โรงเรียนแห่งหนึ่งมีถนนมุ่งหน้าเข้าไปด้านในโรงเรียน รอบข้างทางถูกตกแต่งด้วยดอกไม้หลากสีสันมากมาย ดอกไม้แสนสวยเหล่านี้ส่งกลิ่นหอมไปตลอดเส้นทางถนน ด้านในโรงเรียนมีอาคารมากมายที่สร้างไว้ยิ่งใหญ่อลังการเหมือนมันไม่ใช่อาคารในโรงเรียนแม้แต่น้อย โรงเรียนที่เต็มไปด้วยอาคารที่หลากหลายรูปแบบ มีทั้งสระว่ายน้ำกลางแจ้ง มีสนามฟุตบอลและสเตเดียมที่ใหญ่ไม่ต่างอะไรเมื่อเทียบกับสนามฟุตบอลแห่งชาติ ยังมีสนามกีฬาอื่นๆ และอาคารสิ่งอำนวยความสดวกอีกมากมาย
ด้านในโรงเรียนมีหอพักนักเรียนที่ไม่ต่างจากโรงแรมหรูในตัวเมือง หอพักที่นี่ถูกสร้างโดยผู้สร้างโรงแรมหรูชื่อดังภายในประเทศ และห้องที่นี่ไม่ได้ปล่อยให้เช่าสักห้องเดียว มันถูกเปิดขายในราคาหนึ่งร้อยยี่สิบล้านบาทต่อห้อง ราคาของมันแพงแสนแพง แต่ก็มีผู้ปกครองของเด็กไม่น้อยซื้อให้เพื่อที่จะให้ลูกๆของเขาได้ใช้พักผ่อนได้ใกล้โรงเรียนมากยิ่งขึ้น แต่สำหรับบางคนก็ซื้อไว้เพื่อที่จะให้ลูกของพวกเขาได้ใช้พักผ่อนใน่ที่ต้องทำงานกิจกรรมในโรงเรียนเท่านั้น
นักเรียนที่นี่ต่างเป็ลูกหลานของมหาเศษฐีในประเทศนี้แทบทั้งสิ้น ที่โรงเรียนแห่งนี้มันคือแหล่งรวมตัวของบุคคลที่ในอนาคตจะขึ้นมาเป็ประธานบริษัท หรือคนสำคัญของประเทศนี้แทบทั้งนั้น แต่ก็ยังมีเด็กบางคนที่ทางบ้านไม่ได้มีฐานะร่ำรวยนักได้ถูกรับเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ผ่านการเป็นักเรียนทุนพิเศษ
อย่างเช่นเด็กนักเรียนที่ถูกจับตามองว่าจะกลายเป็ยอดนักกีฬาในอนาคต นักร้องหรือนักแสดงที่มีชื่อเสียง หรือไม่เว้นแต่ลูกของนักวิทยาศาสตร์ชื่อเสียงโด่งดัง คนที่ได้เข้ามาเรียนที่นี่จะต้องกลายเป็กลุ่มคนชั้นนำในอนาคตแทบทั้งนั้น
-ณบริเวณประตูทางเข้าโรงเรียน-
"เฮ้ย แบมคนอย่างนายมาโรงเรียนเช้าเป็ด้วย" เพรชเด็กชายที่มีหน้าตาวัยละอ่อน ถึงเขาจะมีอายุถึง 17ปี แต่ใบหน้าของเขามักทำให้คนที่เพิ่งพบเห็นเข้าใจว่าเขาเป็เด็ก ม.ต้นที่มีขนาดตัวสูงมากกว่าปกติเท่านั้น
เพรชโผล่หน้าออกมาจากรถสีดำสุดหรูเพื่อมาทักทายแบม ที่เพิ่งเดินผ่านหน้าประตูโรงเรียน เป็ธรรมดาที่คนที่รู้จักแบมดีจะรู้สึกประหลาดใจที่แบมมาถึงโรงเรียนเช้าขนาดนี้ ปกติแบมจะเป็คนที่มาถึงโรงเรียนสายเกือบทุกวัน น้อยครั้งนักที่เขาจะมาโรงเรียนเช้าขนาดนี้
