หลังนั่งเงียบจนถึงบาร์ที่ประจำ ฉันทักทายพี่เวย์กับพี่เจมส์ตามมารยาทแล้วนั่งเงียบ เพราะยังเคืองใจที่ไอ้บ้านั่นมันกล้ามัดฉันไว้กับบันได
“อ้ะ ยัยพรีม …ฉันมาแล้ว” เสียงเรียกหวานๆ ของยัยแอมดังขึ้น แล้วนั่งลงข้างๆ ฉัน
“อ่าา คะ คือ พรีมขอชวนยัยแอมมาด้วยนะคะ พอดีไม่สนิทกับใคร เลยรู้สึกเหงาๆ ” ฉันหันไปบอกพี่ๆ
“ยินดีครับ คนกันเอง ตามสบายเลย” พี่เจมส์บอก
“ขอรบกวนด้วยนะคะ แหะๆ” ยัยแอมบอก สายตาจ้องหยาดเยิ้มไปทางพี่ชายตัวดีของฉัน แล้วแอบสะกิดหลังฉันเบาๆ
“อะไร” ฉันกระซิบถาม
“เปลี่ยนที่กัน”
“เื่มากชะมัด” ฉันแกล้งขอตัวลุกไปห้องน้ำ ที่ที่เว้นไว ยัยแอมสวมรอยขยับไปนั่งแทน เข้าประชิดตัวเจเดนอย่างเร็ว
หลังออกจากจุดที่น่าอึดอัดมาได้ ฉันพักถอนหายใจที่หน้าห้องน้ำ ยืนดูผู้คนเต้นพริ้วไปตามเสียงดนตรี
“เอ่อ ขอโทษนะคะ” สาวสวยคนนึงสะกิดฉันมองสลับไปมาระหว่างห้องน้ำกับฉันที่ยืนขวางอยู่
“อ่อ เอ่อ .. ขอโทษค่ะ เข้าได้เลย”
ฉันหลีกทางให้สาวคนนั้น เดินเข้าไปส่องกระจกนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มหวานหน้ากระจกปรับอารมณ์แล้วเดินกลับโต๊ะ ยัยแอมกำลังกระซิบคุยกับไอ้พี่บ้านั่นอย่างสนิทสนม เอื้อมมือโอบไหล่กัน ยกแก้วชนแลกกันดื่ม
พลั้ก
“อ้ะ ขะ ขอโทษค่ะ”
เพราะมัวแต่มองคู่นั้น ฉันรีบหันไปขอโทษผู้ชายคนนึงที่ฉันเดินชน เขาหันมายิ้มแล้วพยักหน้าให้ ฉันยิ้มกลับ รีบเดินดิ่งไปที่ของตัวเอง
“...ฮ่าๆๆ จริงหรอคะเนี้ย แหม่ แอมไม่รู้เลยว่าพี่เจจะพูดไทยเก่งขนาดนี้”
ยัยแอมพูด พลางเอนหัวไปซบไหล่กว้างนั้น
แหวะ… หลงได้ไง ก็แค่ลูกครึ่ง สูง ขาว เท่ห์แล้วก็ดูสุขุม น่าค้นหาเอง
“วันนี้คนสวยของพี่เป็อะไรเนี้ย หน้าบึ้งั้แ่มาแล้ว” พี่เวย์หันมาถาม
“อ่าา เปล่าค่ะ” ฉันยิ้มตอบ
“ติดเชื้อไอ้เจเดนรึเปล่า” พี่เจมส์แซวอีกคน
“แหะๆ สงสัยนอนน้อยค่ะ ่นี้ใกล้สอบปลายภาคแล้วด้วย ” ฉันบอก แล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่ม
“ขอโทษนะครับ…”
ฉันหันไปตามแรงสะกิดที่หลังแขน ชายคนที่ฉันเดินชนเมื่อกี้ ยืนยิ้มตาหวานให้ ส่งแก้วเครื่องดื่มสีแดงอมน้ำตาลให้ฉัน แล้วพยักหน้า
“มากับแฟนหรือเปล่าครับ”
“อ่อ เปล่าค่ะ ฉันโสด”
“ฮ่าๆ แปลกจัง สวยขนาดนี้ไม่มีเ้าของได้ไง”
ฉันยิ้มแห้งใส่ แล้วเม้มปาก คิดว่าจะสลัดเขายังไงดี เพราะวันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะจอยกับผู้ชายสุดๆ
“แลกดื่มกันไหม” เขากระซิบถาม
“กับฉันหรอคะ?”
“อื้ม เธอน่ารักดีน่ะ เลยอยากรู้จักไว้” เขายิ้มหวาน ยกแขนขึ้นโอบหลังฉัน ลูบหัวไหล่เบาๆ
“เอ่ออออ…”
ฉันหันไปหายัยแอมเพื่อจะขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนเ้าตัวกำลังตกอยู่ในห้วงของความรัก นั่งหันหลังให้ฉัน ซบและหัวเราะกับผู้ชายข้างๆ ของเธอ จนไม่สนใจความเดือนร้อนของฉันเลย
หึ โลกนี้มี 2 สองมั้ง …สนใจคนอื่นบ้างเส้
ฉันหันไปคว้าแก้วผู้ชายคนนั้น เตรียมยกกระดก จู่ๆ มือใหญ่ก็ผ่านหน้าฉันไป แล้วดึงแก้วนั้นไปดื่มเอง
“อ้ะ นะ นี่นาย..”
