Professor in Another world

เอ๊ะ...ทำไมรู้สึกวูบๆเหมือนกับว่าตัวของผมกำลังลอยอยู่กลางอากาศล่ะทำไมรอบตัวเรามันมืดแบบนี้นะ? ขนาดลองยื่นแขนไปข้างหน้าดูแล้วก็ยังมองไม่เห็นแขนตัวเองเลย...ไม่สิ ต้องบอกว่าขยับไม่ได้ดูจะถูกต้องกว่านะเท่าที่จำเรื่องก่อนหน้านั้นได้ ผมเพิ่งออกจากห้องสมุดในมหาวิทยาลัยมานี่ อย่าบอกนะว่าผมเผลอหลับไป? แย่แล้วๆ ทั้งที่คาบบ่ายมีสอนเจ้าพวกลิงทโมนนั่นแท้ๆ ถ้าเข้าคลาสสายล่ะก็มีหวังโดนล้อกลับแหงสอนหนังสือ? เข้าคลาส?อ้อ จริงสิ ผมลืมบอกไป ผมชื่อทิวา เป็นอาจารย์สอนหนังสือในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในเมืองกรุงพอดี อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้แหละ วันนี้ผมไปค้นคว้าข้อมูลสำหรับการสอนเพิ่มเติมที่ห้องสมุด กะว่าพอออกมาก็จะได้ตรงไปตึกคณะ แวะเข้าห้องน้ำห้องท่าให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็ไปนั่งเก๊กท่ารอเหล่านักศึกษาทั้งหลายเข้าห้อง แล้วจึงเริ่มคลาสเรียนอันน่าสนใจกันยาวๆไปทั้งวันเลยแต่น่าเสียดายที่ผมคงไม่ได้เข้าสอนเจ้าพวกนั้นแล้วในที่สุดผมก็จำได้ ที่ทุกอย่างมืดไปแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าผมแอบงีบในห้องเรียน หรือว่าเผลอหลับที่ไหนหรอกแต่เป็นเพราะไอ้เฟอร์รารี่คันนั้นโคตรรถซุปเปอร์คาร์สีแดงบาดตากำลังทะยานมาหาผมด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้ใช่แล้ว รถของไอ้พวกลูกท่านหลานเธอ เหล่าคนมีกะตังทั้งหลาย วันๆไม่สนใจจะร่ำเรียนวิชา เอาแต่ตีหม้อจีบสาว ไม่ก็กวนบาทาครูบาอาจารย์ไปวันๆ สนามแข่งรถก็มีแต่ไม่ไป พวกมันดันมาซิ่งกันในรั้วมหาวิทยาลัยเอาซะได้ ไม่รู้บุญทำกรรมซัดแบบไหน หน้าห้องสมุดผมดันเป็นถนนสองเลนตัดขวาง แถมรถก็น้อยเสียด้วย สวรรค์ของไอ้พวกนี้เชียวล่ะ ส่วนผมน่ะเหรอ? บางทีเจ้ากรรมนายเวรอาจมาจองล้างจองผลาญกันวันนี้ก็ได้ ถึงได้ส่งไอ้พวกตีนผีพวกนี้มาคิดบัญชีกับผม...อ้ะ…ตาเริ่มปรือเเล้วสิพอบรรยายประวัติตัวเองจบ ผมก็พบว่าตัวเองกลิ้งหลุนๆไปตามพื้นถนนก่อนจะหยุดเพราะหัวฟาดฟุตบาทข้างเเล้ว เสียงคนข้างนอกดังโหวกเหวกอยู่ไม่น้อย แม้ว่าตาผมใกล้จะปิดเต็มที แต่ผมก็ยังเห็นนักศึกษาหลายสิบคนวิ่งกรูเข้ามารุมล้อมผมเป็นฝูงเลยล่ะมองดูดีๆเเล้วไอ้พวกนี้มันนักศึกษาในคณะผมนี่ แถมเป็นพวกในคลาสที่ผมต้องไปสอนอีกด้วย‘อาจารย์! อาจารย์! อย่าเพิ่งหลับนะครับ อีกเดี๋ยวรถพยาบาลก็จะมาถึงเเล้ว!’ นักศึกษาคนหนึ่งกล่าวด้วยความร้อนรน ผมเพิ่งเห็นว่าตากับจมูกของเจ้าพวกนี้กำลังแดงก่ำได้ที่เลย บางคนเริ่มร้องไห้ออกมาเเล้วด้วยเสียงนักศึกษาที่พยายามเรียกให้ผมได้สติยังคงดังก้องไปทั่ว ทั้งเสียงผู้หญิงผู้ชายดังปนกันมั่วไปหมด ไม่รู้ว่าใครเป็นใครเเล้ว ไม่มีใครเคยสอนรึไงว่าเวลาคุยกับผู้ใหญ่น่ะต้องคุยทีละกัน ไม่งั้นมันฟังไม่รู้เรื่อง!โอ้? เสียงค่อยๆเบาลงเเล้ว….ไม่ได้การ หรือผมกำลังจะหมดลมหายใจ?!