รสเืมากมายจากปากนุ่มนิ่มไม่คาวเลย ทั้งยังทำให้ยารสขมประหลาดในปากหรงลี่ดีขึ้นกว่าครั้งแรกที่ต้องเคี้ยวยาป้อนชายแปลกหน้ามากนัก คุณหนูเสิ่นนั่งกอดเข่าน้ำตายังไหลออกเงียบๆ
ฟากฝั่งของตงเฟยเทียนที่พึ่งฟื้นจากพิษไข้ ยังไม่อาจขยับร่างกายส่วนใดได้นอกจากหัว คอ และแขนข้างหนึ่ง ส่วนปลายเท้านั้นแค่เพียงเริ่มกระดิกได้จึงรู้สึกโมโหตนเองนัก
เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะสลบไป ระหว่างไล่ล่าคนจากฝ่ายศัตรูที่รุกรานมามากมาย พี่น้องของเขาส่งกำลังของตนมาสมทบ เขาแบ่งกองกำลังนี้ออกเป็สองส่วนสลับกองพลระหว่างกันไปมาป้องกันการทรยศ และเป็ผู้นำทัพที่หยิบยืมมานี้เอง ด้วยเป็กองกำลังที่ยังไม่รู้รูปแบบการรบของทัพจอมมาร
แต่แล้วคนเ่าั้กลับพลิกฝ่ายหันมาโจมตีตัวเขาแทน พิษใดที่เชื่อว่าสามารถทำลายเทพและมารได้ถูกนำมาใช้จนหมดสิ้น คนมากมายไล่ล่าตัวตงเฟยเทียน การหนีตายทั้งที่ถูกพิษ ทั้งร่างกายใช้งานได้ไม่เท่าเดิม แม้จะเป็จอมมารก็ถือเป็งานหิน
กว่าที่กองกำลังอีกส่วนที่เป็ของเขาอย่างแท้จริงจะรับรู้ถึงความผิดปกตินี้ โซ่ผนึกมารก็ถูกใช้กับตัวเขาเสียแล้ว หากเขาไม่ได้ใช้พลังเฮือกสุดท้าย หลบหนีมายังภพมนุษย์ เพื่อกดกำลังของโซ่ลง ไม่แน่ว่าอาจสิ้นชื่อจอมมารผู้น่าเกรงขามไปเสียแล้ว คิดได้ดังนั้นผู้เป็จอมมารจึงจะเอ่ยปากถามสตรีแปลกหน้าให้แน่ชัด
“เ้าเป็ผู้ใด ตอบมา” เขาเอ่ยถาม
“เสิ่นหรงลี่!” หรงลี่ที่ตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งด้วยความใจึงะโชื่อตนออกมา
“พูดเบาๆ ไม่เป็หรือ” เฟยเทียนตอบ
คุณหนูรองหันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วท่านถามดีๆ ไม่กระแทกเสียงไม่เป็หรือ ข้าก็ใเป็นะเ้าคะ ปากก็ยังเจ็บ กัดอย่างไรให้เืข้าช้ำจนกลายเป็สีน้ำเงินเช่นนี้”
“เ้าว่าอันใดนะ!” ตงเฟยเทียนที่ขยับได้แค่คอ พยายามที่จะลุกขึ้นมอง ที่เคยเชื่อว่าพิษได้ผลไม่ทั่วร่างเพราะความแข็งแกร่งของตนเองอาจจะมิได้เป็เช่นนั้น ที่เริ่มขยับปลายเท้าได้ คงเป็เพราะเืของแม่นางผู้นี้
“สีน้ำเงิน อาจเพราะยาก็ได้ ข้าก็กล่าวไปมั่วๆ เืจะช้ำได้อย่างไร” หรงลี่ที่เห็นว่าทำคนป่วยใก็พูดแก้มิให้ฟังดูเลวร้าย
“มาใกล้ๆ ข้าได้หรือไม่คุณหนูเสิ่น” ตงเฟยเทียนพูดเสียงอ่อนลง ด้วยกลัวสตรีในถ้ำจะไม่ทำตาม
“ท่านขยับกายมิได้หรือ”
“ได้เพียงแค่คอและแขนขวา ขอข้าดูแผลที” แต่เมื่อนึกคิดได้ว่าฤทธิ์ของพิษยังส่งให้ดวงตาของเขามองได้ไม่เต็มที่จึงชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามหรงลี่ออกไป “มีของสีแดงมาให้เทียบเคียงหรือไม่