รถสีดำสุดหรูวิ่งผ่านแบมไปได้ไม่ไกลก็หยุดลง เพรชเดินลงมาจากรถและเดินเข้าไปหาแบม ทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันใน่เช้าขนาดนี้สักเท่าไหร่นัก จึงทำให้รู้สึกแปลกไปบ้าง ระหว่างทางเดินเข้าอาคารเรียนพวกเขาเจอคนรู้จักหลายต่อหลายคนและหยุดทักทายเป็บางครั้ง
เมื่อมาถึงม้านั่งด้านหลังอาคารเรียนทั้งคู่ก็นั่งลง เพรชเริ่มยิงคำถามเข้ามา "วันนี้ทำไมถึงมาโรงเรียนแต่เช้าได้" เป็คำถามที่เพรชไม่ถามก็รู้ได้ทันทีจากการมองสำรวจสะภาพร่างกายของเขา ที่มีอาการอ่อนแรงผิดปกติ และรอบตาที่ดำคล้ำของแบม
วันนี้เป็วันที่เกมส์ใหม่อย่าง New Eden จะเปิดเล่นเป็วันแรก หลายคนตื่นเต้นกับเื่นี้จนนอนไม่หลับและแบมก็คงเป็หนึ่งในนั้น เกมส์ที่พวกเขาทั้งสองคนเฝ้ารอคอยมาโดยตลอดั้แ่เกมส์ยังไม่เปิดตัวเสียด้วยซ้ำ พวกเขาต่างเฝ้าฝันถึงเกมส์ที่เขาสามารถเข้าไปมีชีวิตอยู่ในนั้นได้เหมือนดั่งในเทพนิยาย พวกเขาจะได้ออกไปพจนภัยในดืนแดนที่ไม่รู้จัก ต่อสู้กับเหล่ามอนสตอร์ที่หน้าตาดุร้าย นี่จึงไม่ใช่เื่ยากเท่าไหร่ที่เพรชจะสามารถเดาออกมาและมั่นใจได้ว่ามันน่าจะเป็สาเหตที่แบมมาโรงเรียนเช้าในวันนี้
"ฮ่าาา เมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย มัวแต่นั่งจ้องเครื่องดรีมแคช" เสียงอันโรยแรงดังออกมาจากแบม
"นั่นดิฉันก็เกือบแย่ แต่พอดีฉันเป็คนหลับง่าย ฉันก็เลยหลับั้แ่หัววันเลย ฮ่าาาาา" เพรชพูดออกเสียงดัง
"ฮิฮิฮิ" แบมหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้นพลางจินตนาการถึง่เย็นวันนั้น ที่เขาได้เข้าไปในบริษัทดรีมแคชและได้ทดลองเข้าไปโลกเสมือนจริง และนี่ก็ผ่านมาเป็เวลาหลายวันแล้วที่เครื่องดรีมแคช มาติดตั้งให้ถึงในบ้านและเขาพยายามเข้าไปด้านในหลายต่อหลายครั้ง แต่เมื่อพยายามจะเปิดเครื่องมันก็ไม่มีอะไรตอบสนองเลย
เขาเคยคิดว่าเขาจะสามารถเข้าไปในโลกที่พ่อเขาสร้างไว้ได้เหมือนครั้งที่เข้าไปเจอพ่อเขาครั้งที่แล้ว แต่หลังจากลองหลายต่อหลายครั้ง มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะทำได้สักที
เพรชหันมามองด้วยสีหน้าเวทนา ในหัวของเพรชคิดว่าแบมคงจะเพ้อเจ้อไปไกลแล้วแน่ๆ หลังจากทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยก็ถึงเวลาเข้าเรียน ทั้งคู่เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตลอยั้แ่ขึ้น ม.ต้น
