จักรพรรดิกระบี่โอสถ

แสงแดดยามเช้าส่องลอดยอดไม้สูงบริเวณเชิงเขาทางใต้ของสำนักชิงเหอ

ป่าฉู่หมิง...สถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องสมุนไพรแปลก สัตว์อสูรดุร้าย และเส้นทางวกวน

เซียฉินยืนอยู่หน้าเส้นทางดินแคบ ๆ พร้อมกับสามคนที่ยืนเคียงข้าง

หงเทียน ยืนกอดอก หอกเหล็กยาวสะพายไว้ข้างหลัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หลี่เหยิน ค่อย ๆ ตรวจสอบขวดโอสถที่พกมาอย่างใจเย็น

ส่วน ฉู่เหยียน กำลังผูกสายรองเท้าให้แน่นขึ้น สายตาเฉียบคมเหมือนนักล่ามืออาชีพ

“แผนคือ เข้าทางตะวันตกเฉียงใต้ของป่า จุดที่สัตว์อสูรระดับสองมักหมุนเวียนมาตามน้ำ”

เซียฉินเอ่ยขณะคลี่แผนที่

“แล้วเป้าหมายของเราคืออะไร?” หงเทียนถาม

“ไม่ได้ล่ามาก แค่ลองดูระบบการทำงานของทีม แล้วก็ทดสอบโอสถที่ข้าปรุงไว้”

เซียฉินตอบเรียบ ๆ พลางลูบขวดโอสถในถุงผ้าด้านข้าง

“แล้วถ้ามีอะไรโผล่มากกว่าระดับสองล่ะ?” หลี่เหยินถามเบา ๆ

“ข้าจะปล่อยกลิ่นยับยั้งมันไว้...ถ้าได้ผลนะ” เขาตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆช่วงสายของวัน

พวกเขาลัดเลาะเข้าไปตามเส้นทางที่เซียฉินวางไว้ สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชคลุมดินหนาแน่น

กลิ่นดินปนกลิ่นใบไม้เปียกพัดโชยมาเรื่อย ๆ

เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากพงหญ้าด้านหน้า

“ซ้ายล่าง!” ฉู่เหยียนตะโกน ก่อนพุ่งตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว

หอกในมือฟาดผ่านเงาร่างสีเทาอมน้ำตาล — อสูรหมาป่าขนหินระดับสอง

หงเทียนวิ่งตามเข้าไป หอกเหล็กของเขาแทงลงจากด้านข้างพอดี เสียงเหล็กกระทบหนังหนาดัง “เคร้ง!”

หลี่เหยินพนมมือรวบพลังน้ำแล้ววาดมือเป็นวง

ม่านน้ำบาง ๆ ลอยขึ้นตรงหน้าพวกเขา สร้างเกราะน้ำชะลอการเคลื่อนไหวของหมาป่า

เซียฉินควักขวดโอสถออกมา หยดของเหลวสีดำลงบนลูกธนูไม้เล็ก ๆ ก่อนจะยิงจากหน้าไม้พกพา

ลูกธนูพุ่งเฉียดหมาป่าพอดี พิษควันดำฟุ้งล้อม มันเริ่มเซ ลมหายใจสะดุด

“มันอ่อนแรงแล้ว จัดการได้!” เขาเอ่ยสั้น ๆ

ฉู่เหยียนไม่รอช้า แทงหอกซ้ำอย่างแม่นยำ หมาป่าทรุดลงเงียบ ๆ

ผ่านไปอีกครึ่งวันพวกเขาล่าได้สัตว์อสูรระดับสองถึงสามรวม 3 ตัว

ทุกครั้ง เซียฉินทดสอบโอสถอย่างรอบคอบ และจดผลไว้เงียบ ๆ

หลี่เหยินให้ความเห็นเรื่องการควบคุมพลัง

หงเทียนลองแทงด้วยมุมใหม่ที่เรียนจากสนามจริง

ฉู่เหยียนเริ่มผูกเครื่องหมายไว้ตามต้นไม้ เพื่อกันการหลงทาง

“พวกเราเริ่มเข้าขากันดีแล้วนะ” หงเทียนพูดพลางหอบเบา ๆ

“ยังอีกไกล” เซียฉินตอบ พร้อมจดข้อมูลในสมุด

“แต่ถ้ารักษาระดับนี้ไว้...ครั้งหน้าเราจะลองเข้าไปลึกกว่านี้”เย็นย่ำ

พวกเขากลับถึงชายป่า พร้อมกลิ่นโคลน เลือด และสมุนไพรบนตัว

เซียฉินหยิบขวดโอสถเปื้อนเลือดขึ้นมาพลิกดูแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สะท้อนผ่านน้ำยาด้านใน

“ประโยชน์ของโอสถไม่ได้มีแค่ตอนพักฟื้น...แต่อยู่ที่การใช้ในจังหวะที่คนอื่นคาดไม่ถึง”

เขาคิดพลางเก็บขวดเข้าที่ ก่อนจะเดินกลับเรือนพร้อมกลุ่มของเขา