เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

ฉู่จวินหลันประสาทสัมผัสฉับไวเมื่อเสียงสูดลมหายใจของหมอหลวงจางดังขึ้นก็รับรู้ได้ทันที นางจึงหัวเราะเบาๆก่อนเอ่ยถาม “หมอหลวงจางเป็นอะไรไปหรือ”

        พอหมอหลวงจางซึ่งจ้องเข็มเงินที่กำลังสั่นถูกฉู่จวินหลันเรียกขานก็ได้สติเงยหน้าสบตาที่แฝงความหมายลึกซึ้งใจพลันขัดเขิน

        “แค่ก ไม่เป็นอะไรเพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นวิธีฝังเข็มเช่นนี้มาก่อน จึงแปลกใจอยู่บ้างเท่านั้น”

        “อย่างนี้เองหรือ”นางเอ่ยแล้วก็ลงเข็มเพิ่มอีกสองจุดจากนั้นก็เดินไปที่มุมข้างหน้าต่างแล้วนั่งลงราวกับไม่อยากพูดอะไรอีก

        เย่อี่เจี้ยนแอบมองสีหน้าของฉู่จวินหลันแล้วหันไปมององค์หญิงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องอาบน้ำด้วยแววตาแฝงความไม่เห็นด้วยเล็กน้อย

        องค์หญิงใหญ่เข้าใจความหมายของหลานชายดีทว่าจุดมุ่งหมายของนางคือรักษาอาการของเย่อี่เจี้ยน หาใช่เพื่อทำให้ใครพอใจยิ่งมีหมอที่มีความสามารถมากเท่าไรก็ยิ่งดีมากขึ้นเท่านั้นหากได้ร่วมกันพิจารณาและหารือถึงวิธีที่เหมาะสมที่สุดก็นับว่าดีไม่น้อย

        องค์หญิงใหญ่ยิ้มพลางเดินเข้ามาเอ่ยอย่างสุภาพ“รบกวนหมอหลวงจางช่วยตรวจอาการของเจี้ยนเอ๋อร์ให้ด้วยเถิด”

        “ไม่กล้าขอรับ”หมอหลวงจางพยักหน้ารับยิ้มๆ กล่าวคำขออภัยก่อนก้าวขึ้นไปจากนั้นขอให้เย่อี่เจี้ยนยื่นมือมา

        เย่อี่เจี้ยนเม้มปากพลางขมวดคิ้วรอยยิ้มที่มักประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาหายไป

        แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านยายที่อยู่เคียงข้างตนมาตลอดเขาย่อมไม่อาจทำให้ขายหน้าได้ และเขาก็เข้าใจเจตนาของนางดี

        เย่อี่เจี้ยนถอนหายใจเบาๆจำต้องยอมให้หมอหลวงจางตรวจชีพจร

        หมอหลวงจางตรวจเสร็จก็อาศัยโอกาสสังเกตการฝังเข็มของฉู่จวินหลันว่านางเลือกจุดใดอาศัยแนวเส้นลมปราณเช่นไร เข็มจมลึกเพียงไหน ยิ่งดูในใจก็ยิ่งงุนงง

        “ข้าไม่เคยพบวิชาฝังเข็มของคุณหนูสามฉู่มาก่อนแต่ข้าเคยเห็นหัวหน้าสำนักหมอหลวงหลิวแห่งสำนักหมอหลวงซึ่งเป็นศิษย์ของเซียนวิชาแพทย์ชีสวินฝังเข็มอยู่บ้างแต่วิธีการกลับไม่เหมือนของคุณหนูสามฉู่เลย”

        ฉู่จวินหลันหรี่ตาเล็กน้อยริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มคล้ายหยอกเย้า “หมอหลวงจาง อยากถามสิ่งใดก็ว่ามาเถิด”

        หมอหลวงจางไม่คิดว่านางจะตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้จึงกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ยิ้มเจื่อนเอ่ย“คุณหนูสามฉู่รู้จักเซียนวิชาแพทย์ชีสวินหรือไม่”

        “ย่อมรู้จัก”

        ถ้อยคำนั้นทำเอาหมอหลวงจางองค์หญิงใหญ่ และเย่อี่เจี้ยนสะท้านใจไปพร้อมกัน ต่างหันมามองนางเป็นตาเดียว

        “เซียนวิชาแพทย์ผู้นั้นล่าถอยจากยุทธภพไปแล้วเขาออกตามหาผู้สืบทอด ผู้คนร่ำลือว่า ‘บันทึกลับตระกูลชี’ที่สืบทอดจากเขานั้นวิเศษล้ำ ข้าเองจะไม่รู้จักได้อย่างไร เพียงแต่ข้ารู้จักเขาแต่เขาไม่รู้จักข้า” ฉู่จวินหลันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กล่าวด้วยสีหน้าเฉื่อยชาพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อ

