จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                   ยินดีที่ได้รู้จักข้า เซย์รินต่อไปนี้ ข้าจะเป็นเพื่อนของพวกเจ้าและเป็นอาจารย์พิเศษของพวกเจ้าตัวข้านั้นหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเจ้าทุกคนจะตั้งใจเรียนสิ่งที่ข้าตั้งใจจะสอนให้…

ในการเรียนการสอนของข้านั้นไม่มีอะไรที่มันยุ่งยากพวกเจ้าทุกคน ณ ที่แห่งนี้จะต้องขึ้นมาประลองกับข้าทีละคนตัวข้านั้นจะสอนให้พวกเจ้ารู้ซึงถึงคุณค่าของชีวิตและเข้าใจโลกหากเจ้าอ่อนแอและไร้พลังมีเพียงความตายเท่านั้นที่จะรออยู่ภายในอนาคตข้างหน้าถึงแม้พวกเจ้าจะมีความแข็งแกร่ง

ที่มากกว่าศัตรูเจ้าก็ห้ามประมาทโดยเด็ดขาดแต่เมื่อเจ้าเจอคู่ต่อสู้ที่พลังระดับเดียวกับเจ้าแล้วพวกเจ้าจะทำอย่างไรกับมัน

"คิงเจ้าพอจะตอบคำถามนี้กับข้าได้รึไม่?

"หากข้าพบว่ามันผู้นั้นมีระดับฝีมือที่สูสีกับข้าสู้กันไปก็มีแต่จะเจ็บหนักด้วยกันทั้งคู่ดังนั้นข้าจะทำให้มันขาดสติเสีย เมื่อมันขาดสติแล้วความคิดความอ่านของมันก็จะทื่อลงแล้วข้าจะจัดการมันซ่ะ

"ยอดเยี่ยมมาก คิง สมแล้วที่ปีที่ผ่านมาเจ้าเป็นถึงลำดับ1 ของคนทั้งหมดไม่เพียงมีพลังที่แข็งแกร่งแต่เจ้ากับรู้จักการเลือกใช้ปัญญาเพื่อแก้ไขปัญหาอีกด้วยข้าว่าอนาคตของเจ้าคงจะไม่สามัญเป็นแน่

             เมื่อมันได้รับคำชมจากคนตรงหน้าจนมันเผลอแอบยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจแต่มันก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดีที่ได้รับคำชมจากบุคคลที่เด็กกว่าถึง 3 ปี แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นความแข็งแกร่งของเซย์รินคือของจริง

"ส่วนเจ้าเข้าใจหรือไม่ แกรมเบียร์ที่ข้าถามคำถามนี้กับคิง ก็เพื่อให้ตัวเจ้านั้นรู้สึกตัวทั้งที่เจ้ามีความแข็งแกร่งแท้ๆแต่กับแพ้ให้กับคิงมา 2 ปีซ้อน มันเพราะอะไร มันเป็นเพราะเจ้าโมโหจนบ้าแล้วขาดสติหากเจ้าระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้ข้าคิดว่าตัวเจ้านั้นอายุจะไม่ยืนนัก หากเจ้ารู้จักควบคุมอารมณ์ตนเองได้สำเร็จเกรงว่าอนาคตของเจ้านั้นคงจะไม่ได้ต่างกับคิงเลยเจ้าเข้าใจที่ข้าพูดไหม พ่อหนุ่มจอมสติแตก

"เจ้าแกรมเบียร์ มันถึง กัดฟันของตัวเองแทบจะแหลกระเอียด ข้าเข้าใจแล้วมันฝืนพูดอย่างสุดความสามารถด้วยความโมโหที่มีคนบังอาจกล้ามาดูถูกมันเช่นนี้ หากเจ้าคนตรงหน้ามันไม่แกร่งเกินไปละก็ป่านี้มันคงจะบดขยี้ไปแล้วหน่อยเจ้าเด็กปีศาจนี่….

                     ไม่หรอก…ข้าว่าตัวเจ้านั้นยังไม่เข้าใจภายในวันนี้ข้าจะดับความบ้าคลั่งของตัวเจ้าเอง ให้รู้ซึ่งว่าเวลาความตายมาเยื่อนต่อหน้าพวกเจ้านั้นมันจะเป็นเช่นไร

"ท่านผู้อำนวยการรบกวนท่านช่วยแจกยาระงับความเจ็บปวดให้แก่พวกเขาหน่อย

                  ทางด้านผู้อำนวยการนั้นแจกยาให้เด็กแต่ละคนโดยทันทีในตอนนี้นั้นเหล่าเด็กที่เข้ามาฝึกเข้าค่ายเพื่อความแข็งแกร่งต่างก็เริ่มรู้สึกตัวแล้วว่ามันชักแปลกๆทำไมต้องใช้ยาระงับความเจ็บปวดเข้าช่วยกัน

