บทที่ 2
ผู้กล้า
เนื่องจากฉันได้รับาเ็จากการต่อสู้จนไหล่หลุด ฉันจึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลอย่างช่วยไม่ได้ ใน่สองสามวันนี้ มีแค่คุณไฮบิสุ ยูมิเท่านั้นที่เข้ามาเยี่ยมฉัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ไมยะ ไม่มาเยี่ยมฉันเลย หวังว่าเธอจะยังปลอดภัย
“ดีค่าาา”
เสียงเจื้อยแจ้วของคุณไฮบิสุดังขึ้นแบบนี้ทุกครั้งที่เธอมาเยี่ยมฉัน
“รู้ตัวบ้างไหมว่าเธอก่อความวุ่นวายให้ผู้ป่วยคนอื่น”
“แหม ไม่เห็นจะต้องดุกันเลยนี่คะ เื่นั้นน่ะฉันรู้อยู่แล้ว แต่ว่านะแต่ว่า ฉันอยากให้คุณฮาซูโนะสดใสไปพร้อมๆ กับเสียงทักทายของฉันนี่คะ”
“ว่าแต่เธอได้ข่าวไมยะบ้างไหม”
“ไมยะ?” คุณไฮบิสุลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงฉันแล้วร้องอ๋อ “ผู้หญิงที่ฟังเสียงพระเ้าได้ใช่ไหมคะ คนที่มาพร้อมขบวนอพยพ”
“อืม”
“เธอคนนั้นสบายดีค่ะ ตอนนี้วุ่นอยู่กับการดูแลผู้อพยพ เห็นว่ากำลังจัดการบริหารงานในศูนย์อพยพกันอยู่น่ะค่ะ”
“แล้วเธอล่ะ ไม่มีงานทำหรือไง ว่างมาเยี่ยมฉันได้ทุกวันเนี่ย ไม่คิดจะออกสำรวจหาผู้รอดชีวิตเลยเรอะ”
“เื่นั้นฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่าฉันเป็ผู้กล้าเพียงคนเดียวที่ประจำการปกป้องตัวจังหวัดนีงาตะค่ะ ถ้าให้ฉันออกสำรวจ คุณก็ต้องรีบหายเพื่อมาประจำการแทนฉันนะคะ”
“หากมันหายได้ภายในวันนี้ ฉันก็อยากหายอยู่หรอก ใครจะไปคิดว่าแค่โดนเ้าอสุรกายเขวี้ยงรถใส่ทีเดียวจะาเ็ขนาดนี้”
“นั่นเป็เพราะคุณฮาซูโนะใช้พลังนานเกินไปต่างหากล่ะคะ”
“หา? พูดเื่อะไร ฉันไม่เข้าใจ”
“อยากให้ฉันอธิบายสินะคะ อยากให้ฉันเล่าเื่พลังของผู้กล้าสินะคะ!”
ดวงตาเป็ประกายของคุณไฮบิสุ ยูมิ ทำให้ฉันกระอักกระอ่วน แต่เพราะเธอกำข้อมูลจำเป็สำหรับการต่อสู้ ฉันจึงต้องพยักหน้าเพื่อรับฟังคำอธิบายของเธอ
“รบกวนช่วยอธิบายให้ฉันฟังด้วยเถอะ”
“อา~ ถูกขอร้องอย่างเป็ทางการซะแล้วซี ช่วยไม่ได้ละนะ ฉันจะอธิบายให้คุณฮาซูโนะฟังอย่างละเอียดเลยล่ะค่ะ”
หลังจากนั้นคุณไฮบิสุก็เริ่มอธิบายให้ฉันฟัง
“ขอเริ่มั้แ่พลังของผู้กล้านะคะ คุณฮาซูโนะน่าจะพอรู้อยู่แล้วว่าเราได้รับพลังมาจากเทพเ้า ซึ่งมีสองกรณีที่จะได้รับพลังมาค่ะ”
“...”
“กรณีที่หนึ่ง เทพคุ้มครองเมืองพ่ายแพ้ต่ออำนาจอสุรกาย ศาลเ้าพังทลาย ท่านเลยสละพลังทั้งหมดให้เด็กสาวผู้มีเชื้อสายประจำตระกูล ซึ่งคุณฮาซูโนะได้รับพลังมาจากกรณีนี้ค่ะ”
“อย่างนี้เองสินะ”
“ส่วนฉันเป็กรณีที่สองค่ะ ฉันได้รับพลังมาจากเทพคุ้มครองเมืองที่ยังไม่แพ้ต่ออำนาจอสุรกาย ความต่างของเราสองคนคือเวลาในการได้รับพลังค่ะ”
“...”