ไม่ได้สิ ในฐานะอาจารย์ผมต้องหาทางปลอบขวัญลูกศิษย์ซะก่อน ถือซะว่าเป็นการวางท่าครั้งสุดท้ายเเล้วกัน!ผมพยายามยกแขนขวาขึ้นสุดแรงเกิด ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะรู้สึกว่าการยกแขนมันยากเย็นถึงขนาดนี้พวกเด็กๆเหมือนจะดูออกว่าผมต้องการจะสั่งเสียอะไรสักอย่าง เจ้าพวกนี้เลยยื่นหน้ามาใกล้มือผมเยอะขึ้นเลยผมใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางที่เปื้อนเลือดไล่จิ้มหน้าผากไปทีละคนๆ ก่อนที่แขนจะหมดแรงเเล้วตกลงมาบนพื้นผมอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดพร้อมกับสูดหายใจเฮือกสุดท้าย กล่าวคำสั่งเสียสุดเท่ออกมา“ไฟนอลครั้งนี้ต้องหกสิบอัพถึงจะผ่านนะครับนักศึกษา…ใครไม่ผ่านเตรียมรีไทร์ได้เลย”ตึงลมหายใจสุดท้ายหมดไป พร้อมๆกับประกายชีวิตของผมที่สิ้นสุดลงเเล้วหลังจากนี้จะเป็นยังไงนะ? ผมจะได้ไปสวรรค์หรือเปล่า? คิดถึงคนบนฝ้าจังเลย…ไม่สิๆ บางทีผมอาจตกนรก ข้อหาออกข้อสอบยากเกินจนนักศึกษาผ่านกันไม่ถึงครึ่งห้องก็ได้นะนี่ผมบ่นมาตั้งแต่ตอนโดนชนจนตายไปเเล้ว ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหนหนึ่งนาที หนึ่งชั่วโมง หนึ่งวัน หรืออาจจะหลายปีเเล้ว?ไม่รู้สิ แต่ผมว่าผมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดนี่มานานเเล้วเหมือนกันนะ เอ..จะว่ามันน่ากลัวก็ไม่ใช่ มันดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาดๆเลยล่ะอ้ะ! นั่น แสงสว่างล่ะ! ถ้าเป็นแสงสว่างแทนไฟสีแดงๆงี้ก็แสดงว่าผมจะได้ขึ้นสวรรค์สินะ!ผมได้ยินเสียงเเล้ว! เสียงของผู้หญิงหลายคนเลย พวกเธอกำลังพูดภาษาอะไรสักอย่างที่ผมไม่เข้าใจ แตโทนเสียงเหมือนพยายามให้กำลังใจอยู่ล่ะ หรือว่านี่คือนางฟ้าที่พระเจ้าส่งมาต้อนรับผม?!โอ้! เริ่มขยับตัวได้เเล้ว เหมือนกับว่าร่างกายของผมกำลังลื่นไหลผ่านอุโมงค์อะไรสักอย่างอยู่เลย นั่นไง เห็นปลายอุโมงค์เเล้ว!พรวด!เอ๊ะ?….ทำไมมันหนาวชอบกล….สวรรค์เร่งแอร์แรงไปมั้ย…ช่างเถอะๆ ตอนนี้ผมเริ่มมองเห็นรอบข้างเเล้ว ที่นี่ดูไม่เหมือนสวรรค์ซักเท่าไหร่เลย เหมือนเป็นห้องนอนสมัยก่อน มีถังน้ำร้อน มีผ้าขาวที่เปื้อนเลือดกระจัดกระจายอยู่บนพื้น แถมเจ้าของเสียงที่เป็นผู้หญิงนั่นเหมือนจะกำลังอุ้มผมไว้ด้วยเฮ้ย…ผมนิ่งอึ้งไปนาน จนผู้หญิงที่อุ้มผมอยู่เริ่มมีสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่ เธอจับผมพาดหลัง ก่อนที่จะได้ยินเสียงเพี๊ยะ! พร้อมกับอาการแสบๆที่แก้มก้นของผม!“อุแว๊!!!”ผมร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวด ในที่สุดก็ได้รู้… ผมไม่ได้ขึ้นสวรรค์ ผมไม่ได้เจอพระเจ้า เเล้วเสียงผู้หญิงที่ว่าก็ไม่ใช่เสียงนางฟ้าด้วยผมกลับมาเกิดใหม่ กลายเป็นเด็กทารกต่างหาก!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

Professor in Another world

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้