Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบ The price of soul 2

ผมพยายามเลียนแบบตงฟางปุ๊กป่ายที่กล่าวว่า

ยี่สิบปีหลังจากสำเร็จวิชาสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ของชีวิต

ว่าพลังปราณนั้นคือสิ่งที่อยู่คู่กับโลกหล้า

วิธีการแก้ไขปริศนาของพลังปราณคือการทำการทดลองกับสิ่งต่างๆ

อาหู่นั้นร้องลั่นที่โดนน้ำร้อนสาด

เหมือนจะพยายามจะด่าแต่ได้หยุดไว้ทันทีเพราะผมคือสาเหตจุของความเจ็บปวดของเขา

นี่คือลูกน้องตัวร้ายพรรค์แท้ที่เพื่อเจ้านายยอมตายถวายชีวิต

แตกต่างจากลูกน้องของพระเอกนางเอกอย่างสิ้นเชิงทีได้จังหวะก็จะสะกดข่มเอาเปรียบเจ้านายต่างๆนานา

“ขออภัยด้วยอาหู่”

ผมกล่าวต่ออาหู่ที่ดูดไอน้ำเดือดในร่างกาย

“ไม่เป็นไรขอรับนายท่านชีวิตข้านี้ยอมพลีเพื่อนายท่าน”

อาหุ่กล่าวตอบอย่างภูมิใจราวกับว่าต้องการจะบาดเจ็บมากกว่านี้ได้เพื่อผม

ผมสัมผัสผิวที่แสบแดงของอาหู่

“ดังนั้นเจ้ารักษาร่างกายดีดีอย่าให้เสียเปล่าเพื่อจะรับใช้ค่าได้ต่อไป”

ผมใช้พลังปราณดึงความร้อนออกจากผิวหนังและรักษาอาการบาดเจ็บที่ผิวหนังภายนอกของอาหู่

ใช้พลังจากจุดเล็กค่อยๆขยายไปถึงจุดใหญ่

ไม่ถึงหนึ่งชั่วลมหายใจ

ผิวหนังที่แสบแดงเพราะโดนไอน้ำก็กลายเป็นผิวหนังปรกติ

แม้แต่อาหู่เองก็ประหลาดใจ

“นายท่านช่างสูงส่งสมด่งเทพเซียน”

อาหู่มีสายตาที่ชื่นชมผมไปมากกว่าเดิม

แต่ผมส่ายศีรษะถอนหายใจ

“เทพเซียนกระนั้นหรือ ?ยังห่างไกลนัก”

อาหู่พยักหน้าทำท่าว่าเข้าใจ

“แน่นอน นายท่านที่ยิ่งใหญ่เทพเวียนจะเทียบกับท่านได้อย่างไรแม้แต่ชะตาของท่านผู้เฒ่าก้อนหินยังต้องมาแก้ไขชะตาท่านด้วยตนเอง ชะตามวลมังกรในหมู่ชนเช่นนายท่านไม่อาจที่คนธรรมดาจะเทียบได้”

อาหู่ก็อวยผมไม่หยุดจนผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“หนทางยังอีกยาวไกลไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไรที่เป็นของข้ายังคงเป็นของข้า อะไรที่ยังไม่เป็นของข้า ข้าย่อมมีหนทางได้มาเองเจ้าเตรียมการพร้อมสรรพแล้วสินะ?”

อาหู่พยักหน้ารับ

“ข้าแบ่งคนไปสามเส้นทางและรวบรวมคนใหม่ตามแผนการของนายท่านแล้วการเดินทางอีกช่วงหนึ่งของเราราบรื่นไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน”

ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นแต่ผมไม่อยากจะเดิมพันชะตากรรมของตนเองกับสวรรค์เสียเท่าไร