“ฉันได้รับพลังก่อนคุณฮาซูโนะประมาณสามวัน ทำให้ฉันมีเวลาเรียนรู้พลังและสามารถใช้ต่อสู้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าค่ะ”
“เพราะแบบนี้จังหวัดนีงาตะถึงได้ปลอดภัยสินะ”
“ไม่เสมอไปค่ะ แม้ตอนนี้เทพคุ้มครองยังปกป้องพวกเราได้ แต่พลังของท่านจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ ตามอายุขัยของท่านเทพค่ะ”
“อย่าหาว่าฉันโง่เลยนะ เทพคุ้มครองนี่คืออะไรกันแน่ ทำไมอยู่ดีๆ เทพที่สิงสถิตประจำศาลเ้าถึงมอบพลังให้มนุษย์ล่ะ”
“อืม...ถ้าจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ ก็คงต้องบอกว่า เพราะโลกของเรากำลังถูกรุกรานจากอสุรกายที่มีต้นกำเนิดมาจากพลังปีศาจ ฉันเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร รู้แค่ว่าท่านเทพคุ้มครองได้รวมพลังกันสร้างกำแพงเขตอาคมสำหรับป้องกันมนุษย์ซึ่งเป็ลูกหลานของท่านเอาไว้ และมอบพลังสำหรับต่อกรพวกอสุรกายให้ผู้กล้าค่ะ”
“อืม...ก็พอเข้าใจอยู่บ้าง แล้วไอ้เื่กำแพงเขตอาคมนี่คืออะไร ทำไมเมืองของเธอมี แต่เมืองของฉันไม่มีล่ะ”
“เอาไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลังนะคะ ตอนนี้ฉันขออธิบายเื่พลังผู้กล้าให้จบก่อนนะคะ”
“เข้าใจล่ะ พูดต่อเลย”
คุณไฮบิสุมองร่างของฉันแล้วก็ถอนหายใจ
“คุณฮาซูโนะไม่คิดจะให้ฉันพักสักหน่อยเหรอคะ ตอนนี้ฉันหิวน้ำจะตายแล้วค่าาา”
“ชู่ว เบาๆ หน่อยสิ เกรงใจคนอื่นเขาบ้าง”
“อ๊ะ ขอโทษค่าาา ฉันเผลอเสียงดังจนได้” คุณไฮบิสุเกาท้ายทอย ยิ้มแหะๆ
ฉันหยิบขวดน้ำส่งให้เธอ คุณไฮบิสุดื่มน้ำขวดขนาดหนึ่งลิตรหมดภายในพริบตา
“อ๊าาา ค่อยยังชั่ว” เธอส่งขวดเปล่าคืนให้ฉัน
“เธอคิดจะใช้คนป่วยแยกขยะให้อีกเหรอ”
“อ๊ะ ขอโทษค่าา ลืมไปว่าดื่มหมดขวดแล้ว แหะๆ”
คุณไฮบิสุยัดขวดน้ำเข้าไปในกระเป๋าสะพายของเธอ แล้วเริ่มอธิบายเื่พลังผู้กล้าให้ฉันฟังต่อ
“คุณฮาซูโนะรู้ไหมคะว่าทำไมคุณฮาซูโนะถึงได้รับาเ็สาหัสทั้งๆ ที่ได้รับพลังของเทพผู้คุ้มครองมา”
“เพราะฉันประเมินพลังของอสุรกายต่ำไป”
“ปู้วๆ ผิดค่ะ คำตอบคือ คุณฮาซูโนะใช้พลังต่อสู้นานเกินไป ทำให้ระดับพลังป้องกันลดลง”
“???” บนหัวฉันมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด
“คุณฮาซูโนะเคยเล่นเกมต่อสู้ไหมคะ”
“นิดหน่อย”
“งั้นคุณฮาซูโนะก็ต้องรู้จักเกตพลังเวทและเกตพลังชีวิตสินะคะ”
“อืม เกตพลังสีแดงกับสีฟ้า”
“นั่นแหละค่ะ เท่าที่ฉันเรียนรู้การใช้พลังมา พลังที่ได้จากเทพคุ้มครองจะเป็เกตพลังสีฟ้า หรือพลังเวทค่ะ ซึ่งทุกครั้งที่เราใช้พลังในการโจมตีและป้องกันเราจะเสียเกตพลังสีฟ้าไปเรื่อยๆ ถ้าหากเราใช้พลังจนหมด เราก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ธรรมดาคนนึงค่ะ เพราะงั้น สาเหตุที่คุณฮาซูโนะถูกโจมตีเพียงครั้งเดียวแล้วได้รับาเ็สาหัส เป็เพราะพลังของคุณมีไม่มากพอที่จะป้องกันความเสียหายทั้งหมดค่ะ”