“มีผ้าที่เลอะเืของท่านอยู่ พอได้หรือไม่เ้าคะ”
เมื่อชายที่นางดูแลอยู่พยักหน้าตอบรับ หรงลี่จึงขยับใบหน้าไปอยู่เหนือคุณชายแปลกหน้าผู้นั้น ในจังหวะเดียวกันนั้นเองปิ่นที่ปักอย่างิ่เหม่ก็หลุดร่วงลงมา ส่งให้ผมที่ยาวสลวยดั่งม่านน้ำตกเรียงตัวรับกับใบหน้า แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดแต่ก็พอรู้ว่าคุณหนูเสิ่นดูงดงามราวภาพวาดเทพธิดาในอุดมคติก็ไม่ปาน
ตงเฟยเทียนกลั้นหายใจไปชั่วขณะ แต่เมื่อเริ่มสูดหายใจอีกครั้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ล่องลอยเข้ามาหาจนเกือบจะลืมว่าเรียกตัวคุณหนูผู้นี้มาทำสิ่งใด
“สีน้ำเงินจริงแน่แล้ว เ้าเป็ผู้ใดกันแน่” เมื่อเห็นว่าสีแตกต่างกันชัดเจนก็กล่าวออกไปอย่างมั่นใจ
“ก็บอกไปแล้วว่าข้าชื่อเสิ่นหรงลี่ เป็คุณหนูรองของตระกูล แต่มิใช่บุตรสาวฮูหยินเอก ทั้งยังไม่มีความโดดเด่น ท่านจะไม่รู้จักก็ไม่แปลก เดิมทีข้าเองก็เติบโตในเมืองหลวงด้วยเ้าค่ะ หาใช่เป็คนแถบนี้”
จอมมารนิ่งไปครู่หนึ่ง คิดว่าการที่มนุษย์ผู้หนึ่งจะมีเืวิเศษได้นั้น ออกจะเป็ไปไม่ได้อยู่สักหน่อย แต่ท่าทีของนางก็ไม่น่าจะเป็นักฆ่าที่ถูกส่งมาติดตาม และคงไม่มีผู้ใดสิ้นสติจนส่งผู้มีเืล้ำค่าที่แสนคนจะเจอสักเพียงหนึ่งเช่นนี้มาสุ่มเสี่ยง แต่อย่างไรก็ยังไม่น่าไว้ใจนักในความคิดของเขา
“เืของเ้ารักษาข้าได้ พิษที่ข้าได้รับความจริงต้องเป็อัมพาตไปทุกส่วนมีแค่ปากและตาเท่านั้นที่จะยังขยับได้ แต่เ้าหันดูปลายเท้าของข้าสิขยับได้บ้างแล้ว”
“จริงหรือ ข้ารักษาได้หรือ” หรงลี่เผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ เสิ่นหรงลี่คิดว่าหากใช้เืนางได้ ย่อมหมายความว่าการรักษาคุณชายผู้นี้คงง่ายดายขึ้นมาก “แต่ว่าถ้าต้องใช้เื ท่านจะให้ข้าเฉือนเนื้อตนเองหรือ” สตรีที่เคยยิ้มอย่างดีใจบัดนี้ใบหน้ากลับไร้สีเื
“เช่นนั้น…หากข้าใช้แผลเดิมเล่า อย่างไรก็เคยจูบข้ามาแล้วหลายครั้ง เ้าจะได้มิต้องเจ็บตัว” ตงเฟยเทียนที่มียาทาให้ไม่รู้สึกเจ็บ เห็นนางเปลี่ยนท่าทีก็เลือกที่จะยังไม่บอก แต่กลับกลั่นแกล้งเพราะอยากเห็นการโวยวาย เพื่อดูท่าทีอีกสักยกหนึ่ง
“ข้าทำด้วยความจำเป็นะเ้าคะ” หรงลี่หน้างอเล็กน้อยพลางคิดว่ากับเขานางคงไม่มีอันใดจะเสียหายได้อีก ทั้งยังไม่อยากเจ็บตัวเพิ่ม จึงโน้มตัวลงไปจุมพิต รอคอยให้คุณชายที่ยังไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามผู้นี้ได้ลำเลียงเืไปรักษาตน
