ต่อต้านเซียนสวรรค์ 【จบแล้ว】

        จั๋วฟู่ไห่ยอมให้จับพวกซีโหลวเหวินอวี่จึงถอนหายใจโล่งอก

        ผู้บำเพ็ญเซียนระดับกำเนิดปราณที่เก่งกาจสามารถคนหนึ่งถ้าทุ่มสุดตัวโดยไม่สนใจสิ่งใด พลังทำลายล้างไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดาจะสามารถแบกรับไหวอีกทั้งจั๋วฟู่ไห่ก็ไม่ใช่ยอดฝีมือระดับกำเนิดปราณธรรมดา

        แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้พวกซีโหลวเหวินอวี่กลับคำพูดจั๋วฟู่ไห่ก็มิใช่ไม่เหลือทางหนีทีไล่แล้ว

        ใต้พื้นดินตระกูลจั๋วมีลูกปัดเพลิงอัสนีฝังเอาไว้สิบสองลูกอีกทั้งยังมีค่ายกลเป็นตัวจุดชนวน เมื่อเกิดระเบิดเพียงลูกเดียวจะระเบิดพร้อมกันทั้งหมดถ้าพวกผู้เฒ่าตระกูลสีโกหก จั๋วฟู่ไห่จะให้ลุงเยี่ยนจุดระเบิดลูกปัดเพลิงอัสนี

        ลูกปัดเพลิงอัสนีสิบสองลูกจะมีพลังทำลายล้างมากขนาดไหน? เกรงว่าทั้งตระกูลจั๋วจะระเบิดกลายเป็นผุยผงต่ำกว่าระดับกำเนิดปราณไม่มีทางรอด

        เมื่อรู้แผนของจั๋วฟู่ไห่พวกซีโหลวเหวินอวี่ล้วนหน้าเปลี่ยนสี รู้สึกโชคดีอยู่เงียบๆยังดีที่อีกฝ่ายเป็นห่วงชีวิตของลูกสองคน มิเช่นนั้นจากนิสัยของจั๋วฟู่ไห่อาจจะทำลายทุกสิ่งอย่าง นั้นคงทำให้พวกเขาไม่ได้รับประโยชน์อะไรแม้แต่น้อย

        แต่ผู้เฒ่าสีกล่าวอีกครั้งว่าตัวเองไม่มีทางกลับคำพูดและได้เตือนพวกซีโหลวเหวินอวี่แล้ว

        ท้ายที่สุดจั๋วฟู่ไห่จึงถูกเหลียนเว่ยฉีพาตัวไปทั้งกระบวนการล้วนราบรื่นเกินคาด

        เพียงแต่ก่อนจากไปจั๋วฟู่ไห่ทิ้งกระบี่กระเรียนไว้ให้จั๋วอวิ๋นเซียนอีกทั้งยังให้พวกเขาสองพี่น้องดูแลกันให้ดี

        สวรรค์แข็งแกร่งทรงพลังบุรุษก็สมควรเป็นเช่นกัน! อดทนไม่ย่อท้อ! ฟันฝ่าอุปสรรค!

        นี่คือคำพูดสุดท้ายที่จั๋วฟู่ไห่บอกกับจั๋วอวิ๋นเซียนและเป็นความคาดหวังที่บิดามีต่อบุตร เพราะเขารู้ว่าการจากไปครั้งนี้พวกเขาอาจไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

        ……

        เมื่อเห็นบิดาจากไปจั๋วอวิ๋นเซียนหลั่งน้ำตาเป็นครั้งแรก แต่เขาไม่ได้ร้องไห้โวยวายเพียงแค่เจ็บปวดใจยิ่ง

        ในทะเลจิตสำนึกที่ว่างเปล่าธารดาราเดือดพล่าน แสงสว่างระยิบระยับ!ตราประทับกระเรียนสีชาดที่เดิมทีแตกสลายไปแล้ว ถึงกับมีเค้าลางจะควบรวมอีกครั้งนี่ทำให้จั๋วอวิ๋นเซียนมองเห็นความหวังในอนาคต

        หลังจากที่สงบจิตใจลงแล้วจั๋วอวิ๋นเซียนหวนคิดเรื่องราวมากมาย ถึงแม้บิดาจะยอมโดนจับแล้วก็ไม่ได้แปลว่าเรื่องราวจะจบลงเช่นนี้กลับกันเรื่องราวเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเขาไม่เคยคิดว่าพวกซีโหลวเหวินอวี่จะเชื่อถือได้ ในเมื่ออีกฝ่ายลงมือแล้วก็ต้องขุดรากถอนโคน!

        ลูกปัดเพลิงอัสนีอาจจะสามารถรักษาความปลอดภัยได้ช่วงระยะเวลาหนึ่งแต่มิอาจช่วยไปได้ตลอดชีวิต ดังนั้นจั๋วอวิ๋นเซียนต้องคิดหาทางออกให้ตระกูลจั๋ว

        อีกทั้งเขาต้องช่วยบิดาของตัวเองต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับทั้งต้าถังก็ตาม!