ฉันหันไปเตรียมด่าคนไร้มารยาท แต่พอเห็นสายตาดุๆ คิ้วเข้มขมวด และสันกรามที่ปูดเพราะถูกกัดแน่น ทำให้ฉันเงียบปาก สงบคำ ก้มหน้าหลบแทบไม่ทัน
“นี่คุณ แก้วนั้นผมให้เธอดื่มนะครับ”
“ทำไม? ฉันดื่มไม่ได้หรอ ยัยนั่นดื่มได้คนเดียว?”
“เขาบอกว่าโสด แล้วนี่เป็ใครไม่ทราบครับ” ผู้ชายคนนั้นเริ่มขึ้นเสียงใส่ จ้องเขม็งคืนอย่างไม่กลัว
“พ่อมั้ง มึงจะทำไม”
เขาลุกขึ้นยืน แน่นอนว่าด้วยความตัวสูงกว่า ร่างกำยำกว่า และมีทัพเป็พี่เจมส์กับพี่เวย์ คว้าขวดไวน์มาถือโชว์พร้อมบวกแล้ว ผู้ชายคนนั้น ก้าวถอยหลัง มองสลับระหว่างชายฉกรรจ์ทั้งสามกับฉันไปมา
“เอ่อ พะ พี่ชายน่ะ” ฉันรีบลุกไปยืนขวางไว้ แล้วยิ้มแห้งใส่ผู้ชายคนนั้น เพราะหวั่นว่าจะเกิดเื่ขึ้นจริงๆ
“อย่าสอด ไปนั่งเงียบๆ” เขากระตุกแขนฉัน ผลักเบาๆ ให้นั่งลงที่โซฟา
“อ่อ พี่ชาย สวัสดีครับ.. พอดีผม…”
“ไม่อยากแดกตีน ก็ไสหัวไปไกลๆ ” เขาพูดดังขึ้นกลางวง ฉันนั่งกำมือแน่นกดทั้งความโกธร และความอายไว้
“ขะ ขอโทษครับ” เขาพูดสั้นๆ แล้ววิ่งหายไปในดงผู้คน
“นึกว่าจะแน่ โถ่ว” พี่เจมส์บอก แล้วพากันนั่งลงที่เดิม
“กลับบ้าน” เขากระชากข้อมือฉัน ดึงให้ลุกขึ้น
“อ้ะ ดะ เดี่ยวสิคะ แอมพึ่งมาเอง จะรีบไปไหนกัน” ยัยแอมรีบยืนขึ้นเกาะแขนเจเดนแน่น ทำหน้าอ้อน เอานมถูกสะบัดไปมา
“ฉันหมดสนุกแล้ว ถอย ก่อนจะโดนกินหัวอีกคน” เขาขู่เสียงเข้ม พลางสะบัดมือยัยแอมออกเบาๆ
“อึก.. ยะ ยัยพรีม” ยัยแอมเปลี่ยนเป้าหมายมาอ้อนฉัน
“เห้ยๆ ใจเย็นไอ้เจ มึงเป็อะไรของมึงเนี้ย หงุดหงิดอะไรก็อย่าไปลงที่น้องๆ สิวะ” พี่เวย์เตือน
“กูจะกลับแล้ว วันหลังค่อยเจอกัน”
“เอ้า เป็อะไรของมัน …เข้าวัยทองหรอ” พี่เจมส์กึ่งบ่น กึ่งแซว หันไปขำกับพี่เวย์ ฉันได้แต่ยืนนิ่ง เป็คนใบ้ ปล่อยให้ไอ้คนบ้าเ้าอารมณ์ลากออกจากวง
เกือบครึ่งชั่วโมงที่นั่งต่างคนต่างเงียบบนรถ หลังถึงประตูบ้าน เขารีบแยกตัวออกไปด้วยสีหน้าแปลกๆ เหงื่อผุดเต็มใบหน้า ฉันสังเกตุเห็นมือเขาสั่นนิดๆ ด้วย
“เข้าห้องแล้วล็อคให้ดี อย่าเปิดออกมาดึกๆ ดื่นๆ จนกว่าจะเช้า” เขาสั่งแล้วปิดประตูห้องใส่หน้าฉัน
ปั้ง!
ฉันยืนงงงวยกับคำสั่งนั่น ว่าทำไมต้องห้ามออกมา เขาจะกลายร่างแล้วกลัวฉันมาเห็นหรอ
ได้แต่ทิ้งคำถามนั้น ก่อนจะมูฟเข้าห้องตัวเองบ้าง จนเวลาเกือบตีสามแล้ว เสียงปั้มน้ำหลังบ้านยังดังขึ้นต่อเนื่อง ตอนแรกฉันคิดว่าเจเดนคงอาบน้ำก่อนนอน แต่นี่มันสองชั่วโมงแล้วนะ คนบ้าอะไรจะอาบน้ำตั้งสองชั่วโมง ปั้มบ้านฉันไหม้ไปแล้วมั้ง
ภาพใบหน้าซีดเหงื่อผุดทำให้ฉันนอนไม่หลับ ฉันนอนพลิกตัวไปมา ยิ่งมีเสียงปั้มน้ำมากระตุ้น ฉันยิ่งกังวลไปใหญ่
“วะ หวังว่า… คงไม่ใช่อยางที่ฉันคิดนะ”
33K
