บทที่ 20 ทำไมต้องช่วยยาจก
ตอนที่เขายังเก็บขยะอยุ่ หลายคนก็มองเขาด้วยสายตาแบบนี้ แต่เงินของเขาได้มาอย่างสุจริต ก็ยังดีกว่าพวกนี้อยู่
เมื่อเห็นเขาลุกขึ้น ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะไม่หยุด เขาคิดว่าหลินชี่หยาง กลัวแล้ว "ฉันแซ่กู่ นายจะเรียกฉันว่าท่านกู่ได้ พวกเราร่วมมือกันได้นะ"
เขา้าคนใจดำมือเหี้ยมแบบนี้ พวกนักเลงพวกนั้นห่วยแตกเกินไป โดนแทงตาบอดก็ขวัญเสียจนหนีกระเจิงหมดแล้ว
"นายท่านครับ เ้านี่แหละ! เขาเป็คนแทงตาพี่ชายผมจนบอด ไอ้หมอนี่ ฆ่าทิ้งซะเถอะ!"
นักเลงคนหนึ่งได้ยินท่านกู่จะซื้อตัวหลินชี่หยาง ก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที
"หืม?"
ท่านกู่หรี่ตามองเด็กนักเลง สายตาเปล่งประกายเย็นะเื เขาทำอะไร จะให้เด็กนักเลงมาชี้นิ้วสั่งได้ยังไง?
"ไอ้หนู อย่ามามากเื่นะ วันนี้ฉันจะจัดการแกเอง พวกแก จับตัวมันแล้วตัดแขนขาทิ้งซะ!"
หลินชี่หยางมองท่านกู่อย่างรังเกียจ น่าสนใจดี! นี่เป็การขู่เขา แต่ก็เป็การเอาใจเขาด้วย
ถ้ายอมร่วมมือกับเขา ก็จะได้กินดีอยู่ดี ถ้าไม่ยอม ก็จะเป็แบบเด็กนักเลงนั่นแหละ
หึ? คิดว่าเขา หลินชี่หยาง เป็ไอ้ขี้แพ้งั้นเหรอ?
"ไม่เอา ไม่เอา นายท่าน ไว้ชีวิตผมด้วย นายท่าน..."
เด็กนักเลงกรีดร้อง แต่ก็ถูกลูกน้องของเ้านายกู่ลากตัวออกไป
ท่านกู่ยังคงยิ้มมองมาที่หลินชี่หยาง "นายล่ะเ้าหนุ่ม ว่ายังไง?"
"เฮอะ!"
ไม่สิ้นเสียงนายท่านสกุลกู่ หลินชี่หยางก็ถ่มน้ำลายเข้มข้นเขาเสียแล้ว
น่ารังเกียจ! น่าอับอาย!
แต่ตอนนี้ ไม่มีใครคิดแบบนั้นอีกแล้ว!
สีหน้าของท่านกู่ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง "แสดงว่านายไม่อยากจะร่วมมือกับฉันสินะ?"
หลินชี่หยางปัดเสื้อผ้า ยืดเส้นยืดสายและมองเขาด้วยรอยยิ้ม "ไม่ได้ฟังด้วยซ้ำ"
"เ้าหนู อย่าได้ปฏิเสธน้ำใจดี ๆ นะ รู้ไหมว่าสามีของฉันเป็ใคร"
"สามีของเธอน่ะเหรอ? ก็แค่ไอ้ขี้หลีนี่!" หลินชี่หยาง ทำหน้าไม่ยี่หระ "ฉันให้เวลาพวกนายหนึ่งวัน ไปขอโทษร้านค้าที่นี่ซะ"
"ฮ่าฮ่า!"
นายท่านกู่หัวเราะเสียงดัง นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ยินเื่ตลกแบบนี้ ขู่เขางั้นเหรอ?
เขาไม่โกรธหรอก ใครกล้าไม่ให้เกียรติเขา เขาจะกินคนนั้นเลย!
อย่างไรก็ตามหลินชี่หยางทำให้เขารู้สึกสนใจมาก เขาชื่นชอบคนเก่ง ยิ่งแบบนี้ เขายิ่งดีใจ เขาชอบที่จะพิชิตม้าป่าแบบนี้!
