บุคคลในชุดดำเดาได้ยากว่าเป็เพศชายหรือเพศหญิงปกปิดทั้งตัว แต่มีกลิ่นดอกไม้จางอ่อนๆ หลุดรอดให้จินััได้
“ทำไมถึงแอบตามพวกผม ไม่สิ...แค่ผมสินะ” จินเอาสองมือล้วงกางเกงคุยด้วย แต่อีกฝ่ายกับยืนเงียบอยู่กับที่
ชิ้ง!
“อันตรายนะเนี้ย!” จินเอาสองนิ้วคีบเข็ม 3 เล่ม ที่ถูกปามาได้อย่างไม่ยากเย็นด้วยนิ้วมือข้างขวา
ฝ่ายนั้นได้จังหวะเริ่มโจมตีจินทันที เปิดฉากด้วยท่าะโสกายคิกเข้ามาแต่ถูกจินปัดลง และหมัดรัวหลายชุดก็ถูกปล่อยจากฝ่ายนั้นเข้ามาเรื่อยๆ จินยิ้มและรับมือกับทุกหมัดอย่างง่ายดาย ราวผู้ใหญ่เล่นกับเด็ก
“้าอะไร” จินพูดพร้อมปัดหมัดที่ชกเข้ามาตรงหน้า
“...” บุคคลชุดดำยังไม่ตอบ แถมยังดึงดาบข้างหลังออกมา
ดีที่ตรงนี้ไม่มีคนอยู่ ไม่งั้นอาจเป็เื่ราวใหญ่โตขึ้นมาก็ได้ แถมยังเป็มุมอับของกล้อง ทุกอย่างเกิดเพียงในพื้นที่แคบๆ แถวลานจอดรถในมุมหนึ่งของห้างเท่านั้น
“เล่นของมีคมแบบนั้น อันตรายนะ” จินชี้นิ้วไปยังดาบญี่ปุ่นที่ถูกชักออกมา
ใบมีดเป็เงางามสะท้อนแสงไฟจากรอบข้างมากระทบที่ตาของจิน
ฝ่ายนั้นพุ่งตัวเข้ามาฟันในแนวขวางเข้าใส่ จินเขยิบถอยหลังหลบอย่าหวุดหวิด ฝ่ายนั้นคอยไล่ต้อนเขาอย่างไม่หยุดหย่อนไม่รู้จักเหนื่อย แม้ท่าฟันจะชั้นเชิงที่ดี แต่ด้านดาบคาตานะจินย่อมรู้ดี และเดาวิถีของมันได้อย่างง่าย เพราะตัวเขาก็ใช้อาวุธประเภทนี้ได้อย่างนำชนาญพอตัว
“บอกมาหน่อยสิคนสวย ผมไม่อยากรังแกผู้หญิงนะ” จินลองเชิงเข้าไป เขาได้กลิ่นดอกไม้อ่อนๆ เลยเดาว่าน่าจะเป็ผู้หญิงแน่นอน ด้วยประสาทการรับรู้ของเขากลบแค่ไหนก็ไม่อาจรอดไปได้
ทางนั้นดูเหมือนชะงัก แต่ก็เพียงเสี้ยววิเท่านั้นก็ะโเข้ามาฟันแนวตรง แต่จริงก็หลบได้ จนเกิดรอยดาบที่พื้นแบบจางๆ
“ดูเหมือนจะไม่ยอมคุยสินะ” จินเอามือนวดไหล่และหมุนแขนไปพลางๆ
ฝ่ายนั้นตั้งท่าพร้อมสู้รออยู่
“ยังไงก็…ขอดูหน้าหน่อยเถอะ” จินไปโผล่ด้านข้างแบบรวดเร็ว บุคคลชุดดำตะลึงค้างภายในผ้าคลุม
พรึ่บ! จินปลดผ้าคลุมหัวนั้นออก โดยที่เ้าตัวไม่ได้ขยับร่างแม้แต่นิดเดียว
เผยให้เห็นใบหน้าขาวสวยรูปไข่ตากลมโตสีฟ้าปากนิดจมูกหน่อย ลอยเด่นขึ้นมาท่ามกลางเงามืด ผมที่ถูกรวบไว้ก่อนหน้านี้ได้สยายไปตามแรงดึงของจิน จนเกิดไปภาพสโลว์ทันที
“ก็สวยดีนี่ ทำไมต้องปิดหน้าด้วย” จินยิ้มทะเล้นไปให้ ในมือยังถือผ้าคลุ้มของเธอไว้
เธอมองมาทางจินราวกับจะกินเืกินเนื้อด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายเป็อย่างมาก จิตสังหารถูกปล่อยออกมาจนสร้างแรงกระพือให้ผมเธอไหวเหมือนโดนลม
“โอ้โห! ผมไปทำไรให้ครับเนี้ย!?” จินถามด้วยความสงสัย เขาไปทำอะไรใครไว้ถึงมีคนตามเขามาเอาเื่แบบนี้