เมื่อทั้งคู่เข้ามาถึงภายในห้องเรียน ก็พบโต๊ะเรียนจำนวน 10ตัว อยู่ภายในห้อง มันเป็เื่ปกติของโรงเรียนแห่งนี้ ที่ทุกห้องจะมีโต๊ะเพียง 10ตัว ในแต่ละห้องจะมีนักเรียนเพียง 10คนเท่านั้นเพื่อที่ อาจารย์จะได้สอนอย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด
หลังจากที่โต๊ะทุกตัวมีเด็กนักเรียนมานั่งจนครบแล้ว การเรียนการสอนก็เริ่มต้นขึ้น วันนี้ไม่ว่าอาจารย์จะสอนเื่อะไรแต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่เข้าสมองของแบมแม้เพียงนิดเดียว แบมตอนนี้ในสมองมีแต่ภาพที่เขาโลดแล่นอยู่ในเกมส์เท่านั้น เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ในที่สุดเสียงกระดิ่งก็ดังขึ้นเป็สัญญาณว่าถึงเวลาพักเที่ยง เขาเดินไปที่ห้องอาหารแห่งหนึ่งในโรงเรียน ที่โรงเรียนแห่งนี้มีห้องอาหารมากมายให้เลือก ห้องอาหารแต่ละห้องจะเสิฟร์อาหารจากเชฟมากฝีมือแล้วแต่นักเรียนจะเลือกกิน แบมและเพรชหาที่นั่งโต๊ะหนึ่งในนั้น
เมื่อกินไปได้สักพักก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา เมื่อแบมเงยหน้าขึ้นมามองก็จำหน้าของคนที่ยืนหน้าสุดได้ทันที ชายคนนั้นก็คือคนที่คอยพยายามมาหาเื่เขาโดยตลอดั้แ่ที่เขาเข้ามาเรียนในโรงเรียนนี้ ชายคนนี้ก็คือธีมะ
ธีมะเป็ลูกหลายของกลุ่มทุนที่ยิ่งใหญ่ระดับแนวหน้าของประเทศนี้ ธีมะมักไม่ค่อยพอใจนักที่มีเด็กธรรมดาอย่างแบม มาอยู่ในโรงเรียนเดียวกับเขา เพราะแบมเป็เพียงสามัญชนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ในโรงเรียนแห่งนี้มีแต่กลุ่มคนชั้นนำแทบทั้งสิ้น ถึงบางคนจะไม่ได้ร่ำรวย แต่พวกเขาก็เป็คนมีชื่อเสียงในด้านต่างๆ บางคนเป็ถึงนักร้องโด่งดัง บางคนเป็ตัวแทนนักกีฬาทีมชาติ
กลับกันแบมเป็เพียงลูกนักวิทยาศาสตร์ ถึงแม้พ่อของเขาจะโด่งดังและเก่งสักแค่ไหน แต่เื่พวกนี้ไม่ได้ถ่ายทอดมาถึงแบมซึ่งเป็ลูกได้เลย แบมไม่ได้ฉลาดมากมายนักและไม่มีแววจะเดินตามรอยพ่อเขาได้สักนิด เขาจึงกลายเป็คนที่ไร้อนาคตที่สุดในโรงเรียนนี้ เพราะเื่นี้แบมจึงเป็เป้าหมายของคนอย่างธีมะ ที่ชอบยกตนเหนือคนอื่นเสมอ
"แบม แกสามารถเขียนจำนวนเงินเท่าไหร่ก็ได้เท่าที่แก้า เพื่อแลกกับเครื่องดรีมแคชที่แกมีอยู่" ธีมะเดินเข้ามาและยื่นเช็คใบหนึ่งมาข้างหน้าแบม
