ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        "...ที่นี่มันคือที่ใดกัน…เหตุใดถึงมืดมิด และหนาวเหน็บเช่นนี้ หรือว่า….ที่แห่งนี้คือ ปรโลก ข้า…ตายแล้วเช่นนั้นรึ..!!" เว่ยเซี่ยเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ในขณะที่กำลังกวาดตามองไปรอบกาย สิ่งที่มันเห็นในยามนี้มีเพียงแต่ความมืดมิดเท่านั้น แถมบรรยากาศก็น่าวังเวงยิ่งนัก ความทรงจำสุดท้ายที่เว่ยเซี่ยจำได้ก็คือ มันถูกเพลงกระบี่อันร้ายกาจของ มู่เทียนหยง คุณชายอันดับหนึ่งของสำนัก เก้ากระบี่เทวฤทธิ์แทงใส่จากด้านหลัง ก่อนที่เว่ยเซี่ยจะล้มลงด้วยความเจ็บปวด และสิ่งที่มันได้เห็นเลือนรางก่อนหมดสติก็คือ ภาพใบหน้าอันงดงามของ ฟางเหนียง กับ เตียวเหม่ยที่กำลังวิ่งตรงมา ก่อนที่เว่ยเซี่ยจะรู้สึกตัวอีกครั้ง และพบว่าตนเองล่องลอยอยู่ท่ามกลางความมืดอันเคว้งคว้างแห่งนี้…

        "ท่านแม่ ท่านแม่บุญธรรมข้าขออภัยด้วย ข้านั้นอ่อนด้อยฝีมือ จนไร้วาสนาที่จะได้พบกับพวกท่านอีกครั้ง หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเกิดเป็น ผัว เอ๊ย.! เป็นลูกของท่านทั้งสองอีกครั้ง…" เว่ยเซี่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย และสิ้นหวัง ทว่า…ในยามนั้นเองก็ได้มีเสียงของคนผู้หนึ่งตวาดดังลั่น

        "เจ้าเด็กโง่…!! เอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร พูดเหมือนกับว่าตัวเจ้าตายแล้วเช่นนั้นแหละ.."

        เสียงของผู้ตวาดฟังดูคุ้นหูยิ่ง ซึ่งมันก็มิใช่ผู้ใด เป็นเจ้ากระบี่เทพมารราคะนั้นเอง

        "เจ้า..! เป็นเจ้าจริง ๆ ที่พูดหมายความว่ายังไง แปลว่าข้ายังมิตายรึ..? "

        เว่ยเซี่ยพยายามสอดส่ายสายตา มองซ้ายมองขวาแต่ก็มิเห็นเจ้ากระบี่เทพมารราคะ มันได้ยินแค่เสียงเท่านั้น

        "ก็ยังไม่ตายยังไงเล่าเจ้าเด็กโง่ เจ้าเป็นถึงผู้สืบทอดของข้า มีรึที่ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่าย…"

        น้ำเสียงของเจ้ากระบี่เทพมารราคะที่เว่ยเซี่ยได้ยิน ดูจะแฝงความชั่วร้าย ไว้หลายสิบส่วน ซึ่งมันคงมีแผนการบางอย่างที่ไม่สู้จะดีในอนาคตเป็นแน่ แต่ไม่ว่าอย่างไรเสีย ที่เว่ยเซี่ยยังมีชีวิตรอดก็เป็นเพราะฝีมือของมัน แน่นอน

        "แม้นข้าจะไม่อยากยอมรับในน้ำใจของเจ้า แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ ข้าขอขอบใจเจ้ามาก ๆ เอาล่ะ งั้นจงอธิบายมาว่าที่นี่คือที่ใด แล้วเหตุใดข้าจึงไม่ฟื้น.." เว่ยเซี่ยเอ่ยถามเสียงดังท่ามกลางความมืด

        เจ้ากระบี่เทพมารราคะที่ได้ยินเช่นนั้นมันก็นิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวตอบ "ใจร้อนเสียจริงนะเจ้าเด็กน้อย ข้ารู้หรอกนะ ว่าเจ้าอยากลืมตาตื่นไปเจอผู้ใด.."

        "เจ้า..เจ้า..หมายถึงผู้ใด"

        "อย่ามาทำไขสือเจ้าเด็กน้อย…ใครดีล่ะ น้องสาวต่างแม่ของเจ้าดี หรือว่า แม่บุญธรรมที่เจ้าสำเร็จโทษนางจนกลายเป็นทาสกาม เอ๊ะ..! หรือว่า…เป็นนางผู้นั้น นางผู้งดงามประหนึ่งเทพธิดา นางผู้ให้กำเนิดเจ้า นางผู้ที่ลึก ๆ ในก้นบึ้งของจิตใจเจ้า หวังอยากให้นางกลายเป็นอย่างอื่น มากกว่ามารดา เจ้าอยากเหมือนที่บิดาเจ้าเคยทำกับนางตอนที่นอนร่วมเตียงกัน...."