จินจับััได้ั้แ่รถบัสแล้วว่ามีใครสักคนเฝ้ามองอยู่ แต่ทางนั้นไม่ยอมเผยตัว เขาก็คิดในแค่ดีว่าอาจจะคิดไปเอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
เธอพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมจนเข้าใกล้จินได้สำเร็จ และฟันดาบออกมาไปยังจุดตายบริเวณหน้าอก
จินพลิกตัวหลบเข้าไปใกล้ตัวเธอ พร้อมกับฉวยโอกาสหยิกแก้มเธอไปทีหนึ่ง และถอยออกมาห่างจากตัวเธอเสีย 5 ก้าว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
เธอยกมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือดาบลูบบริเวณแก้มที่ดูเหมือนมีสีแดงค่อยๆ ชัดขึ้น
“...” เธอคนนั้นยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา เอาแต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่กับที่ด้วยท่ายกมือปิดแก้ม
กวนโมโหขนาดนี้ยังไม่ยอมพูดเลยแฮะ เขานับถือในความนิ่งของเธอตรงหน้า
“อยากได้เอาไปสิ” จินโยนผ้าคลุมหัวไปให้เธอ ซึ่งเธอก็รีบพุ่งเข้ามารับทันที
จินยิ้มอย่างชั่วร้าย หายตัวไป ปรากฏด้านหลังเธอ
หมับ!
จินคว้ามือทั้งสองข้างของเธอและดันไปติดกับเสาขนาดใหญ่แถวนั้นอย่างรวดเร็ว ด้วยข้อมือที่เล็กทำให้จินสามารถรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอได้ในมือเดียว และเหยียบเท้าของเธอด้วยเท้าของจินไม่ให้เคลื่อนไหว
“...”
หน้าของเธออยู่ในระดับหน้าอกของจิน เธอเงยหน้ามองจินอย่างไม่เกรงกลัว พยายามดิ้นให้หลุด แต่เธอรู้สึกเหมือนถึงตึงไว้กับผนังและถูกฉาบทับด้วยปูนที่แห้งแล้ว
แย่แล้ว แย่แน่ๆ เธอคิดในใจ
“ขอโทษนะ” จินก้มหน้าเข้าไปกระซิบกับเธอ
ดวงตาสีฟ้าสวยสดงดงามนั้นกำลังหวาดกลัวกับชายที่อยู่ตรงหน้า เธอหลับตายอมรับชะตากรรม
“ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะของเธอดังไปทั่วบริเวณ เธอถูกจินจั้กจี้เอวด้วยเทคนิคขั้นสูง?
“ยอมหรือยัง?” จินยิ้มอย่างมีชัยถามออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆ” เธอส่ายหน้าหัวเราะอย่างไม่ยอมแพ้
“ยอมเถอะนะ รังแกแบบนี้ผมก็ไม่ค่อยชอบเลย” จินรู้สึกผิดเล็กๆ ที่กำลังรังแกสาวงาม
“ฮ่าๆๆๆๆ” เธอหัวเราะด้วยสายตาที่จ้องเขม็งมายังจิน น้ำตาลเริ่มไหลออกมา
จะดิ้นก็ดิ้นไม่ได้ ความทรมานของเธอไม่อาจบอกให้ใครรับรู้ได้แล้วในตอนนี้ การทรมานโดยจินดำเนินไปนานนับครึ่งชั่วโมงจนเธอเหนื่อยล้าแทบขาดใจตาย และพยักหน้ายอมบอก
“อยู่ในท่านี้แหละ บอกมาสิใครสั่งให้ตามผมมา” จินพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้า
ตอนนี้หน้าตาเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตาอย่างน่าสงสาร เธอกำลังพักหายใจด้วยท่าทางหอบสังเกตจากการหายใจที่รุนแรง
“ฉ---”
ตู้ม!
ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยออกมาเป็คำอยู่ ก็มีะเิปามาทางจินกับเธอ จินจับตัวเธออุ้มดีดตัวขยับออกนอกวิถีไปไกลจากจุดนั้นราวๆ 10 เมตรด้วยความเร็ว ถึงจินจะโดนเข้าจังๆ เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็อะไร ผิดกับคนในอ้อมแขน เธอคงตายหากโดนะเินั่นเข้า
“...” สาวสวยที่อยู่ในอ้อมอกจินมองเขาอย่างตกตะลึง จินวางเธอลงและแอบยิงประจุเวทมนตร์แฝงเข้าไปด้านหลังเธอ
เขามองรอดผ่านช่องจอดรถไป แม้มองด้วยตาไม่เห็น แต่เขาััได้ว่าใครอยู่ตรงนั้น
เธอสบโอกาสชกไปที่ใบหน้าของจินทันที จินแกล้งหันไปตามแรงชกจนหัวไปชนกับรถที่ใช้หลบอย่างจัง เป็รอยยุบเข้าไป
แป้น! แป้น! สัญญาณเตือนขโมยดังขึ้นระฮึ่มไปทั่วลาน พอหันมามอง หญิงสาวได้หายไปอย่างรวดเร็วแบบที่จินคิดไว้เลย
“เมื่อกี้คงเป็พวกของเธอมาช่วยแน่นอน แต่เอาถึงตายทั้งคู่เลยนะแบบนั้น” พูดเสร็จจินหนีออกจากบริเวณนั้นจนหายไปอย่างไร้ร่องลอยเช่นกัน
.
.
.
ท่ามกลามสิ่งสกปรกและกลิ่นหมดของท่อน้ำเสีย มีร่างของสองคนยืนคุยกันอยู่
“แก!” ฮานะจ้องทางผู้ชายอย่างหาเื่
“โอ้โห…ไม่ตายแฮะ งอแงเป็ผู้หญิงอ่อนแอไปได้” เสียงของใครอีกคนพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกผิด
ฮานะดึงมีดสั้นออกมากำลังจะพุ่งเข้าไป
“ฮานะ หยุด!” เสียงมีอำนาจดังขึ้น สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของฮานะได้
เสียงย่ำเท้าผ่านน้ำจนเกิดเสียงดังในอุโมงค์ค่อยๆ ดังเข้ามา
“เคารพท่านหัวหน้า!” ทั้งสองพูดเสียงดังพร้อมกัน โค้งตัวทำท่าเคารพ
“นายทำรุนแรงไป เมสัน” หัวหน้าของพวกเขาพูดน้ำเสียงโทนเรียบออกมา
“มันกะทันหันเกินไป ผมเลยทำออกมาโดยไม่ได้ไตร่ตรองครับ” เมสันพูดออกมาเสียงชัดถ้อยชัดคำ
“ไม่มีข้อแก้ตัว” หัวหน้าพูดเสียงเฉียบขาด
“ครับ!” เมสันยืดอกรับทราบ
“หลังจากได้ปะมือ เขาเป็ยังไงบ้างฮานะ” หัวหน้าหันมาถามฮานะที่ยืนข้างๆ เมสัน
“แข็งแกร่ง” ฮานะพูดออกมาคำเดียว แต่สามารถอธิบายหลายๆ อย่างได้อย่างดี
“ขนาดเธอที่เป็อาชญากรร้ายแรง ระดับ พิเศษ ยังบอกว่าแข็งแกร่งเลยงั้นเหรอ งานนี้ไม่หมูแล้ว” หัวหน้าของพวกเขาทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที
ทีแรกหลังจากได้งานนึกว่าจะเป็งานง่ายๆ ที่ไหนได้โหดหินขนาดฮานะยังทำอะไรไม่ได้ แถมดูเหมือนเสียท่าจนเมสันเข้าไปช่วย
“เขาเห็นหน้าเธอไหม?” หัวหน้าถามต่อ
“เห็น” ฮานะบอกความจริง พอถึงตรงนี้เธอกับรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา หากเขาจะฆ่าเธอปิดปากหรือไม่เขาจะรั้งตัวเธอก็ได้ แต่เขากลับปล่อยเธอออกมาแบบนี้
หรือว่า ฮานะคิดในใจแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา
“ดูแล้วสถานการณ์ไม่ค่อยดี ฮานะ่นี้เก็บตัวไปก่อน เมสันรับงานนี้แทน” หัวหน้าของพวกเขามอบหมายหน้าที่ โดยสลับกัน
“แต่ว่า---”
“ไม่มีแต่ เบื้องบนเขา้าผลงานแล้ว ไม่รู้ผู้ชายคนนั้นไปทำอะไรเข้าไว้ ถึงโดนสั่งเก็บแบบนี้” หัวหน้าของพวกเขาพูดออกมา
“อย่าให้พลาด เข้าใจไหม! เมสัน” หัวหน้าหันไป้าคำยืนยัน
“ครับ ท่านหัวหน้า!” เมสันขานรับเสียงหนักแน่น
“งั้นวันนี้พอแค่นี้ แยกย้ายกันไปได้!”