คราแรกตงเฟยเทียนใเล็กน้อย ทั้งยังคิดว่าแม่นางผู้นี้เชื่อฟังเกินไปหรือไม่ แต่เมื่อจะใช้แขนข้างที่ใช้งานได้ดันออก แขนเ้ากรรมกลับไม่ให้ความร่วมมือ ครานี้เป็จุมพิตที่ปราศจากรสขม ความนุ่มลื่นของปากอิ่มเล็กๆ ทำให้เขาหลงใหลเสียแล้ว แขนแกร่งโอบรัดตัวเสิ่นหรงลี่ให้เข้ามาแนบชิด มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมที่นุ่มดุจแพรไหม ไล้เลียลำเลียงเืวิเศษที่ยิ่งดูดดื่มก็ยิ่งทวีความหอมหวาน
ฟากฝั่งเสิ่นหรงลี่เมื่อถูกเขาจู่โจมอย่างเชี่ยวชาญแล้วก็คล้ายว่าทั้งร่างจะโอนอ่อนคล้อยตามไปเสียหมด มือบางวางบนบ่าของชายด้านล่าง เมื่อรู้สึกหายใจไม่ทันมือเล็กๆ นั้นก็ทุบลงบนบ่าเบาๆ เมื่อคนด้านล่างยอมผละออก คุณหนูผู้ไม่เคยัักับจุมพิตเช่นนี้ก็หอบหายใจออกมาทันที
“อย่างนี้จึงจะเรียกว่าการจูบ มิใช่เพียงเอาปากมาชนกัน” เขากระซิบข้างใบหูของสตรีแปลกหน้า
แต่แล้วยังไม่ทันที่หรงลี่จะได้ตอบโต้ ชายผู้ที่เป็เ้าของจุมพิตนี้กลับให้นางพักแค่ครู่เดียว ก็ดึงตัวนางให้ลงมาประกบจูบอีกครั้ง ทั้งยังลูบไล้ไปจนทั่วแผ่นหลังเล็กๆ ของตัวนาง ริมฝีปากของเขาหยอกล้อกับริมฝีปากคุณหนูเสิ่น ทั้งยังส่งลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจและพยายามจะไล่จับลิ้นของหรงลี่ที่คล้ายว่าพยายามจะวิ่งหนี หากแต่หนีเท่าใดก็มิมีทางพ้น เพราะฝีมือในการจูบระหว่างเขาและนาง ยังห่างชั้นกันมากนัก
ไม่นานนักเสิ่นหรงลี่ก็ยอมโอนอ่อนคล้อยตาม และลอกเลียนแบบสิ่งที่ชายผู้นี้ทำอย่างกล้าๆ กลัวๆ รสจูบที่ยาวนานนี้ทวีความวาบหวาม จนมือของคุณหนูเสิ่นเริ่มลูบไล้ จากเคยอยู่บนบ่าบัดนี้ลงมายังอก และเมื่อกำลังจะลากมือต่อไปนั้นนางกลับถูกผลักตัวออก
“เ้าไม่อยากทำเช่นนั้นแน่” เสียงแหบพร่าของคุณชายที่พาหรงลี่ไปรู้จักความรู้สึกแปลกใหม่กล่าวออกมา
“หรงลี่ทำไม่ถูกหรือเ้าคะ” นางกล่าวตอบโดยที่ใบหน้ายังห่างจากคุณชายผู้นี้ไม่ถึงคืบ
“ข้าไม่อยากเอาเปรียบเ้ามากไปกว่านี้คุณหนูเสิ่น” สิ้นคำของตงเฟยเทียน เขาก็สามารถดันตัวลุกขึ้นนั่ง เขาใช้แขนทั้งสองโอบเสิ่นหรงลี่ไว้ให้ลุกนั่งพร้อมกัน โชคดีนักที่ถูกพิษมาไม่นาน การกำจัดออกจึงจำเป็ต้องอาศัยเืแค่เล็กน้อยติดกันทุกวันจนกว่าจะไม่พบอาการ
“คุณชายลุกได้แล้ว!” หรงลี่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
“เฟยเทียน”
“เ้าคะ” นางเอียงหน้าถามอย่างสงสัย
“ให้เรียกข้าว่าเฟยเทียน”
“เฟยเทียน” หรงลี่เรียกออกมาพร้อมกับการพยักหน้ารับ
“ขอบใจเ้า” เขากล่าวแต่ก็ยังไม่ปล่อยตัวหรงลี่ออกจากอ้อมกอด เพราะเห็นนางมิได้ว่ากล่าวอันใด
“ข้าทำสิ่งไม่ดีไว้มาก ได้ช่วยท่านเช่นนี้นับว่าไถ่บาป” เมื่อเอ่ยออกไปนางก็พลันมีสีหน้าเศร้าหมอง