        คำกล่าวพร้อมเสียงหัวร่ออันชั่วร้ายของเจ้ากระบี่เทพมารราคะทำเอาเว่ยเซี่ยถึงกับตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่ราวกับว่ามันอ่านใจของเว่ยเซี่ยจนทะลุปรุโปร่ง จริงอยู่ที่มีบางครั้งเว่ยเซี่ยแอบคิดเกินเลยกับฟางเหนียงมารดาของมันขั้นรุนแรงแต่นั่นก็เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว ๆ เล็ก ๆ ในหัวใจ เพราะมันรู้ดีว่าเรื่องเช่นนั้นไม่มีวันจะเกิดขึ้นได้…

        "หน็อยแก…..ไอ้กระบี่ชั่วแกหุบ…หุบ..ปากไปเลยนะข้า….ข้า….ไม่….มีวันคิด……" เว่ยเซี่ยตวาดลั่นในช่วงแรกก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกักในเวลาต่อมา" มันรู้ดีแก่ใจว่า สิ่งที่เจ้ากระบี่เทพมารราคะเอ่ยออกมานั้นมีส่วนจริงอยู่ถึง สิบสองส่วน จึงยากนักที่จะแก้ตัว

        "อ๊าาาา..าาา ข้าพูดถูกต้องสินะ มันต้องแบบนี้สิ มิเสียทีที่ข้าเลือกเจ้าเป็นผู้สืบทอด เช่นนั้นข้าก็จะตอบคำถามเจ้า สถานที่แห่งนี้คือที่ใดรึ? มันเรียกว่า ห้วงมิติแห่งจิตมารที่ข้าสร้างขึ้น มีเพียงผู้สืบทอดที่ข้าเลือกเท่านั้นจึงจะเข้ามาได้"

        "ห้วงมิติแห่งจิตมารกระนั้นรึ..? มีไว้เพื่อการใด คงไม่ใช่มีไว้เพื่อสนทนากับเจ้าแก้เหงาหรอกนะ" เว่ยเซี่ยแค่นเสียงถาม พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูกวนประสาท

        "ที่แห่งนี้มีไว้ให้เจ้าฝึกฝนเพลงกระบี่ และวรยุทธ์ของข้า…" เจ้ากระบี่เทพมารราคะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        "เพลงกระบี่ กับวรยุทธ์ของเจ้า…? ฟังดูแล้วน่าจะร้ายกาจไม่น้อย แต่ถ้าจะถ่ายทอดให้ข้าล่ะก็ ข้าคงต้องข้าผ่าน ขืนเรียนกับเจ้าข้าคงได้กลายเป็นมารพอดีไม่เอาด้วยหรอก"

        พอเจ้ากระบี่เทพมารราคะได้ฟังมันก็นิ่งเงียบไปเล็กน้อย เว่ยเซี่ยคิดว่ามันคงจะเจ็บใจ และผิดหวังเป็นอย่างมากแน่ ๆ ทว่า..ทุกอย่างหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เจ้ากระบี่เทพมารราคะกลับระเบิดเสียงหัวร่อดังลั่น และเอ่ยออกมาอย่างพึงพอใจ

        "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ นึกแล้วไม่มีผิด นึกแล้วไม่มีผิด ว่าเด็กน้อยอย่างเจ้าต้องปฏิเสธข้า เล่นตัวแบบนี้สิ ยิ่งถูกใจข้านัก เจ้ามิได้ต่างอันใดกับสาวงามพวกที่หยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของตัวเองเลย สตรีแบบนั้นข้าชอบยิ่งนัก เวลาที่พวกนางต้องยอมละทิ้งเกียรติยศอันล้ำค่า ทิ้งเสื้อผ้า อาภรณ์ที่นุ่งห่ม แล้วมาหมอบคลานต้องหว่างขาของข้า ก่อนจะยอมทำทุกอย่างที่สั่งอย่างไม่เต็มใจ อ๊าาา…าาาา ประเสริฐนัก ประเสริฐนัก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ "

        วาจา และเสียงหัวร่ออันบ้าคลั่งของเจ้ากระบี่เทพมารราคะ ทำเอาเว่ยเซี่ยถึงกับขนลุกทั่วร่าง ใครจะไปคิดเล่า ว่ามันจะมีความชั่วร้ายเลวทรามสุดแสนโสมมได้ถึงเพียงนี้

        ก่อนที่เจ้ากระบี่เทพมาราคะจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เรื่องฝึกวิชาเอาไว้ก่อนก็ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรเสีย เจ้าก็จะต้องได้ฝึกมันแน่ ๆ ข้ารู้ดี ยามนี้เจ้าจงลืมตาตื่นเถิด พวกนางกำลังรอเจ้าอยู่…."

