เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]

        หลิงมู่เอ๋อร์ไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ในส่วนหลิงจือเซวียนนั้นไปเข้าร่วมงานด้วย มันสามารถพบเห็นของสะสมโบราณล้ำค่านางไปสถานที่นั้นก็ไม่มีความหมายใดแล้ว ทว่าในยามที่นางได้รับเทียบเชิญจากซูเหล่าฟูเหริน ความคิดนี้จึงได้แต่ล้มเลิกไปคนที่ซูเหล่าฟูเหรินส่งมา ในคำพูดสื่ออย่างชัดเจนว่า ถึงเวลานั้นมีผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่งต้องการพบนาง

        นางสามารถไม่ให้ความสำคัญกับผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ทว่า สกุลหลิงกลับยังไม่มีความสามารถในการสร้างศัตรูตามใจได้ผู้ที่สามารถถูกเหล่าฟูเหรินเรียกขานว่าผู้สูงศักดิ์มีไม่มากนอกจากองค์หญิงใหญ่ท่านนั้น ก็คือฟูเหรินท่านอื่นที่มีบรรดาศักดิ์แล้วหรือกระทั่งเหล่าเหนียงเหนียงในวังหลวง ซูเหล่าฟูเหรินยังให้นางนำกระเป๋ายาไปด้วยเช่นนั้นขอบเขตที่สามารถใคร่ครวญได้ก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

        บนเทียบทองเขียนว่าเหล่าคุณหนูและคุณชายแห่งสกุลหลิงคุณหนูของสกุลหลิงมีนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น ส่วนเหล่าคุณชายก็มีมากแล้วหยางเสี่ยวหู่และหลิงจื่ออวี้อายุยังน้อย ที่นั่นไม่เหมาะกับพวกเขา ดังนั้นผู้ที่นั่งบนรถม้าจึงมีเพียง หลิงจือเซวียน จูฉี และหลิงมู่เอ๋อร์

        หลิงมู่เอ๋อร์สวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนบนร่างคลุมด้วยผ้าคลุมสีขาว มือน้อยสวมถุงมือให้ความอบอุ่น บนคอสวมนวมคอนางก็ราวกับลูกบอลเล็กกลมที่ห่อตนเองไว้ในเสื้อผ้า ในยามที่นางก้มศีรษะจะเห็นเพียงชุดเสื้อผ้าที่เป็นก้อนกลมเท่านั้น เมื่อเงยหน้าจึงจะสามารถเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ละเอียดนุ่มเนียนได้

        จวนจวิ้นอ๋องที่ทางเข้าประตูมีรถม้าแออัดจำนวนมากพ่อบ้านของจวนจวิ้นอ๋องจัดการการเดินรถม้าอย่างเป็นระเบียบไม่ลนลานสถานการณ์ยังคงอยู่ในการควบคุม

        หลิงมู่เอ๋อร์ยื่นหัวออกไปมองฝูงคนที่ดุจดั่งกองภูเขาคลื่นทะเล จากนั้นจึงขมวดคิ้วบ่นว่า“แทนที่จะมาถูกแช่แข็งอยู่ที่นี่ ไม่สู้ให้ข้าไปนัดหมายกับผ้าห่มจะดีกว่า”หลิงจือเซวียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        สาวน้อยคนนี้กลัวความหนาวเย็นเป็นพิเศษนางห่อหุ้มตนเองจนเหมือนลูกบอลเล็กๆ แต่ยังคงไม่อยากออกมาเคลื่อนไหวข้างนอกฤดูหนาวของทุกปีล้วนเป็นเวลาที่นางจำศีล ในช่วงเวลานั้น อย่าพูดถึงคนนอกแม้แต่คนที่บ้านก็ไม่ง่ายนักที่จะได้เห็นนาง

        จูฉียัดของสิ่งหนึ่งเข้าไปในฝ่ามือของหลิงมู่เอ๋อร์ทันทีที่ของสิ่งนั้นเข้ามาอยู่ในมือพลันสัมผัสรูได้ถึงไอแห่งความอบอุ่น

        หลิงมู่เอ๋อร์มองฝ่ามือนั่นเป็นหยกอุ่นชิ้นหนึ่ง ลูบแล้วรู้สึกสบายมือนัก นางมองจูฉีอย่างประหลาดใจ “พี่ใหญ่จู ท่านไปหาของวิเศษนี้มาจากที่ใดกัน?”