ในโรงเรียนแห่งนี้ถึงจะเป็ลูกคนมีเงินมากมายแต่ก็ใช่ทุกคนจะซื้อเครื่องดรีมแคชได้ ถึงแม้เครื่องดรีมแคชจะเป็กระแสไปทั่วโลกและทำให้คนตื่นเต้นกับมันมากแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็เครื่องเล่นเกมส์อยู่ดี ซึ่งเด็กนักเรียนในโรงเรียนนี้บางคนก็มองมันว่าไร้สาระ บางคนก็อยากจะได้ไว้สักเครื่องแต่ด้วยจำนวนเครื่องจำกัดมันจึงทำให้คนหลายคนต้องพลาดและผิดหวัง ธีมะก็เป็หนึ่งในนั้นเช่นเดียวกัน
"ห๊ะ นี่ฉันหูฝาดหรือเปล่า คนอย่างนายอยากจะได้ของจากฉันเนี่ยนะ" แบมทำท่าแคะหูเหมือนสิ่งที่เขาได้ยินมันไม่ใช่เื่จริง
"ฉันกำลังบอกว่า เครื่องอย่างดรีมแคชมันไม่เหมาะสมกับคนแบบแกหรอก" ธีมะวางเช็คลงบนโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้นเหยียดหยาม
เพรชเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงหยิบเช็คขึ้นมาฉีกทิ้งทันที
"อะไรของแกวะ" ธีมะตวาดขึ้น
"อย่ามาวางเช็คมั่วซั่ว ... ธีมะวันนี้ฉันอารมณ์ดีๆอยู่ นายถอยไปจะดีกว่า" เพรชทำท่าสะบัดมือไล่ เมื่อเห็นธีมะไม่ยอมถอยเพรชจึงลุกขึ้น "หรือว่าจะให้ฉันบอกเื่ที่แกแอบทำอะไรในห้องสมุด ให้ผู้อำนวยการโรงเรียนรู้ดี"
"ไอเพรช มันจะมากไปแล้วนะเว้ย" ธีมะชี้หน้าใส่เพรช แต่ไม่นานธีมะก็เดินจากไปพร้อมกับพวกของเขา
"คนอย่างไอธีมะมันเคยเข้าห้องสมุดด้วยหรอ ... และมันไปทำอะไรในห้องสมุด?" แบมหันมาถามอย่างสนใจ
"ไม่ใช่เื่สำคัญหรอก แต่มันคงจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกสักพักแหละ"
"ก็ดี ... เออ ว่าแต่เื่ที่คุยค้างไว้เมื่อคืน นายหาข้อมูลเจอบ้างหรือยัง"
"หาไม่ได้เลย ฉันลองพยายามไปสิงตามเว็บที่แลกเปลี่ยนข่าวเื่เกมส์ New Eden มาตลอดหลายวัน แต่ก็ไม่มีข้อมูลของเกมส์หลุดออกมาแม้แต่นิดเดียว"
"แปลกมาก ปกติเกมส์ที่เปิดใหม่จะปล่อยข้อมูลเื่อาชีพหรือเนื้อเื่เกมส์มาก่อนที่เกมส์จะเปิด แต่เกมส์นี้ไม่ปล่อยข้อมูลอะไรออกมาเลย" แบมนึกพลางสงสัย
ตลอดระยะเวลาที่เกมส์ประกาศเปิดตัว ทางค่ายเกมส์ไม่เคยหลุดรายละเอียดเกี่ยวกับเกมส์เลยนอกจากชื่อเกมส์ ทำให้เกิดข่าวลือต่างๆมากมาย อย่างเช่นเกมส์ที่จะปล่อยออกมาให้เล่นเป็แค่ตัวทดสอบใช่หรือเปล่า? หรือเกมส์ยังมีปัญหาที่ผู้พัฒนาเกมส์ยังแก้ไม่ได้หรือเปล่า?