        ……

        วันที่สองณ เมืองตงหลิง ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว

        ผู้นำตระกูลจั๋วช่วยเหลือศัตรูสมคบคิดกับปีศาจ และทำร้ายเผ่าพันธุ์เดียวกัน จึงถูกทางการจับเอาไว้แล้ว

        จั๋วฟู่ไห่จึงกลายเป็นเป้าถูกก่นด่าว่าร้ายของผู้คนในทันทีชื่อเสียงตกต่ำไม่เหลือชิ้นดี แม้กระทั่งคนที่เคยคบหาด้วยก็ค่อยๆ ก้าวออกมาซ้ำเติมและตัดความสัมพันธ์

        ตระกูลจั๋วยังคงเป็นตระกูลจั๋วในทางทฤษฎีแล้วจั๋วอวิ๋นเซียนกับจั๋วอวี้หวั่นเป็นผู้นำแต่ความจริงแล้วทั้งสองคนถูกขังไว้ในจวน

        เดิมทีตามกฎหมายวิถีเซียนแล้วต่อให้จั๋วฟู่ไห่มีความผิดทุกอย่างในตระกูลจั๋วจะมอบให้จั๋วอวิ๋นเซียนลูกหลานสายตรงเป็นผู้สืบทอดแต่จั๋วไท่หยวนใช้เหตุผลว่าจั๋วอวิ๋นเซียนยังไม่บรรลุนิติภาวะจะร่วมมือกับตระกูลซีโหลวจัดการเรื่องต่างๆ ของตระกูลจั๋ว และหลังจากเสิ่นว่านโหลวนำเรื่องนี้ไปรายงานกับราชสำนักแล้วก็ไม่มีเสียงคัดค้านอีก

        ขั้นตอนการเปลี่ยนผ่านตระกูลถูกดำเนินการโดยไม่รู้ตัว

        ผู้คนมากมายล้วนกลายเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์มีเพียงครอบครัวของจั๋วฟู่ไห่ที่ต้องเสียสละเพียงครอบครัวเดียว

        ……

        สามวันผ่านไปยังคงไม่มีข่าวของจั๋วฟู่ไห่

        ภายใต้การรักษาดูแลของจั๋วอวี้หวั่นอาการบาดเจ็บบนร่างจั๋วอวิ๋นเซียนค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมา น่าเสียดายที่ตราประทับกระเรียนสีชาดต้องควบรวมใหม่

        ในเวลานี้จั๋วเหล่าเอ้อกับจั๋วเหล่าซานเดินเข้ามาหา

        “ของที่พวกเจ้าอยากได้ข้าให้ไปหมดแล้ว พวกเจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก?” 

        จั๋วอวี้หวั่นยืนอยู่ตรงประตูนางมองพวกจั๋วเหล่าเอ้อด้วยสายตาเย็นชา

        จั๋วเหล่าเอ้อกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไอ้หนูจั๋ว เลิกพูดจาไร้สาระ ยังไม่รีบเอากระบี่กระเรียนออกมาอีก!กระบี่กระเรียนเป็นสิ่งของของตระกูล ต้องให้บิดาของข้าเป็นคนเก็บรักษา!”

        “ไสหัวไปเสีย!”

        จั๋วอวี้หวั่นโมโหจนตัวสั่นแต่พลังของนางถูกจั๋วไท่หยวนผนึกเอาไว้ ไม่ต่างจากคนธรรมดาท้ายที่สุดจึงทำได้เพียงอดทน “ป้ายผู้นำตระกูลเป็นตัวแทนของผู้นำตระกูลจั๋วสามารถเปิดคลังสมบัติได้ หยกวิญญาณกระเรียนของสืบทอดตระกูลจั๋วของพวกนี้พวกเราให้เจ้าไปหมดแล้ว แต่กระบี่กระเรียนเป็นกระบี่ของบิดาข้าไม่ว่าอย่างไรก็จะมิยอมมอบให้พวกเจ้า!”

        กระบี่กระเรียนเป็นกระบี่บินระดับสูงสุดและเป็นสมบัติวิเศษที่ล้ำค่าที่สุดของตระกูลจั๋วจั๋วไท่หยวนไม่มีทางปล่อยมันไปแน่

        “ไม่ให้หรือ?” 

        จั๋วเหล่าเอ้อหัวเราะอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าตัวเองคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลจั๋วหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า...ขอบอกความจริงกับเจ้าแล้วกันคุณชายรองแห่งตระกูลสีมาสู่ขอตระกูลจั๋วแล้วบิดาของข้าเป็นผู้อาวุโสเพียงคนเดียวของตระกูลจั๋วตอนนี้ท่านพ่อเห็นด้วยกับการส่งเจ้าไปเป็นภรรยารองแล้ว” 

        “ไอ้พวกเดรัจฉาน พวกเจ้าต้องได้รับผลกรรมนี้!”