        แก้มของจูฉีเป็นสีแดงในดวงตาสาดประกายไม่เป็นธรรมชาติออกมา “พบเจอโดยไม่ตั้งใจ คุณภาพไม่ดีไม่ใช่ของดีอะไร หากเจ้าไม่รังเกียจ…”

        “ไม่รังเกียจข้าชอบของสิ่งนี้มาก พี่จู ขอบคุณท่าน”หลิงมู่เอ๋อร์ประคองหยกอุ่นไว้อย่างมีความสุข วางไว้บนแก้ม ถูไถไปมา

        คำพูดที่มาถึงริมฝีปากของหลิงจือเซวียนถูกกลืนลงไปเขามองจูฉีอย่างซับซ้อน ความรู้สึกของจูฉีนั้นแสดงออกมาอย่างอ้อมค้อมเกินไปแล้วเขายินยอมที่จะเจ็บปวดอยู่คนเดียวแต่ไม่ยอมกล่าวความรู้สึกที่ปิดบังอยู่ในใจออกมาทำให้หลิงมู่เอ๋อร์ลำบากใจ แท้จริงแล้ว สำหรับพี่น้องคนนี้ เขายังคงเชื่อใจ น่าเสียดายที่ก่อนหน้าได้มีซั่งกวนเซ่าเฉินแล้วอีกทั้งพวกเขาทั้งครอบครัวก็ล้วนชอบเขามาก

        หากไม่มีซั่งกวนเซ่าเฉินเขาไม่รังเกียจที่จะช่วยเชื่อมด้ายแดงให้เขากับและน้องสาวเพราะจูฉีนั้นโดดเด่นจริงๆ อีกทั้งยังรักเอ็นดูน้องสาวเป็นพิเศษ

        ช่างเถิด!เจ้าตัวเองยังไม่พูดอะไร เขาซึ่งเป็นผู้สังเกตการณ์ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องไปกังวลบางทีอาจมีสักวันที่เขาจะถอนตัวออกมาเองกระมัง!

        ในดวงตาของจูฉีเต็มไปด้วยความอ่อนโยนรักใคร่ทว่าอารมณ์นั้นเพียงปรากฏขึ้นมาก็หายไปทันที ในยามที่หลิงมู่เอ๋อร์หันกลับมานั้นอารมณ์ของเขาก็กลับมาควบคุมได้เป็นปกติแล้วกลายเป็นพี่ชายใหญ่ที่รักเอ็นดูน้องสาวอีกครั้ง ราวกับในสายตาของเขานี่ก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ที่เขามีต่อนางเป็นเพียงความรักระหว่างพี่น้องเท่านั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่หลิงมู่เอ๋อร์ไม่เคยสงสัยมาก่อน

        หากหลิงมู่เอ๋อร์มองถึงความรักของจูฉีออกแล้วล่ะก็ย่อมจะไม่มีทางรับของของเขาไว้เช่นนี้แน่  นางไม่มีทางทำสิ่งใดให้เขาต้องเจ็บปวดอีก

        แท้ที่จริงแล้วสิ่งที่จูฉีต้องการนั้นไม่มากสำหรับเขาแล้ว หลิงมู่เอ๋อร์เป็นการคงอยู่ที่พิเศษนางก็ราวกับเทพธิดาที่มาช่วยชีวิตของเขา ช่วยดึงเขาออกมาจากความมืดมิดสำหรับเขาแล้ว หลิงมู่เอ๋อร์ไม่เหมือนใคร เขาเต็มใจที่จะอุทิศความพิเศษนี้ให้นางส่วนเขาไม่เคยคิดที่จะทำลายวิถีชีวิตของนางมาก่อน เพราะตอนนี้นางมีความสุขมาก

        “เป็นคุณหนูจากสกุลหลิงใช่หรือไม่?” พ่อบ้านเห็นรถม้าที่ไม่มีสัญลักษณ์ใคร่ครวญแล้วก็ถามออกมา “คุณหนูหลิง คุณชายหลิง เชิญด้านในขอรับ”

        หลิงมู่เอ๋อร์เลิกม่านรถออกพยักหน้าให้พ่อบ้านที่อยู่หน้าประตู คนขับรถม้าจึงขับรถเข้าไปในจวนจวิ้นอ๋อง

        ทันทีที่เข้ามาในจวนจวิ้นอ๋องหลิงมู่เอ๋อร์ หลิงจือเซวียน และจูฉี ก็ลงจากรถม้า คนขับรถขับรถม้าไปยังคอกม้า