“เคารพท่านหัวหน้า!” ทั้งสองโค้งตัวเคารพ และหัวหน้าพยักหน้า ก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายกันไป
“ไอ้หัวหน้าที่ว่ามันเป็ใครละว่ะเนี้ย หน้าตาก็ไม่เห็น เฮ้อ...” จินที่นอนอยู่บนต้นไม้ฟังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลบ่นขึ้นมา
“แล้วเราไปทำอะไรให้ใครจนถึงขั้นสั่งเก็บแบบนี้ คิยะ คิเร? ไม่ใช่มั้ง...” จินคิดอย่างสงสัย
จะตามหัวหน้าไปและถาม แต่ทางนั้นก็ใช้ทางลับหลบหนีไปแล้ว
“เอาเป็ว่าผมเลือกคุณ” จินยิ้มไปยังเป้าหมาย ก่อนหายตัวไปจากยอดต้นไม้ที่นอนเมื่อกี้
ติ๊ด! เสียงรหัสถูกปลดล็อกของห้องหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดทำงานที่เหมือนจะพึ่งเลิกงานมาใหม่ๆ ในมือเต็มไปด้วยอาหารกล่องที่ซื้อมาในระหว่างทาง
“ไง…คุณฮานะ”
ชิ้ง!
“รุนแรงอีกแล้วนะ” จินพูดเสียงเบาอย่างอารมณ์ดีถือมีดสั้นที่ถูกปาไว้ในมือ
ทันทีที่จินร้องทักเธอ เธอก็คว้าเอามีดที่อยู่แถวบริเวณต้นขาออกมา และปาใส่จินที่อยู่ข้างหลังประตูอย่างรวดเร็ว
“น---” จินเอานิ้วแตะปากของฮานะทันที ไม่ให้เธอพูดอะไรออกมา
ฮานะมองการกระทำของจินด้วยท่านิ่งค้าง นี่นับเป็ครั้งที่สองที่เธอถูกล่วงเกินและจากผู้ชายคนเดียว ในเวลาไล่เลี่ยกันอีก
วันนี้มันวันอะไรกันเนี้ย! เธอะโดังลั่ง...ในใจ
จินเดินไปยังมุมต่างๆ พร้อมกับหยิบเครื่องดักพังขนาดจิ๋วออกมาหลายตัว และทำลายทิ้งในมือ
ฮานะมองตามด้วยความใ
แสดงว่าที่ผ่านมาพูดอะไรออกมาบ้าง คนที่ดักฟังก็รู้หมดนะสิ เธอร้องใ อยู่ในใจ
จินหันมายิ้มให้กับฮานะและเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ฮานะก็ถอยออกไปอย่างช้าๆ เช่นกัน จนหลังติดผนังของห้อง จินก้มหน้ามองในระดับเดียวกัน หน้าของทั้งสองห่างจากันไม่กี่เิเ
“เอาล่ะ…ทีนี้ บอกได้หรือยังใครสั่งให้มาฆ่าผม”
5K