คิดไปก็เท่านั้นเมื่อถึงเวลาก็จะรู้เองทุกคนจึงต่างกลืนยาเข้าไปอย่างไม่ลังเล

"เอาล่ะ ทีนี้พวกเราก็จะเริ่มการเรียนการสอนจากประสบการณ์จริงได้เซย์รินชี้ไปที่คนๆนึ่งเป็นหนึ่งในตัวแทนคนทั้ง 10 คนเจ้าขึ้นมาเป็นคนแรก

เอาล่ะจงใช้พลังทั้งหมดที่เจ้ามีออกมาซะเพราะข้าจะไม่ออมมือให้เป็นเด็ดขาด

ตู๊มมม ตู๊มมม

เด็กหนุ่มที่ถือเชิญให้ออกมาเป็นคนแรกระเบิดพลังของตนออกมาขั้นสูงสุดพร้อมทั้งเคลื่อนที่มาหาเซย์รินด้วยความรวดเร็ว แต่ยังที่มันไม่ได้ทำอะไร

เปรี๊ยง เปรี๊ยง

แขนของมันกระจุยกระจายโดยทันทีพร้อมกับท้องที่รูขนาดเท่ากับปั้นอ๊ากกกก แขนของข้า แขนของข้า

"นี่เจ้าจะร้องไปทำไมกันยาระงับความเจ็บปวดข้าก็ให้กินไปแล้ว พริบตาแขนของมันก็ถูกรักษาด้วยเวทขั้นสูงจนกลับมาเป็นสภาพดังเดิมเห็นไหมว่าข้าทำให้แขนของเจ้ากับคืนมาแล้ว เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉยราวกับเป็นการละเล่นเท่านั้น

คนทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่นี่คือการสอนใช่ไหม…

"เอาล่ะคนต่อไปขึ้นมาได้พวกมันทุกคนต่างมองหน้าของกันและกันราวกับวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต

เปรี้ยง เปรี้ยง ผลที่ออกมาโดนจัดการเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นสภาพก็ไม่ได้แตกต่างจากกันมากนักชิ้นส่วนต่างๆของร่ายกายกระจุยกระจายเต็มไปหมดสุดท้ายก็ถูกรักษาจนกับมาเป็นสภาพเดิมถึงจะโดนโจมตีโหดเหี้ยมเพียงไรพวกมันก็ไม่รู้สึกเจ็บมากนักเพราะได้รับยาบรรเทาอาการเจ็บปวดในตอนแรกถึงจะเป็นอย่างนั้นพวกมันก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่ดีที่เห็นแขนขาของตนเองกระจุยไปได้ง่ายๆ

"เอาล่ะคนสุดท้ายแล้วต่อไปก็เป็นเจ้าสินะแกรมเบียร์

ตัวเจ้านั้นขึ้นชื่อว่าเป็นคนโมโหง่ายสติแตกง่ายไหนเจ้าช่วยแสดงท่าทางเช่นนั้นให้ตัวข้าดูเสียหน่อยข้าจะรักษาอาการของเจ้าให้

มันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพราะมันได้รู้ถึงชะตากรรมของตัวเองแล้ว

เปรียง เปรียง

                  มันยังที่จะไม่ทันพูดอะไรร่างกายของมันก็ทะลุเป็นพุนแล้ว มันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพร้อมทั้งเลือดที่ไหลนองเต็มไปหมดจนมันถูกรักษาจนหายดีอีกครั้ง สุดท้าย

เปรี้ยง เปรี้ยงร่างกายของมันก็ไม่ต่างจากผักพร้อมทั้งมีอาการชักกะตุกนิดๆ เด็กหนุ่มหัวเราะชอบใจจิ๊ จิ๊ จิ๊ ไหน ไหน ความสติแตกของเจ้าช่วยแสดงให้ข้าคนนี้ได้ชมเสียงหน่อย เปรี้ยงเปรี้ยง มันโดนทารุณกรรม อย่างนี้ไปเรื่อยๆจนถึงสักพักใหญ่ๆผู้คนต่างกลืนน้ำลายลงคอเพราะเจ้าหมอนี่มันโดนนานกว่าคนอื่นนับ 10 เท่า

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆเซย์รินจึงหยุดมือเป็นอย่างไรบ้างยารักษาขอข้านั้นสามารถรักษาอาการสติแตกของเจ้าได้รึไม่

มันรีบพยักหน้ารัวๆ เพราะมันกลัวความโหดเหี้ยมที่ผิดมนุษย์อีก

"ดีมากวันนี้ข้าคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเจ้าทุกคนนั้นจะได้รับประสบการณ์ที่ดีเยี่ยมไปจากข้า

                    ขอบคุณท่านเซย์รินที่เสียสละเวลามาสอนพวกข้า วันนี้พวกข้าได้รู้ซึงถึงความต่างระหว่างพลังแล้วข้าสัญญาว่าจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นโดยที่จะไม่ให้ท่านต้องผิดหวัง

ดีมากเยี่ยมมากเด็กหนุ่มยิ้มด้วยความพึงพอใจ

ข้าคิดถูกไหมที่ให้มันมาสอนผู้อำนวยการถึงกับเหงื่อตกกับวิธีการสอนของเซย์รินเจ้านี่มันช่าง โหดเหี้ยมและใสซื่อโดยแท้…