรงกระชากเล็กน้อยทำให้ผู้โดยสารโอนเอน ร่างของชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเอนมาชนกับแผ่นหลังของพีชเบาๆ
"อุ๊ย..." พีชอุทานในใจ เธอขยับตัวหนีไปด้านหน้าเล็กน้อย แต่ก็ติดแผ่นหลังของผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ไกลนัก
ชายคนนั้นขยับตัวกลับไปยืนตัวตรงตามเดิม พีชลอบถอนหายใจโล่งอก คิดว่ามันเป็เพียงอุบัติเหตุจากแรงเหวี่ยงของรถ แต่แล้ว... เมื่อรถไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่่ทางโค้ง แรงเหวี่ยงก็ทำให้ร่างหนาของชายคนเดิมเอนเข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธออีกครั้ง และครั้งนี้... เขาไม่ได้ขยับออกไป
ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านจากแผ่นหลังทะลุผ่านเนื้อผ้าของชุดเดรส พีชเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตผสมผสานกับกลิ่นอายความเป็ผู้ใหญ่ลอยเตะจมูก มันเป็กลิ่นที่ดูภูมิฐานและคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ความคุ้นเคยนั้นก็ถูกกลืนหายไปกับความตื่นตระหนกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดลง คือััแข็งขืนบางอย่างที่ดันเสียดสีเข้ากับบั้นท้ายกลมกลึงของเธออย่างจัง!
มันไม่ใช่กระเป๋าถือ ไม่ใช่ร่ม หรือสิ่งของใดๆ แต่มันคือสรีระบางส่วนที่กำลังตื่นตัวและขยายขนาดจนแข็งกร้าว ภายใต้เนื้อผ้ากางเกงสแล็คของชายแปลกหน้าคนนั้น เขากำลังจงใจแนบส่วนนั้นเข้ากับร่องสะโพกของเธออย่างชัดเจน!
"อ๊ะ..." พีชเผลอส่งเสียงร้องออกมาแ่เบาในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อก เธอพยายามจะบิดสะโพกหนี แต่พื้นที่รอบด้านกลับถูกปิดล้อมด้วยผู้คนจนหมดสิ้น ยิ่งเธอขยับ ร่างหนาด้านหลังก็ยิ่งเบียดแนบความแข็งขืนนั้นเข้ามาลึกขึ้นราวกับจงใจ
ความกลัวและความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ พีชหน้าแดงก่ำ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดผรายขึ้นตามไรผมแม้แอร์ในรถจะเย็นเฉียบ เธออยากจะหันไปะโด่า หรืออย่างน้อยก็ผลักเขาออกไป แต่ในความเป็จริง หญิงสาวที่รักษาภาพลักษณ์ความสุขุมเยือกเย็นมาตลอดอย่างเธอ กลับทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เพราะกลัวจะตกเป็เป้าสายตาของผู้คนทั้งขบวนรถไฟ
ชายแปลกหน้าด้านหลังรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาของหญิงสาว แต่แทนที่เขาจะหยุด การกระทำของเขากลับยิ่งอุกอาจมากขึ้นไปอีก
ตามจังหวะการสั่นะเืของขบวนรถไฟฟ้า ชายคนนั้นเริ่มขยับสะโพกเบาๆ บดเบียดความแข็งขืนและร้อนผ่าวของแก่นกายถูไถไปมากับความนุ่มนิ่มของบั้นท้ายพีชอย่างเนิบนาบแต่หนักแน่น ทุกครั้งที่รถเบรกหรือกระชาก เขาจะฉวยโอกาสกดกระแทกส่วนนั้นเข้าหาร่องสะโพกของเธอจนลึกขึ้น พีชรู้สึกถึงขนาดที่ใหญ่โตและความร้อนที่แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา เธอต้องกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนห้อเื เพื่อกลั้นเสียงครางที่เกิดจากความเสียวซ่านปนความตื่นตระหนกที่ตีรวนอยู่ในช่องท้อง
แต่นั่น... ยังไม่ใช่จุดจบของฝันร้ายในชั่วโมงเร่งด่วนนี้
มือหนาข้างหนึ่งของชายปริศนา ซึ่งตอนแรกวางอยู่ข้างลำตัว เริ่มขยับเลื้อยขึ้นมาตามเรือนร่างด้านข้างของพีชอย่างเชื่องช้า นิ้วมือที่หยาบกร้านเล็กน้อยตามวัยและประสบการณ์ ััแ่เบาที่เอวคอดกิ่วของเธอ ก่อนจะค่อยๆ สอดลึกเข้าไปใต้ชายเสื้อเดรสที่ไม่ได้รัดรูปจนเกินไปนัก
"อย่านะ..." พีชกระซิบเสียงสั่น พยายามใช้มือข้างที่ว่างจากการจับห่วงหนัง เอื้อมมาปัดป้องมือปริศนานั้น แต่ชายคนนั้นกลับว่องไวและมีพละกำลังมากกว่า เขาใช้ข้อมือแข็งแรงดันมือของเธอออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะสอดฝ่ามือร้อนผ่าวเข้าไปัักับผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอโดยตรง
ััจากฝ่ามือที่หยาบกร้านและอุ่นจัด ลากไล้ขึ้นมาตามหน้าท้อง ทำให้พีชขนลุกซู่ไปทั้งตัว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับรัวกลอง เธอหายใจหอบถี่ หน้าอกขนาด 42 นิ้วกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ซึ่งนั่นยิ่งเป็การกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายที่อยู่ด้านหลังให้รุนแรงขึ้น
มือหนาไม่หยุดอยู่แค่หน้าท้อง เขาดันฝ่ามือทะลวงผ่านขอบชุดชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วขึ้นมาอย่างชำนาญ ก่อนจะรวบกอบกุมเข้าที่ความอวบอิ่มขนาดมหึมาของเธออย่างเต็มไม้เต็มมือ!
พีชสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วน ความใหญ่โตของหน้าอกเธอแทบจะล้นทะลักออกจากฝ่ามือของเขา ชายแปลกหน้าออกแรงบีบเค้นก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นอย่างหนักหน่วง สลับกับการคลึงเคล้นอย่างย่ามใจ ความหยาบกระด้างของฝ่ามือชายหนุ่มที่เสียดสีกับผิวเนื้อบอบบางบริเวณหน้าอก สร้างความรู้สึกซาบซ่านที่แปลกประหลาดจนพีชแทบจะทรงตัวไม่อยู่
"อื้อ..." เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป แม้จะพยายามกัดริมฝีปากไว้แน่นแค่ไหนก็ตาม
นิ้วเรียวยาวของชายคนนั้นเริ่มซุกซนมากขึ้น เขาขยับปลายนิ้วสะกิดเข้าที่ยอดอกที่กำลังหดเกร็งเป็ไตแข็ง ชูชันสู้มือผ่านเนื้อผ้าของชุดชั้นใน เขาใช้หัวแม่มือและนิ้วชี้บีบคลึงเม็ดบัวนั้นอย่างแรง สลับกับการดึงรั้งจนมันปวดหนึบ ความเสียวซ่านแล่นปราดจากยอดอกพุ่งตรงลงสู่จุดกึ่งกลางลำตัวของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ความเปียกชื้นเริ่มก่อตัวขึ้นในที่ลับอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว
มืออีกข้างของเขาก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่า เขาจับสะโพกของเธอไว้แน่น บังคับให้บั้นท้ายกลมกลึงแนบชิดกับเป้ากางเกงที่ตุงแน่นของเขามากยิ่งขึ้น พร้อมกับขยับบดคลึงอย่างจาบจ้วงไปตามจังหวะการโยกของขบวนรถไฟ
พีชรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้มือที่จับห่วงหนัง้าและร่างหนาของชายคนนั้นที่คอยพยุง(และลวนลาม)จากด้านหลัง เธอคงล้มลงไปแล้ว สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนกับสัญชาตญาณทางร่างกายที่กำลังถูกปลุกเร้าอย่างหนัก
เธอเป็ถึงเลขานุการผู้ทรงเกียรติ เป็ผู้หญิงที่วางตัวดีมาตลอด แต่ตอนนี้เธอกลับกำลังถูกผู้ชายแปลกหน้าลวนลามบีบขยำหน้าอกไซส์ 42 นิ้วอย่างเมามันท่ามกลางผู้คนนับร้อยบนขบวนรถไฟฟ้า โดยที่เธอไม่อาจขัดขืนหรือส่งเสียงร้องได้เลย
ใบหน้าสวยหวานแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก หยาดน้ำตาแห่งความอับอายและความเสียวซ่านเอ่อคลอเบ้าตา ภาพผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่ยืนเล่นโทรศัพท์หรือหลับตาฟังเพลงโดยไม่รู้เลยว่าเกิดเหตุการณ์บัดสีบัดเถลิงขึ้นห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่คืบ ยิ่งทำให้พีชรู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในนรกที่แสนวาบหวาม
นิ้วมือหยาบกร้านของเขายังคงบีบเค้นยอดอกของเธออย่างเมามัน น้ำหนักมือที่กดลงบนความอวบอิ่มนั้นทั้งหนักหน่วงและรุนแรงจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ แต่ในความเจ็บนั้นกลับแฝงไปด้วยความรัญจวนใจอย่างประหลาด ร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองต่อััอันหยาบโลนนั้นอย่างทรยศต่อจิตใจ แอ่นแผ่นหลังเข้าหาการััโดยไม่รู้ตัว
'นี่เรากำลังทำอะไรอยู่... ทำไมร่างกายมันถึงรู้สึกแบบนี้...' พีชกรีดร้องในใจ
เสียงประกาศแจ้งเตือนสถานีต่อไปดังขึ้น ขบวนรถไฟฟ้าเริ่มชะลอความเร็วเตรียมจอดเทียบชานชาลา แรงเบรกทำให้ร่างของชายคนนั้นกระแทกแก่นกายเข้าหาบั้นท้ายของเธออย่างแรงอีกครั้ง พร้อมกับมือที่บีบขยำหน้าอกใหญ่โตของเธอจนเนื้อล้นทะลักง่ามนิ้ว
หญิงสาวหลับตาปี๋ น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกสิ้นหวังและอับอายถึงขีดสุดถาโถมเข้าใส่ เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายกลับรู้สึกดีไปกับการถูกย่ำยีในที่สาธารณะแบบนี้ เธอเกลียดรูปร่างของตัวเองที่ดึงดูดเื่พรรค์นี้เข้ามา และที่สำคัญที่สุด... เธอเกลียดการตัดสินใจของตัวเองในวันนี้
คำพูดประโยคหนึ่งดังก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมาในหัวของกัลยกร ขณะที่มือปริศนายังคงลูบไล้และบีบเค้นเรือนร่างของเธออย่างไม่รู้จักพอ...
“ฉันไม่น่าขึ้นรถไฟฟ้าเลย...”
1K
