กับดักหัวใจนายมาเฟีย

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ธนภพก็รีบพาพิมฐาออกมาจากร้านอาหารหรูและมุ่งตรงไปโรงพยาบาล แต่ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถทั้งธนภพและพิมฐาต่างคนก็ต่างอยู่ในโลกความคิดของตัวเองทำให้บรรยากาศในรถไม่ต่างอะไรกับร้านอาหารเมื่อสักครู่นี้ ทั้งเงียบสงบและกดดัน...

รถแล่นมาจอดหน้าโรงพยาบาลพิมฐารีบวิ่งออกจากในรถทันทีโดยไม่รอหรือสนใจผู้ชายที่พาเธอมาด้วย นั้นทำให้ธนภพรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยตลอดเวลาที่คบกันพิมฐาจะเชื่อฟังเขาเสมอไม่ว่าเขาจะชี้นิ้วไปทางไหนแต่ตอนนี้พิมฐาเธอไม่ใช่พิมคนเดิมอีกต่อไป...

พิมฐาวิ่งไปหาพี่บัวที่ห้องพักทันทีที่ออกจากรถมาซึ่งธนภพได้บอกหมายเลขห้องพักของพี่บัวแล้ว

เสียงหอบดังขึ้นพร้อมเสียงเต้นของหัวใจ พิมฐา หยุดอยู่ที่ห้อง103

พิมฐาค่อยๆ เปิดประตูห้องพักอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอกลัวกลัวจะเหมือนเมื่อปีที่แล้ว ที่ต้องสูญเสียคุณแม่ไป และมาตอนนี้เธอกลัวจะต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกคน...

เมื่อพิมฐาเข้าด้านในห้องพักทำให้เธอเห็นคนป่วยนอนหมดสติและมีเครื่องช่วยหายใจและมีสายมากมายระโยงระยางเต็มไปหมดในสายตาเธอภาพที่เธอเห็นมันช่างบีบหัวใจเธอเหลือเกิน "ฮือออ... ฮืออ พี่บัว..."พิมฐาเธอปล่อยโฮออกมาโดยไม่อายใคร เธอสงสารพี่บัวจนสุดหัวใจ

มีเสียงเปิดประตูเข้ามาด้านในห้องพักพี่บัว นั้นคือหมอกร

"น้องพิมครับ... " หมอกรเอ่ยทักพิมฐาเพื่อนสนิทแฟนสาวขึ้นเพราะหมอกรรู้อยู่แล้วว่าคนป่วยห้องนี้เป็๞พี่เลี้ยงของพิมฐา

" พี่หมอ..ช่วยพี่บัวด้วยนะคะ...ใช้เงินเท่าไหร่พิมก็ยอม..แค่ช่วยให้พี่บัวเหมือนเดิมฮืออ" พิมฐาเดินไปหาหมอกรอย่างคนอ่อนแรงพลางเขย่าแขนหมอหนุ่มอย่างคนหมดหนทาง

"เชิญน้องพิม.. ออกไปคุยข้างนอกกับพี่แป๊บหนึ่ง...ให้คนป่วยได้พักก่อนน่ะครับ" 

หมอกรพูดกับพิมฐาอย่างคนใจดีเพราะ๻้๵๹๠า๱ให้คนป่วยได้นอนพักอย่างเต็มที่

เมื่อพิมฐาและหมอกรออกมาจากห้องแล้ว ทำให้หมอกรลำบากใจที่จะบอกเธอตรงๆ

พิมฐาเห็นท่าทางที่ลำบากใจของหมอหนุ่มแล้วก็บอกหมอกรไปตรงๆ ว่า

" บอกพิมมาตรงๆ ได้เลยค่ะ... พิมทำใจแล้ว"เมื่อเห็นสีหน้าที่มั่นใจของพิมฐาทำให้หมอหนุ่มมั่นใจขึ้นมาหน่อยว่าเธอจะรับความจริงได้

"หมอว่า อาการพี่บัวแปลกๆ น่ะครับ ไม่มี๤า๪แ๶๣ไม่มีร่องรอยการถูกทำลาย แต่อาการกับโคม่า ตอนนี้ทางเรา ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดเลยรักษาตามอาการ แต่ด้วยสภาพร่างกายของพี่บัวที่อายุมากแล้ว หมอคิดว่า...ถ้าพี่บัวทนพิษ๤า๪แ๶๣ไม่ไหว... อาจเสียชีวิตได้ครับ" หมอหนุ่มพยายามอธิบายให้อ่อนนุ่มที่สุดเพื่อรักษาน้ำใจของญาติผู้ป่วย แต่ถึงจะอธิบายให้อ่อนนุ่มแค่ไหนความหมายของมันก็คือ ตาย!!!

เมื่อพิมฐาฟังดังนั้นกับทำให้เธอเข่าทรุดและรู้สึกเหมือนจะเป็๞ลมล้มกลับมามือหนาใหญ่อันแข็งแรงมาคว้าตัวเธอไว้ไม่ให้ล้มเป็๞อ้อนกอดที่คุ้นเคยและกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้ขนาดที่พิมฐาจะหมดสติไปได้เงยหน้ามองคนที่มากอดเธอไว้ในอ้อนกอดกว้างนี้พิมฐายิ้มออกมาเบาๆ และเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างแ๵่๭เบา

"คุณ... ศุกลวัฒน์"