        หมอหลวงจางชะงักไปก่อนจะรู้ตัวว่าโดนนางหยอกล้อเข้าให้แล้ว

        ถึงอย่างไรสถานการณ์ก็มาถึงขั้นนี้เขาจึงเลิกอ้อมค้อม “ที่แท้คุณหนูสามฉู่ก็หาใช่ศิษย์สืบทอดของเซียนวิชาแพทย์”

        “ท่านหวังให้ข้าเป็นอย่างนั้นหรือเพื่อที่จะได้นำความไปแจ้งต่อหัวหน้าสำนักหมอหลวงหลิว ครานั้นพวกเราก็จะได้‘ร่วมสำนัก’ แล้วค่อยๆ ‘ศึกษา’กันว่าบันทึกลับตระกูลชีควรเป็นของผู้ใดอย่างนั้นสินะ”

        “เจ้า!ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น!”

        หมอหลวงจางรู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คนจึงหันหลังไปด้วยโทสะพลุ่งพล่าน

        ทว่าฉู่จวินหลันกลับหัวเราะเบาๆ“ช้าก่อน อย่าเพิ่งไปสิ ท่านยังตรวจอาการของคุณชายเย่ไม่เสร็จเลยนะ”

        ใบหน้าของหมอหลวงจางซีดสลับแดงกัดฟันพูดว่า “คุณหนูฉู่รักษาอาการคุณชายเย่ได้ดีแล้ว ข้าจะไม่ก้าวก่ายอีก ขอลา”จากนั้นจึงหันไปทำความเคารพองค์หญิงใหญ่ “องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยขอลาขอรับ”

        องค์หญิงใหญ่โกรธนักคิดไม่ถึงว่าหมอหลวงจางจะไม่ได้มาด้วยเจตนารักษาอาการของเย่อี่เจี้ยน แต่กลับมาเพื่อสืบหาความลับของฉู่จวินหลัน!คิดไปแล้วเขาคงรู้ว่านางอยู่ที่นี่ จึงตั้งใจมาดูวิธีฝังเข็มของนางอ้างว่าเพื่อรักษา ที่แท้ก็เพื่อ ‘บันทึกลับตระกูลชี’

        องค์หญิงใหญ่สีหน้าบึ้งและสั่งให้ผู้ดูแลจวนส่งแขกทันที

        ฉู่จวินหลันในเวลานี้เริ่มถอนเข็มให้เย่อี่เจี้ยนแล้ว

        “สมุนไพรต้มนั้นหากเย็นแล้วก็ใช้ไม่ได้ข้าเขียนเทียบยาสำหรับอาบไว้ให้แล้ว อย่าลืมลงอาบต่อเนื่องเจ็ดวัน”

        “อื้ม”เย่อี่เจี้ยนพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเงยหน้ามองนางด้วยแววตากังวลริมฝีปากขยับแต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา

        องค์หญิงใหญ่ตั้งสติแล้วยิ้มถาม “คุณหนูสามฉู่ตอนนี้ถอนพิษเชียนรื่อจุ้ยในกายเจี้ยนเอ๋อร์ได้แล้วใช่หรือไม่”

        “ตอนนี้ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้วเหลือเพียงพิษตกค้างเล็กน้อย เพียงอาบสมุนไพรตามตำรับที่ให้ไปก็จะหายส่วนพิษประหลาดชนิดนั้น ตอนนี้ยังเพียงกดฤทธิ์ไว้เท่านั้นอาจกำเริบขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้” ฉู่จวินหลันหยิบผ้ามาเช็ดมือพลางก้าวออกไป

        องค์หญิงใหญ่จึงก้าวตามมาพลางเอ่ย“วันนี้ต้องขอบคุณคุณหนูสามฉู่ หากไม่ใช่เพราะเจ้าเกรงว่าเจี้ยนเอ๋อร์คงถูกลอบทำร้ายอีกแล้ว”

        “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้าเพียงบังเอิญอยู่ด้วยเท่านั้น” ฉู่จวินหลันยิ้มตอบ “เวลาล่วงไปมากแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน”

        “เราเตรียมงานเลี้ยงสุราไว้แล้วคุณหนูสามฉู่จะอยู่ร่วมด้วยสักหน่อยหรือไม่” องค์หญิงใหญ่รั้งไว้

