ถ้าบอกว่าการต่อสู้คือการเรียนรู้ วิธีการเอาตัวรอดในโลกใบนี้ดีที่สุด เช่นนั้น เซี่ยซีหานก็กำลังทำแบบนั้นอยู่
"!!!ซีหานเ้ายังแกร่งไม่มากพออออออออออ" เจียตัวแผดเสียงคำรามดัง พร้อมกระชากร่างเซี่ยซีหานจับเหวี่ยงด้วยความเร็วสูง
ในวันนี้เซี่ยซีหานไม่รู้เลยว่า การที่ตัวเองมีอัตราการฟื้นฟูร่างกายเร็วกว่าผู้วิเศษโดยทั่วไป จะทำให้ตัวเองทรมานขนาดนี้ นี่คือยกที่สี่แล้วที่มันถูกเจียตัวอัด แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เริ่มได้เรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าการต่อสู้ มันคือความรวดเร็ว จังหวะ และการใช้สัญชาตญาณดิบ
ส่วนสติปัญญานั้น... เซี่ยซีหานคิดว่า มันก็สมควรมีเช่นกัน แต่มันไม่ได้ใช้มากอย่างที่ตัวมันคิด
เพราะเสี้ยววินาทีที่คุณใช้มันไปกับความคิดและแผนการ หมัดและมืออันใหญ่โตก็มาถึงร่างคุณแล้ว
!!!ตูม เสียงะเิของหิมะดัง ร่างเซี่ยซีหานกระเด็นกระดอนซ้ำๆ อีก ราวสามสี่จังหวะ ไถลไปไกลจนพื้นหิมะเกิดเป็แนวลากยาว
ก่อนร่างที่กระเด็นกระดอนของเซี่ยซีหานยันตัวลุกขึ้นเร็ว ฝุ่นหิมะคลุ้ง เจียตัววิ่งเข้าหามันด้วยความเร็วสูง หมัดของเจียตัวมองไกลๆ จะเห็นเป็เหล็กดำแดงที่ร้อนฉ่า นั่นคือการใช้โอน่าของเจียตัว 'หมัดเหล็กร้อน'
ด้วยความกระเสือกกระสนดิ้นรนเอาชีวิตรอด สองมือของเซี่ยซีหานกดลงไปที่พื้นดิน มันรีดเร้นโอน่าของตัวเองทั้งหมดจนหยดสุดท้าย สร้างกำแพงดินอีกครั้งหวังป้องกันการโจมตีของไอ้หนวดสัตว์ร้ายน่ากลัวอย่างเจียตัว
แต่ครั้งนี้นอกจากกำแพงดินหนาแล้ว มันยังแฝงรากไม้ชอนไชอีกด้วย
นอกจากมีความแข็งของหินกำแพงนี้ยังได้ความเหนียวของรากไม้ เซี่ยซีหานหวังว่า ไอ้เ้าสิ่งนี้ที่รีดเร้นโอน่าทั้งหมดของมันจะหยุดเจียตัวได้บ้างแต่...
!!!ตูมมมมมมมมมม
เกิดเป็เสียงะเิดัง หมัดของเจียตัวอัดเข้ากำแพงดินที่ผสมรากไม้ กำแพงดินะเิเป็รูโบ๋ขนาดไหน ร่างเซี่ยซีหานถูกแรงะเิกระแทกไปไกลอีกครั้ง
ในใจมันได้แต่คิด เจียตัวเอ็งมันโหดฉิบหาย แต่กับเด็กอายุสิบสองขวบ เอ็งต้องเอาจริงขนาดนี้ด้วยเหรอ
เมื่อโอน่าหมดตัวพลังฟื้นฟูของเซี่ยซีหานก็หมดลง
ด้วยธาตุดินและไม้ โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ตัว สองสิ่งที่ทำให้มันมีอัตราฟื้นฟูร่างกายเหนือคนอื่นนับร้อยเท่าคือสิ่งนี้
แต่ถ้าโอน่าหมด มันก็แค่คนธรรมดา
"เจียตัวเอ็งมัน... มัน... มันโหดเกินไปแล้ว..." เสียงของเซี่ยซีหานแ่เบา ก่อนสติจะจางหายไป