แต่ไม่นานบริษัทเกมส์ก็ออกมาตอบคำถามอย่างชัดเจนแล้วว่า เกมส์ที่จะเปิดให้เล่นเป็เกมส์ตัวเต็มและระบบก็ไม่มีปัญหาใดๆทั้งสิ้น อย่างที่มีข่าวลือดังกล่าว เมื่อเป็เช่นนั้นจึงได้มีกลุ่มแฮกเกอร์ออกมาประกาศว่าจะเจาะข้อมูลจากบริษัทให้ได้ แต่หลังจากประกาศเช่นนี้ไป เวลาก็ล่วงเลยมาอาทิตย์นึงแล้วจนตัวเกมส์กำลังจะเปิด ก็ยังไม่มีใครออกมาบอกว่าเจาะข้อมูลได้สำเร็จ
จนปัจจุบันมีคนนิรนามออกมาประกาศหาซื้อข้อมูลเกมส์ ในราคาที่สูงถึงหนึ่งล้านดอล่าร์ จึงเกิดเหตุให้คนออกมาขายข้อมูลกันมากมาย เพื่อหวังเงินเ่าั้แต่ข้อมูลพวกที่เอาออกมาขายก็เป็เพียงข้อมูลมั่วๆเท่านั้น
"แบมนายไม่ลองถามพ่อดูล่ะ พ่อนายเป็ถึงผู้พัฒนาเกมส์น่าจะบอกอะไรได้บ้าง"
"พ่อฉันอยู่ฝ่ายพัฒนาเครื่องดรีมแคช ไม่ใช่อยู่ฝ่ายพัฒนาเกมส์ และต่อให้พ่อฉันรู้อะไรพ่อฉันก็ไม่มีทางบอกอะไรออกมาแน่" เมื่อแบมคิดถึงนิสัยของพ่อเขาที่เป็คนตรงไปตรงมา และเป็คนรักความยุติธรรมแล้ว แบมก็ปฎิเสธทันที
"ฉันชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเกมส์ถึงชื่อว่า New Eden" เพรชทำท่าเหมือนคิดอะไรออก "เพราะมันคือดินแดนแห่งใหม่ ที่พร้อมจะให้ผู้เล่นอย่างเราเข้าไปสำรวจ"
เมื่อทั้งคู่ออกมาจากห้องอาหาร ก็มุ่งหน้าไปที่ม้านั่งหลังอาคารเรียนซึ่งเป็ที่ประจำของพวกเขาทันที แบมที่อดหลับอดนอนเมื่อคืนก็เริ่มแสดงอาการง่วงให้เห็นอย่างชัดเจน หลังจากที่แบมงีบหลับไปบนโต๊ะที่มีสายลมพัดผ่าน แสงแดดอันอบอุ่นและเสียงจากต้นไม้ใบหญ้า เพรชก็ฟุบนอนลงบนโต๊ะและเผลอหลับไป
ไม่รู้ว่าเป็เวลานานเท่าไหร่แล้วที่เขาทั้งคู่หลับอยู่ตรงนี้ แต่เมื่อเสียงกริ่งดังพวกเขาก็ลุกขึ้นและเดินจากไปทิ้งไว้เพียงสายลม ไอแดดและกลิ่นใบหญ้าที่ชวนให้นึกถึง
เวลาผ่านพ้นมาถึง่เย็นเมื่อแบมกลับมาถึงบ้าน เขาก็วิ่งขึ้นมาถึงห้องนอนตัวเองทันที ตอนนี้ห้องของเขามีขนาดเล็กลงไปมากเพราะเครื่องดรีมแคช ที่เขาได้รับมาจากพ่อมันมีขนาดใหญ่ไปเกือบครึ่งห้องของเขาแล้ว แต่เมื่อนึกย้อนไปยังห้องวิจัยที่เขาพบมันครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้ดูเหมือนจะเรียบร้อยกว่ามาก ด้วยฝีมือของช่างที่มาติดตั้งเครื่องดรีมแคช พวกเขาเก็บสายไฟไว้ซะเนี๊ยบจนแทบจะไม่เห็นสายไฟที่ใดในห้องเลย