        จั๋วอวี้หวั่นขมวดคิ้วด้วยความโกรธใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง

        “ไอ้เด็กบ้า เจ้ากล้าด่าข้าหรือ? รนหาที่...” 

        จั๋วเหล่าเอ้อกำลังจะลงมือกลับเห็นระเบิดเพลิงอัสนีสองลูกลอยมาทางเขาทำให้เขากับเหล่าซานตกใจจนต้องรีบหนี!

        “ตูม ตูม...” 

        ระเบิดเพลิงอัสนีระเบิดในสถานที่ไม่ไกลนักจนเกิดเป็นคลื่นพลังพัดกวาดเข้ามา ฝุ่นควันตลบอบอวล

        “แคกๆ!” 

        จั๋วเหล่าเอ้อกับจั๋วเหล่าซานสำลักฝุ่นควันถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมาก แต่ดูท่าทางน่าอนาถมาก

        “ใคร? ใครกล้าทำร้ายข้า! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้...” 

        จั๋วเหล่าเอ้อคำรามด้วยความโกรธเมื่อฝุ่นควันจางหายไป กลับพบว่าจั๋วอวิ๋นเซียนยืนอยู่ข้างกายจั๋วอวี้หวั่น

        “จั๋วอวิ๋นเซียน! ที่แท้ก็เป็นไอ้ลูกสุนัขอย่างเจ้า ข้าจะ...” 

        เสียงพูดหยุดลงจั๋วเหล่าเอ้อเห็นลูกปัดเพลิงอัสนีในมือของจั๋วอวิ๋นเซียนจึงตกใจจนหน้าเป็นสีขาว เขารีบพาจั๋วเหล่าซานหนีออกจากจวนวิ่งไปด้วยตะโกนสาปแช่งไปด้วย

        “ไอ้พวกลูกสุนัขสองตัว ปล่อยให้พวกเจ้าได้ใจไปก่อนหลังจากพ่อของพวกมันถูกลงโทษแล้ว เดี๋ยวก็มีคนมาจัดการพวกมันเอง” 

        จั่วอวิ๋นเซียนมองแผ่นหลังของทั้งสองคนจากไปพลางครุ่นคิดบางอย่าง สายตาเผยความเย็นชา

        “พี่หญิงพวกเรากลับไปก่อนเถอะ” 

        “แต่พวกเขา...” 

        “วางใจเถอะ ข้ามีแผนอยู่แล้ว ไม่ปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จแน่” 

        ในสายตาของจั๋วอวิ๋นเซียนไม่ว่าป้ายผู้นำตระกูลหรือหยกวิญญาณกระเรียนล้วนเป็นสิ่งของนอกกาย ให้ไปแล้วก็ให้ไปเขาเชื่อว่าต้องมีสักวันที่เขาสามารถเอาของที่สูญเสียไปกลับคืนมาพร้อมกับดอกเบี้ยด้วยแต่กระบี่กระเรียนเป็นกระบี่คู่กายของบิดา เป็นของที่ระลึกเพียงอย่างเดียวของเขากับพี่สาวไม่มีทางมอบให้แน่

        ดูท่าจะอยู่ตระกูลจั๋วต่อไปไม่ได้แล้ว

        ……

        ในห้องลุงเยี่ยนมาหาจั๋วอวิ๋นเซียนตามลำพังเพื่อเอาหยกชิ้นหนึ่งออกมามอบให้เขา

        “ลุงเยี่ยน นี่คืออะไรหรือ?” 

        “นายน้อยเคยได้ยินชื่อสำนักเทียนกงหรือไม่?” 

        “ต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว” 

        จั๋วอวิ๋นเซียนพยักหน้าพลางกล่าวว่า “สำนักเทียนกงสืบทอดกันมาช้านาน เดิมทีพวกเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกแต่คนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยก สุดท้ายถูกนิกายเซียนโม่เหมินกลืนกิน...ลุงเยี่ยนท่านเป็นศิษย์ของสำนักเทียนกงจริงหรือ?” 

        ถึงแม้ลุงเยี่ยนจะไม่เคยยอมรับแต่จั๋วอวิ๋นเซียนมั่นใจในสถานะของลุงเยี่ยนแล้ว

        “สิ่งนี้คือหยกสืบทอดของสำนักเทียนกง ‘สิ่งประดิษฐ์แห่งเทียนกง’ ทั้งสามสิบสองบท!”

        เมื่อได้ยินคำตอบของลุงเยี่ยนจั๋วอวิ๋นเซียนอดมึนงงไม่ได้ สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!

        ……