ในตอนนั้น!!!ตึ้ง เสียงของระบบที่คุ้นเคยดัง
แต่เซี่ยซีหานก็สลบไปเสียแล้ว เขาไม่รู้ว่าระบบกำลังจะบอกอะไรกับตัวเขา
"ช่างเป็เด็กที่แข็งแกร่ง ขนาดไร้จิตนักรบ แต่เขาก็สู้กับข้าซึ่งเป็ผู้ที่เอาชนะนักรบระดับ 5 ดาบได้นานขนาดนี้ ซีหานเ้าช่างเป็เด็กที่พิเศษจริงๆ" เจียตัวพูดเสียงเบาก่อนเดินไปหอบร่างเซี่ยซีหานที่หมดสติขึ้นไหล่ ก้าวเดินไปบนเทือกเขาหิมะที่ขาวโพลน
ตอนนี้เมื่อการต่อสู้จบลง มีหิมะไหลเอือย ค่อยๆ ตกลงมาด้วย มันกลายเป็ภาพที่สวยงามหลังการต่อสู้
อาจจะเพราะโอน่าค่อยๆ ทยอยฟื้นตัว
เซี่ยซีหานได้สติอ่อนๆ ั์ตาพร่าเรือน เขาพบว่าตัวเองอยู่บนไหล่ของเจียตัว เซี่ยซีหานยิ้ม นี่คือความรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกของครอบครัว นอกจากพ่อและแม่
ความรู้สึกแบบนี้เซี่ยซีหานก็รับรู้ได้จากน้องสาวที่แสนขี้งอนและเอาแต่ใจของตัวเองเท่านั้น
แต่ที่นี่มีเจียตัวอีกคน
และอาจจะเพราะร่างกาย้าการฟื้นตัวอย่างยิ่งยวด แม้เซี่ยซีหานจะได้สติกลับมา แต่เขาก็รู้สึกง่วงนอนเหลือเกิน...
มันหลับลงบนไหล่ของเจียตัวโดยไม่สนใจสิ่งใด
เจียตัวยิ้ม เมื่อเห็นเซี่ยซีหานตื่นมาเพียงชั่วครู่
ช่างเป็การฟื้นตัวที่น่ากลัวจริงๆ คนธรรมดาจะตื่นกลับมาอีกได้อย่างไร หากบอบช้ำขนาดนี้เจียตัวคิด
...
เช้าตรู่ เจียตัวตื่นแต่เช้า นั่งตรงข้ามเตียงของเซี่ยซีหาน ที่กำลังทำหน้าขมุกขมัว ตาพร่าเบลอไม่สู้แสง
"ตื่นแล้วรึซีหาน เมื่อวานเ้าคิดว่าการฝึกของพวกเราเป็เช่นไร"
"ท่านลุงเจียข้ารู้สึกว่าตัวข้าไม่เอาไหน จริงๆ ข้ารู้สึกว่า ตัวข้าไม่เหมาะกับเส้นทางนักรบแม้แต่น้อย ข้าคิดว่าข้าควรหยุดมันเสียแต่เนิ่นๆ ท่านลุงเจียข้าถอดใจแล้ว ข้าไม่ควรเป็นักรบ" เซี่ยซีหานพูดน้ำเสียงเศร้า การฝึกฝนที่ถูกอัดแบบนี้มันไม่ชอบเลย มันไม่เหมือนนวนิยายที่มันเคยอ่าน การบ่มเพราะคือการนั่งนิ่งๆ และฝึกลมปราณไม่ใช่เหรอ ไม่เช่นนั้นก็ต้องเป็การรำมวยหรือกระบี่ เมื่อเรารำบ่อยๆ ขึ้น เราก็จะเก่งและบรรลุวิชาเพื่อไปโอ้อวด จากนั้นก็ไปตบเด็กที่เราเคยเขม่นไว้ แต่ดูเหมือนโลกใบนี้ไม่ใช่เลย
เจียตัวหัวเราะเสียงดัง "ไม่เลยซีหาน ข้ากลับเห็นตรงข้าม แม้เ้าจะไม่เคยฝึกฝนเพื่อเป็นักรบ ไม่เคยฝึกการใช้ดาบ มวย การปล้ำและการใช้ขาเพื่อเตะ ร่วมถึงยุทธวิธีการรบ แต่เ้ากลับทำให้ข้าเหลือเชื่อ เ้ามีรูปแบบการต่อสู้ที่เหนือจินตนาการ หากเ้าได้ฝึกการใช้หมัด ขา ร่วมถึงนิ้วมือที่ถูกต้อง เรียนรู้การเคลื่อนตัวที่ยอดเยี่ยม เ้าจะเป็อัจฉริยะในด้านการต่อสู้แน่ๆ ข้ามั่นใจ "