เห็นแต่เพียงตัวเครื่องทรงกลมสีดำที่ตั้งไว้ในมุมห้องของเขา ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวก็จะถึงเวลาเปิดให้บริการของเกมส์ นิวอีเด็น เขาจดจ่อกับมันจนแทบจะไม่ได้สนใจอะไรแล้ว และเมื่อถึงครึ่งชั่วโมงก่อนที่เกมส์จะเปิดให้บริการ เครื่องดรีมแคชที่มีรูปทรงกลมสีดำ ตอนนี้ได้มีเส้นแสงหลากสีวิ่งวนอยู่ที่ตัวเครื่อง ทำให้ห้องของแบมเต็มไปด้วยสีสันมากมาย
แบมแววตาเบิกโพลงและจ้องมันอยู่อย่างนั้นเขาตื่นเต้นอย่างมาก เขานึกบางอย่างออกทันที เมื่อครั้งที่ช่างมาติดตั้งเครื่องช่างเคยบอกเขาไว้ว่าเมื่อเครื่องเตรียมตัวเชื่อมต่อเข้ากับเซิฟเวอร์ มันจะเรืองแสงหลากสีออกมา และมันเป็สัญญาณที่บอกว่าเกมส์เปิดให้บริการเรียบร้อยแล้ว เขาแทบจะลืมเื่พวกนี้ไปแล้ว มันคือธรรมเนียมของเกมส์ออนไลน์ ที่จะเปิดเกมส์ให้เล่นก่อนเวลาที่แจ้งไว้ตอนต้น
เขารีบตรงดิ่งไปเปิดประตูเครื่องแล้วลงนั่งในทันที เมื่อประตูปิดลงแสงสว่างจากข้างนอกก็ไม่สามารถเข้ามาทำให้ภายในมืดสนิท ผ่านไปชั่วอึดใจแสงหลากสีก็ส่องแสงอยู่ด้านในตัวเครื่อง เมื่อแบมหลับตาลง เขาก็พบว่าเขามายืนอยู่ในห้องที่มีกระจกใบใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตาอยู่ด้านหน้าของเขาแล้ว
มันกำลังสะท้อนรูปร่างหน้าตาของเขาอยู่ ใบหน้าของแบมที่มีสีหน้าเข้ม คิ้วดำโครงหน้าและหน้าตาที่ไม่ได้โดดเด่นนัก ผมดำยาวที่ลงมาปกปิดหน้าผากเล็กน้อย เขาจ้องกระจกสะท้อนอยู่สักพักก็มีเสียงผู้หญิงที่แสนไพรเราะชวนฝันดังขึ้นด้านในกระจก
"สวัสดีท่านผู้เล่น ข้าได้รับหน้าที่ให้มาดูแลการปรับแต่งตัวละคนของท่าน"
"แล้วผมจะต้องทำยังไงบ้าง" แบมผงะไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะตอบกลับไป
"ท่านผู้เล่นเพียงพูดสิ่งที่ท่านอยากให้ปรับแต่งรูปร่าง ข้าก็จะดลบันดาลให้ท่านได้ทันที เพราะข้าคือกระจกวิเศษยังไงล่ะ"
"ห๊ะ กระจกวิเศษงั้นหรอ" แบมทำหน้าสงสัย
"ท่านไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย ท่านไม่รู้จักนิทานหรือยังไง .... ช่างเถอะท่านพูดสิ่งที่ท่านอยากจะปรับหน้าตาเสียเถอะ" เสียที่ดูเหนื่อยหน่ายดังออกมาจากภายในกระจก
"คุณเป็มนุษย์ ที่มาทำหน้าที่นี้อย่างงั้นหรอ" แบมค่อนข้างแปลกใจเพราะเสียงพูดที่ออกมาจากกระจกมันเหมือนคนอย่างมาก และไหนจะคำพูดเ่าั้อีกมันไม่เหมือนคำพูดของระบบที่ตั้งไว้แล้วสักนิด