        สาวใช้นางหนึ่งและเด็กหนุ่มรับใช้คนหนึ่งแยกกันเข้ามาสาวใช้นำหลิงมู่เอ๋อร์ไปยังเรือนด้านหลังเด็กหนุ่มพาชายหนุ่มทั้งสองไปที่เรือนด้านหน้า พวกเขาก็แยกกันที่นี่แล้ว

        เป็นเวลาครึ่งปีแล้วที่ไม่ได้มาจวนจวิ้นอ๋องที่นี่น่าจะมีการปรับปรุง ดูแล้วการวางผังตกแต่งมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยหลิงมู่เอ๋อร์ตามสาวใช้อ้อมผ่านเรือนไปหลายหลัง ในที่สุดก็มาถึงเรือนด้านหลัง

        จากที่ห่างไกลก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ไพเราะของสตรีฟังจากเสียงแล้ว น่าจะมากันจำนวนไม่น้อยหลิงมู่เอ๋อร์ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็รู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว ที่ที่มีผู้คนก็มีการชิงดีชิงเด่น สถานที่ที่มีผู้หญิง ก็มีการแก่งแย่งชิงดีในเรือนนางคิดถึงผ้าห่มของนางมากเหลือเกิน ให้นางกลับไปอยู่ในผ้าห่มของนางได้หรือไม่?

        “แม่นางหลิงมาแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้กล่าวกับเหล่าคุณหนูที่หัวเราะพูดคุยกันอยู่ในเรือน

        เจาหยางจวิ้นจู่น้อยเมื่อได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองมา วันนี้นางมิได้สวมชุดสีแดงทั้งชุด แต่สวมชุดสีขาวที่เรียบร้อยงามสง่าในตอนที่หลิงมู่เอ๋อร์เห็นนาง ก็ไม่กล้าทักอยู่บ้าง โดยปกติแล้วจวิ้นจู่น้อยนางนี้แยกเขี้ยวกางเล็บ ลักษณะการแต่งกายก็ชื่นชอบแนวเฉิดฉันวันนี้เปลี่ยนแนวทางการแต่งตัวในฉับพลัน นางออกจะไม่คุ้นชินอยู่บ้าง!

        ซูเหล่าฟูเหรินนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานเห็นหลิงมู่เอ๋อร์ก็รีบโบกมือเรียก “รีบมา ครึ่งปีมาแล้วที่มิได้เจอก็ไม่รู้ว่าเจ้ากำลังยุ่งกับเรื่องใดกัน รีบมาให้ข้าดูหน่อย”

        หลิงมู่เอ๋อร์ไม่มีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อซูเหล่าฟูเหรินนอกจากเรื่องไม่น่าอภิรมย์ตอนครึ่งปีก่อน ในยามปกติก็ชื่นชอบนางไม่น้อยในเมื่อมาร่วมงานเลี้ยงนี้แล้ว ก็ไม่ได้คิดจะฉีกหน้าแตกหักกฎเกณฑ์ของการละเล่นในโลกนี้ก็เป็นเช่นนี้  คิดอยากจะมีชีวิตต่อไปอย่างราบรื่นนอกจากตนเองต้องมีความสามารถแล้ว ยังจะต้องรู้จักจำสิ่งที่ควรจำลืมสิ่งที่ควรลืมอีกด้วย

        “คารวะเหล่าฟูเหริน”หลิงมู่เอ๋อร์ยอบกายไปทางเหล่าฟูเหริน

        “เกิดอะไรขึ้น? ถึงกับใช้คำพูดสุภาพเกรงใจกับข้าแล้ว? อายุน้อยเพียงนี้ไปเอามารยาทมากมายมาจากที่ใดกัน?

        “มานี่มานี่”ซูเหล่าฟูเหรินยังคงมีท่าทางเมตตาอารีเช่นเดิม

        หลิงมู่เอ๋อร์กลับไม่กล้าถือเป็นจริงนางมีหลานสาวเป็นตัวเป็นตน แม้จะรักเอ็นดูก็ต้องเอ็นดูหลานสาวของตนมีที่ใดจะมาปฏิบัติต่อนางราวกับหลานสาวแท้ๆ ได้?