จอมมารผู้ที่ไม่เคยปลอบใจผู้ใด ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงมอบจุมพิตนุ่มนวลยาวนานให้หรงลี่อีกครั้ง เขาอ้อยอิ่งจนนางตกอยู่ในภวังค์ความหลงใหล และลืมความทุกข์ใจไปจนสิ้น และแม้จะถอนจูบออกไปแล้ว ชายที่คล้ายว่าจะเสพติดปากเล็กๆ นั้น ก็ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง มีจูบสั้นๆ เกิดขึ้นตามมาหลายครั้ง จนกระทั่งได้ยินเสียงสัตว์ด้านนอกหรงลี่ก็ผละออกจากตัวเฟยเทียน
“พอแล้วเ้าค่ะ ไหนท่านว่าจะไม่เอาเปรียบข้าไปกว่านี้”
“ขาข้ายังมิทันดีขึ้น” เฟยเทียนแก้ตัว
“แต่…” เสิ่นหรงลี่ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรว่าครั้งหลังๆ ไม่เห็นว่าเขาจะไปยุ่มย่ามกับแผลนาง แต่กลับตั้งใจดึงให้นางมอมเมาไปกับรสจูบ
“..หึ” เฟยเทียนส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย
“ข้าโกรธแล้วนะเ้าคะ” หรงลี่ที่เห็นเช่นนั้น รีบกล่าวออกมา
“แขนใช้ได้แล้วก็จุดไฟเลยเ้าค่ะ ข้าลองทำแล้วแต่ทำไม่ได้ แค่ลากท่านข้ามาในถ้ำนี้ก็หมดเรี่ยวแรงแล้วเ้าค่ะ” หรงลี่ลากกิ่งไม้และฝืนไฟมาไว้ข้างกายของเฟยเทียน
“หากทำสำเร็จขอจูบเป็รางวัลได้หรือไม่” เฟยเทียนที่รู้ว่าสตรีตรงหน้ากลั่นแกล้งแล้วสนุกเพียงใดจึงต่อความยั่วยุนาง และไม่ได้บอกออกไปว่าดวงตาของเขามีปัญหา ด้วยไม่อยากเปิดเผยจุดอ่อนไปมากกว่านี้ ทั้งยังเคยชินกับการจุดไฟจนสามารถหลับตาทำได้ไม่ยาก
“จิ๊…” คุณหนูรองจิ๊ปากกลบความเขินอาย ใบหน้าของนางเห่อร้อนอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อรู้สึกเช่นนั้นจึงรีบยกมือปิดแก้ม หวังไม่ให้ชายที่พึ่งรู้จักเห็นแก้มสีแดงเรื่อที่คงสุกปลั่งจนชัดเจนเกินไปเสียแล้ว
“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ยิ่งปิดไว้ยิ่งทำให้ข้ารู้ว่าเ้าเขิน” เฟยเทียนถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่ ล้อนางออกไปซ้ำอีก
“รู้แบบนี้ข้าปล่อยให้ตายเสียคงดีกว่า” หรงลี่สะบัดตัววิ่งออกมาจากถ้ำหลังน้ำตก เพื่อหลบเลี่ยงเขาทันที
“หรงลี่อย่าทิ้งข้าสิ ข้าไม่ล้อเลียนเ้าแล้ว” เฟยเทียนที่เห็นว่านางไม่ยอมหันกลับมา จึงหันมาปั่นไม้จุดไฟให้แม่นางที่ช่วยชีวิตไว้ พลางนึกไปถึงรสจูบที่ตักตวงเท่าใดก็มิรู้สึกเบื่อ และตัดสินใจจะเก็บเื่ยาไว้เป็ความลับให้นานที่สุด ยืดเวลาการให้เืทางปากออกไป ทั้งยังไม่รู้เจตนาของนางที่ยอมลำบากช่วยคนโดยไม่จำเป็เช่นนี้ การใกล้ชิดกับผู้ที่อาจกลายเป็ศัตรูจึงเป็ทางเลือกที่เข้าท่าที่สุดของตงเฟยเทียน
786