        “ซาบซึ้งในเมตตายิ่งนักเพียงแต่ที่จวนยังคอยอยู่ ข้าน้อยไม่อาจรั้งอยู่ด้านนอกนานนักเจ้าค่ะ”

        ฉู่จวินหลันจึงปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วให้ผู้ดูแลจวนพาตนออกไป

        เย่อี่เจี้ยนยังแช่สมุนไพรอยู่ครั้นแต่งกายเรียบร้อยเดินออกมาในห้องก็เหลือเพียงองค์หญิงใหญ่ไม่พบเงาของฉู่จวินหลันแล้ว

        ฝีเท้าเขาชะงักไปเล็กน้อยสีหน้าก็แฝงความผิดหวัง

        “เจี้ยนเอ๋อร์”องค์หญิงใหญ่ยิ้มถาม “เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ”

        “ท่านยาย”

        เย่อี่เจี้ยนก้าวมาหาองค์หญิงใหญ่เอ่ยด้วยท่าทีเคารพแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว“คุณหนูสามฉู่รักษาอาการของข้าจนดีขึ้นมากแล้ว นางช่วยชีวิตข้าถึงสองครั้งข้าย่อมวางใจนางที่สุด วันนี้หมอหลวงจางอ้างว่ามารักษาข้าแต่แท้จริงแล้วมาสืบความจากคุณหนูสามฉู่ หากท่านยายยอมเชื่อมั่นเพียงนางคนเดียวหมอหลวงจางก็จะไม่มีโอกาสเข้ามา และจะไม่เกิดเรื่องล่วงเกินคุณหนูสามฉู่เช่นนี้อีกต่อไปข้าขอท่านยายโปรดระวัง อย่าได้เชิญผู้อื่นมารักษาข้าอีกเลยขอรับ!”

        องค์หญิงใหญ่มองเย่อี่เจี้ยนเงียบๆสายตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ คล้ายไม่ได้ยินคำที่เขาพูดไปเลย

        เดิมทีเย่อี่เจี้ยนยังเอ่ยอย่างฉะฉานแต่เมื่อถูกจ้องอยู่นานใบหน้าก็ร้อนผ่าว เริ่มรู้สึกเก้อเขิน จึงกระแอมเสียงเบา“ท่านยาย ข้าเพียงคิดว่า หนึ่งเรื่องควรมีคนจัดการเพียงหนึ่งขอรับ”

        องค์หญิงใหญ่หัวเราะเสียงเบา“คนเรายามยังเยาว์ย่อมถวิลหาบิดามารดาครั้นรู้จักรักใคร่ย่อมถวิลหาสตรีอันอ่อนเยาว์เจี้ยนเอ๋อร์ของเราก็เติบโตแล้วสินะ”

        “ท่านยาย...”ใบหูเย่อี่เจี้ยนแดงซ่าน เอ่ยด้วยความกระดากอาย “ข้าเพียงเห็นว่าหากด้านหนึ่งร้องขอให้คุณหนูสามฉู่ช่วย แต่อีกด้านกลับทำท่าไม่วางใจนั่นย่อมดูดูถูกเกินไป”

        “ใช่ ใช่ยายเข้าใจแล้ว” องค์หญิงใหญ่หัวเราะ “แต่คุณหนูสามฉู่ชาติกำเนิดต่ำต้อยครอบครัวก็วุ่นวาย อีกทั้งยังหมั้นหมายกับซื่อจื่อจวนกงติ้งอ๋องแล้วต่อให้คนผู้นั้นจะโง่เขลา แต่หากแต่งเข้าจวนไปแล้ว นางย่อมมีชีวิตของตนเองเจี้ยนเอ๋อร์ เจ้าควรตัดใจเสีย”

        เย่อี่เจี้ยนก้มหน้าไม่เอ่ยคำใด

        “ยิ่งไปกว่านั้นถึงช่วงนี้ข้าจะให้คนคอยจับตามอง แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่านางมีภูมิหลังเช่นไรเพียงดูจากการกระทำก็รู้แล้วว่านางไม่ใช่คนธรรมดาที่จะอยู่เฉยๆ ได้สตรีเช่นนี้ไม่ง่ายจะควบคุม เจี้ยนเอ๋อร์การรู้จักถอยเมื่อถึงทางตันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”

        เย่อี่เจี้ยนเงยหน้าทันทีกล่าวด้วยแววตาดื้อรั้น “ท่านยาย ข้ารู้ว่าท่านหวังดีต่อข้าแต่ข้าจะมุ่งมั่นต่อไป! ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร รวมถึงเรื่องของคนผู้นั้นด้วยขอรับ!”