เขาเคยจินตนาการถึงขั้นตอนอย่างการปรับแต่งตัวละครมานับครั้งไม่ถ้วน เขาคิดว่าจะมีเสียงระบบที่มาทำหน้าที่ตรงนี้ ไม่คิดว่าจะ ใช้คนมาดูแลตรงส่วนนี้มาก่อน เพราะการเข้าเกมส์พร้อมกัน 20ล้านคน จะให้คนมาดูแลทุกคนมันก็คงไม่น่าจะเป็ไปได้สักเท่าไหร่
"ฮ่าาาา ฉันไม่ใช่มนุษย์หรอก ฉันเป็สุดยอด AI ที่ถูกพัฒนาขึ้นมา เมื่อกี้ฉันลองใช้มุขกระจกวิเศษกับผู้เล่นคนอื่นเกือบจะสองแสนคนได้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ตลกอย่างที่ฉันคิดสักนิด"
"AI งั้นหรอนี่มันบ้าไปแน่ๆ AIที่มีความคิดความอ่านเหมือนมนุษย์ ผมคิดว่ามันจะยังมาไม่ถึงเสียอีก" แบมแสดงอาการตื่นเต้นออกมาอย่างชัดเจน
"ช่างเื่นั้นเถอะ เรามาทำเื่ที่ต้องทำให้เสร็จจะดีกว่า" เสียงที่ออกมาดูจะเริ่มเบื่อนิดๆแล้ว
"อ่าาาา ... ฉันอยากให้ผมมันดำสนิทดำที่สุดเท่าที่จะดำได้" แบมหยุดคิดนิดหน่อยก่อนจะพูดสิ่งที่้าออกไป ไม่นานผมของแบมในกระจกก็ดำสนิทยิ่งกว่าเดิม
"ฉันอยากให้ผมมันยาวขึ้นอีกและมัดมันไว้ด้านหลัง และช่วยเพิ่มหนวดให้มันดูเป็ผู้ใหญ่กว่านี้สักหน่อย" เมื่อพูดจบภาพของคนในกระจกก็เปลี่ยนไปตามสิ่งที่เขา้า ตอนนี้รูปลักษณ์ของแบมเปลี่ยนไปจนไม่เห็นเค้าโครงเดิมแล้ว หนวดและผมของเขาลกรุงรังเหมือนเขาเป็คนจรอย่างไงอย่างนั้น
"ช่วยแต่งให้มันดูดีกว่านี้หน่อยได้มั้ย" แบมพูดออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดหน่อย AIตัวนี้ทำตามที่เขาพูดทุกระเบียบนิ้วจนเกินไป เขาบอกให้ผมยาวมันก็ยาว แต่มันก็ยาวจนดูไม่เป็ผู้เป็คน บอกให้ใส่หนวดมันก็ใส่จนลกรุงรังไปหมด เมื่อปรับแก้อยู่นานเขาก็ได้ทรงผมและทรงหนวดที่เขา้า
ใบหน้าที่ดูเข้มขรึมและคมคายของตัวละครเขา ตามด้วยผมสีดำสนิทยาวถึงหลังมัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย หนวดที่ได้รับการตัดแต่งจนเข้ารูปเข้ารอยของเขาทำให้หน้าตาเขาดูเข้มยิ่งกว่าเดิมมาก
"อืมเข้าท่า แต่ไว้หนวดกับทรงผมเท่ๆแบบนี้แล้ว เราดูเตี้ยไปเลยแฮะ ... ปรับความสูงไปที่ 180" แบมสูง 175 อยู่ในเกณที่พอใช้แล้วและยังมีเวลาให้เขาได้สูงมากกว่านี้ แต่เมื่อมีทรงผมที่ยาวและหนวดแล้วมันทำให้เขาตัวเล็กลงนิดหน่อย