เจียตัวยิ้มมีความสุข มันจ้องมองเซี่ยซีหานอย่างหลงใหล แต่เซี่ยซีหานไม่คิดแบบนั้นเลย แค่เจียตัวนักรบพาร์ทไทม์สามดาบยังโคตรพ่อโคตรแม่โหดะโสับขนาดนี้ และนักรบมืออาชีพที่แท้จริงจะขนาดไหน เซี่ยซีหานไม่อยากจะคิดต่อ
"วันนี้ข้าจะสอนการใช้หมัดและการเคลื่อนไหวให้แก่เ้าก่อน วันต่อไปก็เป็การปล้ำ จับกดและการใช้นิ้ว จริงๆ แล้วข้าตั้งใจจะสอนสิ่งเหล่านี้ให้เ้าั้แ่เมื่อวาน แต่พอได้สู้กับเ้าข้าดันเห็นอัจฉริยภาพอันล้นเอ่อของเ้าเข้า ข้าอยากััมัน จนข้าลืมไปเลยว่า ต้องสอนอะไรแก่เ้าสักอย่างก่อน"
เซี่ยซีหานหัวเราะเหอๆ และยิ้มแปลกๆ 'มันก็สมควรอยู่นะไอ้แก่ เมื่อวานเอ็งไม่ได้สอนอะไรบิดาสักอย่าง แถมเอ็งยังเอาแต่อัดบิดาเอาบิดาเอาไม่หยุด มันสมควรเหรอ? นี่ใช่สิ่งที่ควรเรียกว่าการฝึกไหม? '
คำถามปรากฏในใจเซี่ยซีหาน แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป
"ข้าขอพักสักสองสามวันได้หรือไม่ท่านลุงเจีย เอ่อ... พอดีข้ามียุทธภัณฑ์ต้องหลอมจำนวนมาก หากข้าไม่หลอมให้เสร็จ มันคงสร้างปัญหาแก่นายป้อมถางอี้ ใช่แล้ว ใช่แล้ว ข้ายังถูกนายช่างคนอื่นขอร้องให้เป็ผู้ช่วยหลอมยุทธภัณฑ์อีกด้วย ท่านลุงเจีย ท่านก็รู้ด้วยพร์ของข้า ข้ามีคนที่ต้องช่วยเหลือมากมาย" พูดจบเซี่ยซีหานยิ้มกว้าง นี่คือโอกาสที่มันจะรอดชีวิตจากปีศาจชื่อเจียตัว
"ฮะฮาฮา ไม่ต้องกังวลไปซีหาน ก่อนข้าจะมาฝึกเ้า ข้าได้ขออนุญาตกับนายป้อมถางอี้แล้ว เพื่อให้เ้าได้มีวันหยุด เดือนนี้ทั้งเดือนเ้าไม่ต้องไปหลอมยุทธภัณฑ์เลย นอกจากนั้นเ้าก็หลอมยุทธภัณฑ์เกินจำนวนที่ต้องส่งของเดือนนี้เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ เช่นนั้น จงลืมมันไปซะ แม้เ้าจะรักในเหล็กและไฟที่อยู่หน้าเตาหลอมมากเช่นข้า แต่นี่คือเวลาของการฝึกฝน เ้าจงใช้มันเพื่อเรียนรู้ทักษะของนักรบและแข็งแกร่งขึ้น ซีหานเด็กน้อยของข้า เ้าไม่ต้องกังวล รีบกินข้าว แล้วพวกเราจะไปฝึกกันต่อในทันที เมื่อฝึกสำเร็จเ้าจะได้กลับไปหน้าเตาอีกครั้ง"
เซี่ยซีหานใบหน้าดำมืด มันถูกดักทุกทางหนี ไม่คิดเลยว่าเจียตัวมันจะรอบคอบแบบนี้
...
เบื้องหน้าเจียตัวเซี่ยซีหานมีรอยยิ้ม แต่ในใจมันเกลียดเจียตัวนัก
เซี่ยซีหานตักข้าวกินอย่างฉุนเฉียว
ก่อนจะนึกอะไรออก
ก่อนที่มันจะหมดสติไปมีเสียงระบบดังนิ
110