        นอกจากนี้ครึ่งปีก่อนซูเช่อถูกยาพิษ ทั้งที่นางสามารถช่วยเขาแก้พิษได้อย่างง่ายดายแต่กลับถูกซั่งกวนเซ่าเฉินอุ้มไปแล้วซึ่งก็เท่ากับว่าเห็นซูเช่อมีอันตรายแล้วไม่ช่วยแม้จะกล่าวว่าเสี่ยวเอ้อร์ของเหลาอาหารสกุลหลิงตามหมอมาให้ซูเช่อแต่เรื่องที่ซูเช่อถูกคุณหนูในห้องหอนางหนึ่งวางแผนเล่นงานนั้นก็กลายเป็นเรื่องขบขันในยามนั้น เป็นเหตุให้ชื่อเสียงของซูเช่อได้รับความเสียหาย

        “ท่านย่าแม่นางหลิงมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า ข้านับถือนางมาโดยตลอดอยากเป็นเพื่อนกับนาง วันนี้ ท่านก็อย่าได้ยึดนางไว้เพียงคนเดียวแล้วยกนางให้ข้าเถิด เจาหยางจวิ้นจู่น้อยวันนี้ไม่เพียงไม่แสดงท่าทียิ่งยโสใส่นางทั้งยังพูดจาเกรงใจเช่นนี้ออกมาอีก จุดนี้ดึงดูดความสนใจของหลิงมู่เอ๋อร์ขึ้นมาในเวลาเดียวกันก็แอบระมัดระวังตัว”

        เหอะ!อย่าคิดว่าทำดีต่อนางก็จะหลอกเอาพี่ชายของนางไปได้นางไม่อยากได้คุณหนูใหญ่ที่เกเรเอาแต่ใจเช่นนี้มาเป็นพี่สะใภ้ของนางหรอกนะหลิงจือเซวียนยิ่งไม่อาจแต่งกับสตรีที่ดุร้ายเช่นนี้ได้

        “จวิ้นจู่เกรงใจไปแล้วมู่เอ๋อร์เป็นเพียงแม่ค้าตัวเล็กๆ เท่านั้นจะเป็นเพื่อนกับจวิ้นจู่ผู้สูงศักดิ์ได้อย่างไร? นี่เป็นการทำให้มู่เอ๋อร์อายุสั้นแล้ว”หลิงมู่เอ๋อร์พูดอย่างเรียบๆ

        “แม่นางหลิงไม่เต็มใจที่จะคบหากับเจาหยางเป็นเพราะยังแค้นเคืองที่ก่อนนั้นเจาหยางล่วงเกินแม่นางมู่หรือ? เจาหยางขออภัยท่านณ ที่นี้” เจาหยางจวิ้นจู่น้อยพูดเสร็จก็คารวะหลิงมู่เอ๋อร์ครั้งหนึ่ง

        หลิงมู่เอ๋อร์จะกล้าให้นางคารวะจริงๆได้อย่างไร ด้านข้างยังมีซูเหล่าฟูเหรินมองอยู่ที่ด้านหน้ามีเหล่าฟูเหรินและคุณหนูที่ไม่ปรารถนาดีคอยจ้องอยู่นางไม่คิดจะทิ้งข้อครหาไว้

        “เช่นนั้นแม่นางหลิงก็ถือว่ารับปากแล้ว?” เจาหยางจวิ้นจู่น้อยดึงมือหลิงมู่เอ๋อร์ไปพูดอย่างมีความสุข“เช่นนั้น วันหลังพวกเราก็เรียกหากันเป็นพี่น้องเถิด!”

        จริงๆนางเต็มใจที่จะให้นางเกเรเอาแต่ใจเช่นแต่ก่อน แบบนั้นจะได้ปฏิเสธง่ายหน่อย

        หลิงมู่เอ๋อร์ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของเจาหยางจวิ้นจู่น้อยไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ล้วนภายใต้สายตาของนาง ทำเอานางไม่อาจไม่รวบรวมสติมารับมืออาหารไม่อร่อย เจาหยางจวิ้นจู่น้อยก็ต้องถาม นางเพียงหาวออกมาเจาหยางจวิ้นจู่น้อยก็รู้สึกว่าน่าเบื่อ ท่าทางกระตือรือร้นเช่นนี้ก็ราวกับกลัวคนอื่นไม่รู้ว่านางมีแผนการอะไรกระนั้น

        หลิงมู่เอ๋อร์รับรู้ได้ถึงสายตาที่ผู้อื่นมองสำรวจมาได้อย่างชัดเจนแม้ว่าเรื่องที่เจาหยางจวิ้นจู่น้อยจะมีความคิดบางอย่างกับบุตรชายของพ่อค้าจะไม่ใช่ความลับในเมืองหลวงส่วนผู้ที่เคยพบหลิงจือเซวียนก็เข้าใจได้ว่าเหตุใดเจาหยางจวิ้นจู่น้อยจึงได้หวั่นไหว ผู้ที่ไม่เคยพบหลิงจือเซวียนก็รู้สึกว่าเจาหยางจวิ้นจู่น้อยถูกคุณไสยแล้วถึงกับถูกบุตรชายของพ่อค้าคนหนึ่งหลอกไปได้