"การปรับรูปร่างไม่สามารถปรับความสูงได้ เพราะว่าถ้าความสูงในเกมส์ไม่สัมพันธ์กับโลกแห่งความจริง จะทำให้การควบคุมตัวละครในเกมส์ มีปัญหา"
"มีแบบนั้นด้วยหรอ" นี่คืออีกสิ่งที่ไม่ตรงกับที่เขาคิดไว้เท่าไหร่ เขาคิดว่าเมื่อเข้าไปในเกมส์แล้วจะสามารถปรับแต่งตัวละครยังไงก็ได้เสียอีก เขาเคยคิดว่าเมื่ออยู่ในเกมส์น่าจะเห็นตัวละครที่สูงโย่ง 190 ถึง 200 เมตร เป็เื่ปกติ
"คุณผู้เล่น อายุ 17ปี ยังมีโอกาสสูงมากกว่านี้อีก ตัวละครของคุณจะสูงขึ้นตามรูปร่างของคุณในโลกความจริง"
"เข้าใจแล้ว ... ถ้างั้นการแต่งตัวละครเสร็จสิ้น" แบมได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าและพร้อมที่จะเข้าไปในเกมส์แล้ว
"การปรับแต่งตัวละครเสร็จสิ้น หลังจากทำการยืนยันจะไม่สามารถแก้ไขหน้าตาตัวละครได้ นอกจากจะใช้ไอเท็มพิเศษ .... กรุณายืนยัน"
"ยืนยัน"
"กรุณาตั้งชื่อ"
"พัม (달)" แบมหยุดคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดชื่อนี้ออกไป มันคือชื่อของตัวละครเอกในเื่ที่แม่ของเขาชอบเล่าให้ฟังตอนเด็ก และเขายังมารู้ทีหลังด้วยว่าชื่อ แบม ของเขาก็เพี้ยนมาจากคำๆนี้
"ชื่อพัม ... กรุณายืนยัน"
"ยืนยัน"
หลังจากที่แบมยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น แสงสีขาวมากมายก็มาโอบอุ้มรอบตัวเขา ไม่นานหลังจากที่แสงสว่างสีขาวหายวับไป เขาก็พบว่าตัวของเขามายืนอยู่กลางจัตุรัสภายในเมืองแห่งหนึ่ง เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของผู้คนที่คุยกันดังมาจากทั่วสารทิศ
แบมมองไปรอบๆตัวอยู่หลายครั้งเห็นผู้เล่นหลายต่อหลายคน ปรากฎตัวขึ้นมาในสถานที่ใกล้ๆกับเขา ทุกคนต่างมีสีหน้าที่ประดับไปด้วยความตื่นเต้น ความเหลือเชื่อ และความดีใจปะปนกันไป ใน่เวลาเช่นนี้เขาคิดถึงพ่อเขาขึ้นมาทันที ถ้าพ่อของเขาได้มาเห็นภาพในวันนี้ วันที่คนหลายๆคนเข้ามาัักับผลงานที่พ่อเขาเป็คนสร้าง พ่อของเขาก็คงจะปราบปลื้มไม่น้อย
แบมมองขึ้นไปบนฟ้าเห็นท้องฟ้าสีครามอันปรอดโปร่ง เขาลองหลับตาและัักับสายลมอันอ่อนโยนที่ผัดผ่านมาถูกตัวเขา แสงแดดที่แยงเข้ามาในตา กลิ่นอายของต้นไม้ที่ปลูกไว้รอบๆจัสตุรัส เสียงน้ำพุที่อยู่ส่วนกลางของที่แห่งนี้ และเสียงผู้คนรอบตัวกำลังพูดคุยกัน มันแทบไม่ต่างอะไรจากโลกแห่งความเป็จริงเลย
By : Mr.Uen
2K
