หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้าเดินตามเงาร่างของหญิงชราผู้นั้นออกมาจากทางลับในคฤหาสน์ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและประหม่า เฉินอี้เฟิงเดินตามมาติด ๆ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดปนงุนงง

 「ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะลากเขามาเจอเรื่องประหลาดเช่นนี้หรอกกระมัง」 ข้ากลั้นยิ้มไว้ในใจ [>w<] 

 เมื่อถึงลานน้ำตกลับกลางคืน เงาร่างหญิงชราก็ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดพิธีประจำตระกูลที่ข้าคุ้นตา ตัวอักษรโบราณลอยระริกอยู่เหนือผืนผ้า

 「นั่นมัน...เหมือนกับที่ข้าเคยเห็นในตำราห้องลับ」 ข้าขนลุกวาบ [OwO] 

 "เสี่ยวเหมย เฉินอี้เฟิง"

 เสียงของหญิงชรานุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ

 "ข้าคือย่าหยวนฉาง"

 ข้าตาโต

 "ท่านย่า...ย่าหยวนฉางจริง ๆ หรือเจ้าคะ"

 เสียงข้าสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น [>///<] 

 ท่านย่าหยวนฉางยิ้มบางเบา

 "เจ้าจำข้าได้หรือ"

 ข้าพยักหน้าแรงจนผมแทบหลุด

 "ข้าจำได้เจ้าค่ะ ท่านคือบรรพบุรุษรุ่นที่ห้าฝั่งแม่ของข้า ผู้มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งที่สุดในตระกูล" [>O<] 

 เฉินอี้เฟิงยืนเงียบงันอยู่ข้าง ๆ สีหน้าซีดเผือด

 「เขาคงไม่คิดว่าคืนนี้จะได้เจอวิญญาณจริง ๆ หรอกกระมัง」 [O_o] 

 "เสี่ยวเหมย เจ้าไม่เอาไหนนัก วิชาที่บรรพบุรุษเขียนใส่ตำราไว้ในห้องลับใต้ถุนบ้าน เจ้าไม่เคยได้สักอย่าง"

 ท่านย่าหยวนฉางกล่าวด้วยน้ำเสียงดุแต่แฝงความเอ็นดู

 ข้าหลุบตาลงเล็กน้อย

 "ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านย่า ข้าจะตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้" [TwT] 

 "ข้าจะสอนวิชาให้เจ้า รวมถึงเฉินอี้เฟิงด้วย"

 ท่านย่าหยวนฉางปรายตามองเฉินอี้เฟิงอย่างขบขัน

 เฉินอี้เฟิงสะดุ้งเล็กน้อย

 "ข้า...ขอบคุณท่านย่า" [^^’] 

 "เจ้าจำได้หรือไม่ วันที่ข้าเข้าทรง ข้าเคยบอกเจ้าว่าเจ้ากับเสี่ยวเหมยมีชะตาเกี่ยวเนื่องกัน ต้องช่วยเหลือกัน"

 ท่านย่าหยวนฉางหันไปถามเฉินอี้เฟิง

 เฉินอี้เฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง

 "ข้าจำได้เจ้าค่ะ"

 "การที่เจ้าถูกผงวิเศษของตระกูลเสี่ยวเหมย ทำให้เห็นวิญญาณต่าง ๆ แสดงว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นถูก ชะตาของเจ้าสองคนเกี่ยวเนื่องกัน ต้องช่วยเหลือกัน"

 ข้าหันไปมองเฉินอี้เฟิง เขามองกลับมาอย่างเงียบงัน

 「ข้ารู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ แม้เขาจะดูไม่เต็มใจเท่าใดนัก」 [^///^] 

 "ท่านย่าเจ้าคะ ทำไมท่านย่าถึงรู้จักทางลับเข้าออกที่บ้านคนอื่นเจ้าคะ"

 ข้าถามด้วยความสงสัย

 ท่านย่าหยวนฉางหัวเราะเบา ๆ

 "บรรพบุรุษหญิงรุ่นแรกของตระกูลเจ้า เคยเป็นคนรักของบรรพบุรุษฝ่ายชายของบ้านนี้ คฤหาสน์หลังนี้เคยถูกสร้างเป็นเรือนหอของทั้งสองคน หากไม่มีอะไรผิดพลาด บรรพบุรุษหญิงรุ่นหนึ่งจะต้องเป็นสะใภ้ของบ้านหลังนี้"

 ข้าตาโต

 "เสียดายจริง ๆ หากรุ่นหนึ่งเป็นสะใภ้บ้านนี้ ข้าคงเกิดมาร่ำรวย ไม่ต้องลำบากเช่นนี้"

 ข้าหัวเราะเบา ๆ [>w<~] 

 "แล้วเหตุใดบรรพบุรุษหญิงรุ่นแรกจึงไม่ได้เป็นสะใภ้เจ้าคะ"

 ท่านย่าหยวนฉางถอนหายใจ

 "บรรพบุรุษชายของบ้านนี้เกิดไปมีสัมพันธ์กับสตรีอีกนางจนตั้งครรภ์ จึงตัดสินใจแต่งงานกับสตรีผู้นั้น"

 ข้าถอนใจยาว

 "เสียดายยิ่งนัก" [--] 

 "แต่มันมีเงื่อนงำ พบร่องรอยการใช้มนต์ดำในการทำเสน่ห์มัดใจให้ฝ่ายชายหลงใหล และพลังมนต์ดำนี้มาจากสำนักเดียวกับที่บรรพบุรุษหญิงรุ่นแรกเรียนด้วย ฝั่งตระกูลเจ้าเรียนมนต์สายขาวจากท่านอาจารย์เซียนเพื่อช่วยชาวบ้าน ส่วนมนต์สายดำมีศิษย์อีกกลุ่มเรียน"