        อย่างไรก็เป็นถึงจวิ้นจู่สตรีจากตระกูลศักดิ์ที่มีฐานะสูงส่ง ด้วยฐานะของนาง แม้จะเป็นไท่จื่อเฟย[1]ก็เพียงพอบัดนี้ลดฐานะตนเองลงมาถึงเพียงนี้ จะมิให้ผู้ที่ไม่ถูกกับนางมีความสุขได้อย่างไร

        “จวิ้นจู่…”หลิงมู่เอ๋อร์ลดเสียงลงต่ำ กล่าวที่ข้างหูของนาง “ท่านอย่าได้ทำเช่นนี้แล้วข้าช่วยท่านไม่ได้”

        ดวงตาของเจาหยางจวิ้นจู่น้อยสั่นไหวนางรู้ว่าหลิงมู่เอ๋อร์เป็นคนฉลาด ที่หลิงมู่เอ๋อร์มองทะลุความในใจของนางก็ไม่มีเรื่องใดแปลก เพราะนางก็ตั้งใจให้หลิงมู่เอ๋อร์ได้มองทะลุ

        หากเปลี่ยนเป็นสตรีนางอื่นมีสตรีสูงศักดิ์มาชอบพอพี่ชายของตน หญิงสาวนางนั้นก็ควรจะยินดีมาเกาะขาที่แสนใหญ่โตขานี้ ช่วยสตรีสูงศักดิ์นางนั้นวางแผนจัดการพี่ชายของตนเช่นนี้ เมื่อพี่ชายแต่งงานกับสตรีสูงศักดิ์ครอบครัวของพวกเขาก็จะได้ยกฐานะขึ้นด้วยทว่าท่าทีของหญิงสาวนางนี้ชัดเจนยิ่ง นางไม่ต้องการให้เจาหยางจวิ้นจู่น้อยเข้าใกล้พี่ชายของตนน่าไม่สนใจให้พี่ชายแต่งกับสตรีสูงศักดิ์

        เจาหยางจวิ้นจู่น้อยเติบโตมาในราชวงศ์ที่ซับซ้อนนี้สิ่งที่เคยเห็นเคยประสบเหนือกว่าที่ผู้คนจะจินตนาการได้มากนัก นางเย่อหยิ่งจริงๆแต่นั่นเป็นเพราะนางควรจะหยิ่งผยอง นางคุ้นเคยกับการสูงส่งเหนือผู้คน ไร้ที่เปรียบไม่ต้องพูดจาอ่อนน้อมกับใคร ทุกคนล้วนแต่ต้องค้อมกายให้กับนาง จนกระทั่งหลิงจือเซวียนปรากฏตัวเจาหยางจวิ้นจู่น้อยสับสนแล้ว

        ครั้งแรกที่พบหลิงจือเซวียนเจาหยางจวิ้นจู่น้อยเพียงรู้สึกว่าคนสามัญต่ำต้อยผู้นี้ช่างมีหน้าตาที่หล่อเหลาเหลือเกินดวงตาคู่นั้นราวสระน้ำลึก นางลุ่มหลงไปจนหมดสิ้น ทว่า หลิงจือเซวียนกับไม่เหมือนบุรุษอื่นที่ชื่นชมนางกระทั่ง ยังไม่ปิดบังความดูถูกที่มีต่อนางแม้แต่น้อยเจาหยางจวิ้นจู่น้อยตั้งใจกลั่นแกล้งพวกนางสองพี่น้องเขาก็สามารถโต้ตอบได้อย่างงดงาม

        ครั้งแล้วครั้งเล่าที่นางปรากฏกายต่อหน้าเขาเขาทำราวกับมองไม่เห็นนาง กระตุ้นจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้นางเหล่าสตรีที่ตั้งใจเข้าไปใกล้ชิดเขานางใช้อำนาจของตนทำให้พวกนางออกเรือนไปกับคนอื่นก่อนหน้าแล้ว เช่นนี้ก็จะไม่มีใครมาแย่งชิงสิ่งที่เป็นของนาง

        ถูกแล้ว!นับแต่เจาหยางจวิ้นจู่น้อยตระหนักถึงความในใจตนหลิงจือเซวียนก็ถูกนางจัดไว้เป็นของตนแล้ว

        เชิงอรรถ

        [1] ไท่จื่อเฟยคือ ตำแหน่งชายาเอกของรัชทายาท