"ฉันชื่นชมความกล้าหาญของนาย แต่ไม่รู้นะว่านายจะทนพวกของฉันได้ไหม"
ท่านกู่ปรบมือ บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็เดินออกมา
ยามที่เขาเดินเข้ามาใกล้ ท่านกู่ก็เอ่ยบอกเสียงเบา "เล่นให้สนุก"
บอดี้การ์ดร่างใหญ่ ใบหน้าเ็า ในสายตาของเขาหลินชี่หยางก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว
พวกเขาลงมือโหด ไม่เคยปรานีใคร
คำรามเสียงหนึ่ง บอดี้การ์ดก็พุ่งเข้าใส่เขาราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากคันธนู
ผั้วะ!
เขายังไม่ทันได้เข้าใกล้หลินชี่หยาง ความเ็ปก็ลั่นขึ้นที่ท้องน้อย ร่างกายทั้งหมดเหมือนว่าวที่ขาดสาย ถูกเหวี่ยงออกไปตก ณ ที่แสนไกลพร้อมเสียงดังสนั่น
"โอ๊ย!"
บอดี้การ์ดร้องโหยหวนอย่างน่าสงสาร คนอื่นอาจมองไม่เห็นชัด แต่เขากลับเห็นอย่างชัดเจนว่า หลินชี่หยาง เพียงแค่ยกนิ้วขึ้นมานิ้วเดียว แล้วจิ้มไปที่ท้องของเขา!
แค่นิ้วเดียว!
คนคนนี้เป็ใครกันแน่? น่ากลัวขนาดนี้เชียว?
น่าเสียดาย ตอนนี้เขาปวดบิดที่ท้อง เหมือนกับว่าอวัยวะภายในถูกบดขยี้ จนได้แต่ร้องครวญครางอย่างเ็ป
"เข้าไปพร้อมกัน"
นายท่านกู่ไม่ได้เป็ห่วงลูกน้องของเขาเลย
ส่วนบอดี้การ์ดพวกนั้นมีสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย
แต่พวกเขาก็มีสิบกว่าคน หลังจากมองหน้ากันแล้ว ก็ะโพร้อมกันแล้วพุ่งเข้าใส่
ทว่า ไม่ถึงห้าวินาที ทุกคนก็ล้มลงกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
"ปรบมือ! ปรบมือ! ปรบมือ!"
นายท่านกู่ยังไม่รู้จักความหวาดกลัว กลับกันเขาดูดีใจ ปรบมือ ในใจย้ำคิดว่าหากได้คนคนนี้มา เขาก็ไม่จำเป็ต้องใช้บอดี้การ์ดพวกนี้อีก
"ดี! ฉันชื่นชมนายมากขึ้นเรื่อย ๆ เ้าหนุ่ม เมื่อกี้นายคิดว่าที่ฉันให้นายยังไม่พอใช่ไหม งั้นก็ได้ ถ้านายร่วมมือกับฉัน ฉันจะให้นายหนึ่งในสิบของกิจการฉัน ที่เหลือ เราค่อยมาแบ่งผลกำไรกันทีหลัง นายว่าไง?"
เอ่อ...
ไอ้เ้าท่านกู่อะไรนี่นี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า?
หลินชี่หยางรู้สึกไร้คำพูดจริง ๆ คำพูดของเขายังไม่ชัดเจนพอหรือไง?
ยังไม่ล้มเลิกความคิดซื้อตัวข้าอีกหรือไง?
เมื่อเห็นว่าหลินชี่หยางไม่พูดอะไร นายท่านกู่ก็พูดต่อ "เ้าหนุ่ม บางครั้งการมีพลังที่แข็งแกร่งไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครจัดการนายได้นะ บนโลกนี้มีคนเก่งกว่านายเสมอ นายก็น่าจะรู้ดี ใช่ไหม? ถ้าเราร่วมมือกัน ถนนสายนี้ทั้งหมดจะเป็ของเราทั้งคู่"
"แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะ?"
หลินชี่หยางมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งมาก เขายิ้มเยาะและมองนายท่านกู่
"เฮะเฮะ!"