 ข้าขมวดคิ้ว

 "เช่นนั้น...บรรพบุรุษหญิงรุ่นแรกจึงสาปแช่งตระกูลของพระเอกไว้ ให้บุตรชายของตระกูลต้องมีอายุสั้นทุกคน" [O_o] 

 เฉินอี้เฟิงนิ่งเงียบไปนาน

 「ข้าคงไม่อยากเกิดมาในตระกูลที่ถูกสาปเช่นนี้หรอก」 [x_x] 

 "ถึงข้ามีพลังมากก็ไม่อาจแก้คำสาปที่เกิดจากความโกรธแค้นของบรรพบุรุษหญิงรุ่นแรกได้ มีแต่เจ้าสองคนที่ฟ้ากำหนดให้ทำได้"

 ท่านย่าหยวนฉางกล่าวเสียงหนักแน่น

 "ตอนนี้พลังฝ่ายดำโผล่มาอีกแล้ว เจ้าต้องหาตัวคนที่ใช้วิชาสายนั้นและกำจัดมันเสีย ดังนั้นเจ้าสองคนต้องเริ่มเรียนวิชากับข้า ต้องหาเวลาที่พร้อมเดินออกมาทางลัดนี้ ไม่ให้ใครรู้"

 ข้าพยักหน้ารับ

 "เจ้าค่ะท่านย่า ข้าจะตั้งใจ" [>O<] 

 เฉินอี้เฟิงถอนหายใจยาว

 "เหตุใดข้าต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องเช่นนี้ด้วยนะ" [-3-] 

 ข้ากลั้นหัวเราะ

 「ท่านคงไม่รู้ว่าชะตาของเราถูกผูกไว้ด้วยกันแล้ว」 [>///<~] 

 "บทเรียนแรกของเจ้าคือ การแยกแยะวิญญาณดี-วิญญาณร้ายในบ้าน"

 ท่านย่าหยวนฉางกล่าว

 ข้าตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบ

 "เจ้าค่ะท่านย่า ข้าพร้อมแล้ว" [>A<] 

 เฉินอี้เฟิงยืนตัวแข็งทื่อ

 "ข้า...ข้าต้องทำอะไรหรือ" [x_x] 

 ท่านย่าหยวนฉางยิ้มขำ

 "เจ้าก็เป็นเครื่องตรวจจับผีชั้นดีแล้วมิใช่หรือ"

 ข้าหัวเราะคิก

 「ท่านย่าคงไม่รู้ว่าคุณชายเฉินอี้เฟิงขวัญอ่อนเพียงใด」 [^O^] 

 "ข้าไม่อยากเป็นเครื่องตรวจจับผีเลย"

 เฉินอี้เฟิงบ่นเสียงเบา [>.<] 

 ข้าหลุบตาลงเล็กน้อย

 "โชคชะตาลิขิตไว้แล้ว ท่านคงมิอาจฝืน" [-w-] 

 เฉินอี้เฟิงหันมามองข้าอย่างเงียบงัน

 「ข้าทั้งสงสารเขา แต่ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้」 [Q_Q] 

 "เอาล่ะ เจ้าทั้งสอง ตั้งใจฟังให้ดี วิญญาณดีจะมีแสงสว่างอ่อนโยน วิญญาณร้ายจะมีเงามืดแผ่ซ่าน หากเจ้ารู้สึกเย็นยะเยือกจนขนลุก ให้ระวังตัวไว้"

 ข้าพยักหน้ารับ

 "เจ้าค่ะท่านย่า" [>///<] 

 เฉินอี้เฟิงยืนนิ่ง สีหน้าดูจริงจังเกินเหตุ

 "ข้าจะ...พยายามอย่างสุดความสามารถ" น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ [^^’] 

 ข้ากลั้นหัวเราะ พลางเอื้อมมือไปแตะชายแขนเสื้อของเขาเบา ๆ

 "ท่านไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้" [>3<] 

 เขาหันมามองข้า ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึก

 "ถ้าเจ้ากล้าหาญ ข้าก็จะไม่ถอย" [>///<] 

 ท่านย่าหยวนฉางมองเราทั้งสองด้วยแววตาอ่อนโยน

 "เจ้าทั้งสองจงจำไว้ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร หากเดินไปด้วยกัน ย่อมไม่มีสิ่งใดน่าหวาดหวั่น"

 ข้ายิ้มบางเบา รู้สึกอบอุ่นในอก

 「แม้จะมีเงามืดรออยู่ แต่ตราบใดที่เรามีกันและกัน ข้าย่อมไม่หวั่นไหว」 [UwU] 

 เฉินอี้เฟิงยิ้มมุมปากอย่างขลาด ๆ

 "ขอเพียงเจ้าไม่ทิ้งข้าไว้คนเดียว ข้าก็จะยอมเป็นเครื่องตรวจจับผีให้เจ้าตลอดไป" [>///<~] 

 ข้าหัวเราะคิก

 "เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปล่อยมือท่าน" [>w<] 

 เสียงหัวเราะเบา ๆ ของท่านย่าหยวนฉางดังขึ้น

 "เอาล่ะ เจ้าทั้งสอง เตรียมใจให้พร้อม บทเรียนของข้ายังอีกยาวไกล"

 ข้าสูดลมหายใจลึก พลางมองหน้าเฉินอี้เฟิง

 "ข้าจะตั้งใจเรียนรู้" [>O<] 

 เขาพยักหน้า

 "ข้าก็จะตั้งใจเรียน" [^^] 

 「ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ข้าก็จะไม่หวั่นไหว 」 [TwT]