“งั้นหมายความว่า ถ้าตอนนั้นพลังฉันหมด ฉันก็ต้องรับความเสียหายเต็มๆ และเป็ไปได้ว่าฉันจะตายคาที่สินะ”
“ถูกต้องค่ะ ดังนั้นพวกเราเลยต้องพกสิ่งนี้เอาไว้”
คุณไฮบิสุยื่นบางสิ่งมาให้ฉัน เท่าที่ฉันดูเหมือนมันจะเป็เครื่องประดับที่ทำมาจากหยกหรือไม่ก็คริสทัล รูปร่างของมันโค้งงอคล้ายเครื่องหมายจุลภาค บริเวณส่วนหัวเจาะรูร้อยเชือกมาให้ สีของมันเป็สีฟ้าน้ำทะเลแวววาวสดใส เพียงแค่ได้ััฉันก็รับรู้ได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์อย่างบอกไม่ถูก
“นี่คืออะไร”
“มันคือมากาทามะค่ะ เป็เครื่องประดับของคนสมัยก่อน มีความเชื่อว่าใช้เพื่อป้องกันปีศาจและเรียกหาโชค แต่สำหรับเราเหล่าผู้กล้า มากาทามะคือเครื่องรางสำหรับเก็บสะสมพลังเทพคุ้มครองค่ะ”
“ทำไมเราต้องใช้มันเก็บด้วยล่ะ” ฉันพลิกมากาทามะในมือไปมา ไม่เข้าใจเลย ไอ้ของชิ้นเล็กๆ แบบนี้น่ะเหรอสามารถเก็บพลังเทพเอาไว้ได้ ให้ฉันรวบรวมพลังบริสุทธิ์เป็ลูกธนูแล้วยิงตูมเดียวยังเข้าใจง่ายกว่าเลย
“คุณฮาซูโนะเห็นชุดผู้กล้าของฉันแล้วใช่ไหมคะ”
ฉันนึกถึงชุดสาวน้อยเวทมนตร์ของคุณไฮบิสุแล้วก็พยักหน้าตอบเธอ “อืม เคยเห็นแล้ว”
“นั่นแหละค่ะคือพลังที่มากาทามะมอบให้”
“เห~”
“ใน่ที่เราไม่ได้ต่อสู้ มากาทามะจะเก็บรวบรวมพลังเทพคุ้มครองเอาไว้ให้ และเมื่อเราใช้ มากาทามะจะเปลี่ยนเป็ชุดผู้กล้าที่พลังป้องกันสูงมากๆ ให้เราค่ะ ดังนั้นเราจะไม่เสียเกตพลังเวท หรือเกตสีฟ้าไปกับการป้องกันค่ะ”
“สรุปคือมากาทามะจะกลายเป็ชุดเกราะให้เรา และเราสามารถทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการโจมตีได้สินะ”
“ปิ๊งปอง!! ถูกต้องค่าาา!!”
“มิน่า เธอถึงฆ่าอสุรกายเกราะได้สบายๆ”
“แม้ตอนนี้จะสู้ได้สบายๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตพวกมันจะวิวัฒนาการจนแข็งแกร่งขนาดไหน ยิ่งพวกมันกินคนมากเท่าไหร่ มันยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น สวนทางกับเราที่ยังไม่มีใครฟันธงได้ว่าพลังของเทพคุ้มครองจะหมดลงเมื่อไหร่”
“เธอจะบอกว่าาครั้งนี้หากยืดเยื้อเราจะเป็ฝ่ายแพ้?”
“เป็เพียงการคาดเดาของฉันค่ะ ยังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะสรุป ขนาดคุณไมยะ และมิโกะคนอื่นๆ ก็ยังยืนยันให้ไม่ได้ค่ะ”
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าสุดท้ายแล้วเราจะแพ้หรือชนะ ฉันรู้แค่ว่านับจากนี้ไป ฉันจะปกป้องทุกคนให้ถึงที่สุด ต่อให้แขนขาขาดฉันก็จะสู้!”
“ได้ยินคุณฮาซูโนะพูดแบบนี้ฉันก็ขอร่วมวงด้วยคนนะคะ สู้ตายค่าาา!!”
“ยัยบ้า แหกปากอยู่ได้ เกรงใจคนอื่นหน่อยสิยะ!!”
“ว้ายย ขอโทษค่าาาา”
94