นายท่านกู่ส่ายหัว จุดบุหรี่ช้า ๆ สูบไปสองสามครั้ง พ่นควันออกมา
สายตาของเขากลับเ็า ชายวัยกลางคนหยิบปืนออกมาจากเอว เล่นกับมันในมือ "นายรู้จักสิ่งนี้ไหม? บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ว่านายจะแข็งแกร่งขนาดไหน บนโลกนี้มีสิ่งที่แข็งแกร่งกว่านายอยู่เสมอ"
ไม่แปลกใจเลยที่เขายังคงใจเย็นได้ในตอนนี้ ก็เพราะมีปืนนี่เอง
เมื่อเห็นความประหลาดใจผ่านแววตาของหลินชี่หยาง นายท่านกู่ยิ่งหยิ่งผยอง หัวเราะเสียงดัง "ฮ่าฮ่า เ้าหนุ่ม คราวนี้พูดใหม่ซิ นายมีสองทางให้เลือก ทางแรก ตกลงร่วมมือกับฉัน อีกทางหนึ่ง ตาย! ไม่ต้องห่วง ถึงนายจะตาย ก็จะไม่มีใครมาสืบสวน!"
หลินชี่หยางขยี้ปลายจมูก ปืนเพียงกระบอกเดียว คิดว่ามีสิ่งนี้แล้วจะเป็เ้าใหญ่งั้นหรือ?
ใช้ปืนมากลบเกลื่อนความห้าวหาญ บังคับข่มขู่ด้วยความร้ายกาจมากมาย นายท่านกู่ก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่ยอม ยิ่งไปกว่านั้น เขาสามารถทำธุรกิจให้ใหญ่โตขนาดนี้ได้ ถ้าไม่มีเครือข่ายความสัมพันธ์ จะเป็ไปได้อย่างไร?
ฆ่าเขา ตัวเองไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย
ฟิ้ว!
แต่ในขณะที่นายท่านกู่กำลังภาคภูมิใจอย่างยิ่ง กลับเห็นแสงวาบผ่านตาไปในพริบตา ลมพัดผ่านในชั่วพริบตาเดียว ก็มาถึงข้างกายเขาแล้ว
ลำคอถูกบีบในชั่วพริบตาเดียว
มือข้างนั้นอยู่ด้านหลังของเขา มือที่ถือปืนของเขาก็ถูกกดไว้แน่น ขยับไม่ได้
"คิดว่าระหว่างปืนกับมือของฉัน อะไรเร็วกว่ากันล่ะ? นายขยับปลายนิ้ว ฉันก็แค่ขยับปลายนิ้วเหมือนกัน ต่างกันที่ะุปืนของนายจะไปตกที่ไหนไม่รู้ แต่คอของนายในมือฉันน่ะ หักแน่ ๆ "
เสียงของหลินชี่หยาง เต็มไปด้วยเสน่ห์ชวนมนต์สะกด ไม่ว่าชายหรือหญิงได้ยินแล้วต่างรู้สึกสบายใจ แต่ในขณะนี้ กลับทำให้นายท่านกู่ใอย่างมาก
ราวกับว่าคนที่อยู่ข้างหลังเขานี้ไม่ใช่คน แต่เป็ปีศาจ
เพียงแค่ขยับนิ้ว ก็สามารถบีบคอของเขาจนแหลกได้
แต่คิดว่านายท่านกู่ผู้นี้เป็ใคร? เขาไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ก็เพราะไม่กลัวตาย ทุกครั้งที่เขาลงมือทำอะไร เขาต้องเลียเืจากคมมีดมาแล้วทั้งนั้น
นายท่านกู่ไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับยิ่งหัวเราะบ้าคลั่งมากขึ้น ถึงขั้นเป็โรคจิตไปเลย
"ฮ่าฮ่า! เก่งนักนะ เก่งจริง ๆ ! เ้าหนุ่ม นายอาจจะบีบคอฉันจนแหลกได้ แต่ถ้านายฆ่าฉัน นายเองก็อยู่ไม่รอด"
หลินชี่หยางมองเขาอย่างสนใจ "งั้นนายลองบอกมาสักหน่อยสิว่านายมีวิธีอะไรที่จะฆ่าฉันได้?"
"ฆ่านาย? มันจะไม่สนุกเลยน่ะสิ"
นายท่านกู่ยิ้มหน้าบานขณะพูด "ฉันได้ยินพวกนั้นกลับไปบอกว่า เมียของนายหน้าตาดี งามพริ้งเพราเลยทีเดียว เฮ้อ... นายไล่พวกนั้นไปนี่มันเป็ความผิดพลาดของนายเอง ในกระเป๋าฉันมีมือถืออยู่เครื่องนึง นายลองหยิบออกมาดูเอาเองแล้วกัน! ฮ่าฮ่า! ถ้าฉันเป็อะไรไป... ฮ่าฮ่า!"
3K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
