เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​เป็นฝ่ายของเซียนกระบี่ที่ใช้พลังขั้นที่เจ็ดเข้าจู่โจมก่อน แต่เฟยฮุ่ยกลับรับมือได้อย่างไม่ยากเย็น สร้างความประหลาดใจ และขัดใจให้เซียนกระบี่เซียงเหลียงเป็นอย่างมาก

"ท่านลุง...ท่านเป็นเซียนกระบี่แน่รึ แสดงฝีมือออกมาอีกสิ ไม่เช่นนั้นขอข้าบุกบ้างล่ะ" เฟยฮุ่ยพูดจบก็รุกกลับด้วยเพลงกระบี่ที่เกรี้ยวกราดรวดเร็ว อานุภาพรุนแรงไม่น้อยไปกว่ากระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์ หากแต่ว่านางนั้นใช้พลังได้ต่อเนื่อง ต่างจากมังกรไร้ลักษณ์ที่รุนแรงแต่ใช้ได้ในระยะไม่นาน

"โอ้! เพลงกระบี่เจ้านี่ร้ายกาจๆ สงสัยข้าต้องใช้ขั้นที่แปดเสียแล้ว" เซียนกระบี่ขณะนี้ได้แต่ตั้งรับ หาจังหวะเดินลมปราณเพื่อโคจรกำลังภายใน

"ไม่น่าจะได้ทันใช่ แล้วล่ะคะ..ท่านลุง"

"หา..อะไรนะ" เซียงเหลียงตกใจสุดขีดเมื่ออยู่ๆ กำลังภายในของเฟยฮุยได้เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวในพริบตา จากที่ก่อนหน้านี้ก็รับมือลำบากแล้ว

ปราณกระบี่ของเฟยฮุ่ยกระชากร่างของเซียนกระบี่ และทุกสรรพสิ่งในรัศมีสิบเก้าขึ้นสู่ท้องฟ้าในเวลาอันรวด

"อั่ก!.." เสียงกระอักโลหิตของผู้เฒ่าเซียนกระบี่จากการถูกทำลายชีพจร หากมิใช่ผู้มีวรยุทธสูงส่งแล้ว หัวใจผู้นั้นคงหยุดการทำงานในทันทีเป็นแน่

แต่ความน่ากลัวของกระบวนท่านี้ยังมิจบแค่นั้น เมื่อผู้ใช้กระบวนท่าขณะนี้กำลังลอยอยู่เหนือเซียนกระบี่ และพุ่งลงสู่พื้นดินพร้อมปราณกระบี่ที่มากว่าเมื่อครั้งที่โคจรขึ้นจากพื้นดิน โดยมีเป้าหมายไปยังร่างที่ไร้การควบคุม และไม่สามารถปัดป้องตนเองได้

"ขอโทษด้วยนะท่านลุง ท่านไม่น่าบีบให้ข้าใช้กระบวนท่านี้เลย มังกรคลุ้มคลั่งใช้แล้วมิอาจยั้งมือได้" เฟยฮุ่ยแมัไม่อยากถูกฆ่า แต่ก็ไม่ต้องการฆ่าใครโดยไม่จำเป็น

ดั่งมังกรกราดเกรี้ยวศัตรู ผงาดทำลายสิ้นทั่วทั้งปฐพี ปราณกระบี่มังกรคลุ้มคลั่งป่นกระดูกเซียงเหลียงทีละนิด เพราะกำลังภายในอันแข็งแกร่งของเขายังป้องภัยได้อยู่ แต่มันกลับทำให้เขาเจ็บปวดแสนสาหัส กว่าตายในทันที

"อ๊าคค...ปีศาจ..นังหนู เจ้ามันปีศาจ" เซียนกระบี่ร้องได้ประโยคเดียว ก็สิ้นสติ

เฟยฮุ่ยฝืนพลังปราณกระบี่ของตนเอง ให้เบนออกจากร่างเซียนกระบี่ที่นอนหมดสติอยู่ด้านล่าง แต่การทำเช่นนั้นก็ทำให้นางได้รับบาดเจ็บภายในอย่างหนัก

"ตูมม" พลังทำลายที่กระแทกสู่พื้นด้าน สร้างหลุมขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตในรัศมีสิบก้าวถูกทำลายสิ้นด้วยปราณกระบี่ เหลือเพียงเฟยฮุ่ย และร่างของเซียนกระบี่ ที่ไม่แน่ชัดว่าสิ้นลมหรือไม่

"อุ๊บ!.." เฟยฮุ่ยร้องได้เพียงคำเดียวเมื่อลงสู่พื้นดิน จากนั้นก็พ่นเลือดออกมากองใหญ่ จากการบาดเจ็บที่ฝืนพลังโจมตีของตนเอง นางมองไปยังร่างของเซียนกระบี่ด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะล้มฟุบลง

"เฟยฮุ่ย! อยู่เฉยๆ" หานเทียนเสียงร้องเรียกเฟยฮุ่ย  เขาผวาเข้ากอดนาง ด้วยความรู้สึกดังว่ามีใครมาบีบและขย้ำหัวใจเขาจนเละแล้วโยนลงพื้น

"เฟยฮุ่ย ได้ยินข้าไหม ตอบข้าเร็ว" หานเทียนเสียงพยายามเรียกนางให้ได้สติ

"ท่านลุง...ยังไม่ตายใช่ไหม เทียนเสียง..." เฟยฮุ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา 

"ช่างหัวมันสิ ลงมือกับเจ้าเหี้ยมโหดถึงปานนี้ ถ้ายังไม่ตาย ข้าจะฆ่ามันเอง" หานเทียนเสียงโกรธจนแทบจะฆ่าคนได้จริงๆ 

"อย่านะ...เทียนเสียง..เจ้าเป็นหมอนะ.. เจ้าต้องไม่ฆ่าใครสิ เจ้าต้องช่วยเขา" เฟยฮุ่ยจ้บมือเขาไว้ ราวกับว่าจะให้เขาสัญญาว่าจะรักษาเซียงเหลียง

"ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว ..เอ้า! เจ้ากินยานี่ก่อน มันช่วยระงับการบาดเจ็บภายในได้"หานเทียนเสียงไม่อยากรับปากเฟยฮุ่ย แต่ก็ไม่อยากเถียงกับนาง เพราะเห็นว่านางบาดเจ็บอยู่มาก

"พี่หนิงเฟิ่ง ช่วยใช้กำลังภายในรักษานางเบื้องต้นก่อนได้ไหม ข้าจะเตรียมปรุงยาเพิ่มให้นางกินอีก" หานเทียนเสียงฝากนางไว้

"ได้สิ! เจ้าอย่าได้กังวล ข้าจะเดินกำลังภายในรักษานางอย่างเต็มที่" หนิงเฟิ่งรับคำ แข็งขัน

****ไม่อยากรอ มีอีบุ๊คนะ****

https://www.mebmarket.com/ebook-187974-

​