        เมื่อสิ้นเสียงของเจ้ากระบี่เทพมารราคะทุกอย่างรอบกายของเว่ยเซี่ยก็พลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง ความอึดอัด ความหนาวเย็นก่อนหน้าจางหายไป มันรับรู้ได้ถึงร่างกายของตนเองที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ อุ่น ๆ หูสองข้างคล้ายได้ยินเสียง ของสตรีสองสามนางกำลังสนทนากัน มันฟังคุ้นเคยยิ่งนัก

        "อูยยย..ยยยย…นี่ข้า…กลับ..มาแล้วรึ.." เว่ยเซี่ยเอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบกับเพดานห้อง จากนั้นก็ได้มีเสียงเล็ก ๆ หวานใส ของสตรีนางหนึ่งร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ

        "ท่านแม่..!! ท่านป้า..!! พี่เว่ยเซี่ยฟื้นแล้ว..!! พี่เว่ยเซี่ยฟื้นแล้ว..!!" มิใช่เสียงของใครเว่ยหลิน น้องสาวต่างมารดาแสนน่ารัก น่า….ทะนุถนอมของมันนั้นเอง" จากนั้นสตรีในชุดขาว กับชุดสีม่วงเข้มผู้งดงามหาใดเปรียบ อีกสองนางก็พลันพุ่งกายเข้ามาหามันด้วยความรวดเร็วเช่นกัน ใช่แล้วพวกนางคือ ฟางเหนียง กับเดียวเหม่ยนั้นเอง สองมารดาของเว่ยเซี่ยนั้นเอง

        สตรีทั้งสองคน ดีอกดีใจจนน้ำตาไหลพรากอาบใบหน้า แต่ก็ยังมีสติพอ ไม่เข้ามาโอบกอดเว่ยเซี่ย จนปากแผลที่หน้าอก ซึ่งอยู่ใต้ผ้าพันแผลเปิดออก

        "ฮือ ๆๆๆ เว่ยเซี่ยแม่คิดว่าจะไม่ได้พบหน้าเจ้าแล้ว" ฟางเหนียงร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนจะเอาแขนข้างหนึ่งของบุตรชายยกมากอดไว้แนบอก ยามนั้นเว่ยเซี่ยเองก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน ที่มันรอดตาย และกลับมาพบกับมารดาได้อีกครั้ง

        ทว่า….ในหัวใจอีกส่วนของมันก็พลันบังเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่สมควรคิดขึ้นมา…

        สายตาของเว่ยเซี่ย จ้องมองอยู่ที่ทรวงอกอวบอิ่มของฟางเหนียงมารดา ก่อนที่มันจะครุ่นคิดบางอย่างในหัว "ทะ…ทำไม…หน้าอกของท่านแม่ถึงได้ใหญ่โตอวบอัดขนาดนี้ มันใหญ่กว่าครั้งสุดท้ายที่ข้าเคยเห็นเสียอีก แถมยังนิ่มแน่นสุด ๆ อ๊าาา…าาาา ภายในชุดนั้นมันจะงดงามเพียงในกันนะ ข้าชักอยากจะ…..

        อึก.!! บะ…บ้าจริง นี่ข้าคิดชั่วร้ายอัปรีย์อันใดอยู่..!! นางเป็นมารดาบังเกิดเกล้าของข้านะ"

        เว่ยเซี่ยรีบสลัดความคิดอุบาทว์อัปรีย์ต่อบุพการีของมันทิ้งก่อนจะหันไปทาง เตียวเหม่ยแม่บุญธรรม ซึ่งนางเองก็ร้องไห้จน น้ำตาอาบสองแก้มงาม และมองมาที่มันเช่นกัน เว่ยเซี่ยมิรู้จะเอ่ยอันใดออกมามันจึงทำแค่พยักหน้า กับส่งยิ้มบาง ๆ ให้เท่านั้น จากนั้นสามแม่ลูกจึงพูดคุยกันต่อด้วยความรัก และความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน

        ก่อนที่ในเวลาต่อมา จะมีใครบางคน ไม่สิ ใครหลายคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องแห่งนี้ ซึ่งพวกมันก็คือเหล่าเจ้าสำนักมาชุมนุมกันเรื่องที่จะปราบพรรคมารราคะนั้นเอง ทุกคนคงรู้ข่าวเรื่องบุตรชายของจอมยุทธ์หญิงฟางเหนียงที่โดนทำร้ายจึงพากันมาเยี่ยม ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมควร ทว่า…หนึ่งในพวกที่เข้ามา ด้วย ดันมีคนที่เว่ยเซี่ยไม่อยากพบอยู่นี่สิ ซึ่งพวกมันก็ คือ 3 พ่อลูก สกุล มู่ แห่งสำนักเก้ากระบี่เทวฤทธิ์นั้นเอง…

        จบบทที่ 68

        บทต่อไป เหล่าผู้ดีจอมปลอม