เทพปกรณัมแห่งแดนเหนือ ภาค กำเนิดมารอเวจี

ท้องฟ้าเหนือเวทีประลองสถานศึกษามอวู้ดส์

ชายชราเครายาวในชุดสีม่วงลายมังกรชี้นิ้วลงมา

"ผู้รอดชีวิตจากตระกูลดวงตาต้องสาป..."

เสียงนี้เป็นดั่งพญามัจจุราชก้องอยู่ในหูของทุกคนนานกว่าจะเสียงจะจางหายไป

"หยุดความคิดนั่นซะนางเป็นสหายข้า" เฉินเดินไปบังตัวอากิโกะไว้ทันที

"นายน้อย...ชายแก่ผู้นี้ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้"หยางอันพูดอย่างลำบากใจ

"ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมีความคิดอ่านเช่นไรนี่คือคำสั่งจากว่าที่ผู้สืบทอดยกเลิกเป้าหมายในครั้งนี้ซะ"เฉินตวาดลั่นทั้งวาจาและกริยาดูองอาจสมกับเป็นคุณชายของตระกูลหยาง

ลูคัสรู้สึกตกตะลึงเขาไม่เคยเห็นเฉินจริงจังขนาดนี้มาก่อน

ตัวเองก็แอบประเมินชายชราคนนั้นอยู่ลับลับเด็กชายวัดระดับพลังของชายชราชุดม่วงไม่ได้เลยหากเฒ่าฮานไม่เฉลย

ชายชราผู้นั้นอยู่ในอาณาจักรพลังที่5 ขั้นสูงสุด

เขาเชื่อในตัวเฉินว่าต้องคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้แน่แต่อีกด้านก็คิดวางแผนการหลบหนีไว้ในใจ

"อากิโกะต้องไม่เป็นอะไร"

"เจ้าหนูหยุดก่อนปล่อยให้หยางเฉินพยายามดู" ฟรองซ์ทัวร์ เดอ ลากูนห้ามฟุสเอาไว้ในขณะที่เขากำลังจะพุ่งตัวออกไป

ลูคัสหันไปสบตาฟุสก่อนพยักหน้าให้แก่กัน

ฟุสกำลังกัดฟันตัวเองแทบแหลกเห็นได้ชัดว่าเขาพยายามเป็นอย่างมากที่จะหยุดตัวเองไม่ให้พุ่งออกไป

"แม้หยางอันจะนับถือท่านแต่ข้านั้นก็เป็นผู้รับใช้ตระกูลหยาง...ไม่ใช่ท่าน"หยางอันยังคงพูดจาอย่างเรียบเฉย

ตอนนี้เหล่าผู้คนรอบข้างล้วนทำตัวให้เงียบที่สุดบางคนถึงกับกลั้นหายใจเพราะกลัวจะถูกดึงเข้าไปเอี่ยวกับสถานการณ์นี้

"แต่ข้าคือว่าที่ผู้สืบทอด ดังนั้น..."

หยางเฉินไม่ทันพูดจนจบ

ฟิ้ววว!มีแสงสีเงินพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

"ไม่" ลูคัสที่เปิดใช้ทักษะมวยแปดทิศอยู่ตลอดเพื่อสัมผัสจากปราณตนจึงพบการเคลื่อนไหวนี้

เขาใช้ก้าวพริบตาเคลื่อนกายไปบังอากิโกะทันที

"อั่ก" เข็มเงินทะลุดวงตาข้างซ้ายของลูคัสอย่างแม่นยำเขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เข็มธรรมดาแต่ยังฉาบไปด้วยพิษร้าย
ตอนนี้ตาซ้ายของเขาคงต้องมืดบอดไปตลอดกาล

เมื่อฟุสเห็นดังนั้นเขารีบพุ่งออกไปทำตัวเป็นโล่ให้คนทั้งสองทันที

"เจ้าช่างบังอาจท้าทายตระกูลหยาง" หยางเฉินชี้มือที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธไปยังฉางยีเด็กชายรู้ว่าเข็มเงินถูกปามาจากทิศทางนั้น

"ข้าน้อยมิกล้า..."ฉางยีก้าวออกมาโค้งคาราวะเฉินก่อนจะเบนสายตาขึ้นไปบนท้องฟ้าครั้งหนึ่ง

   เขาเองก็ไม่อยากล่วงเกินคุณชายตระกูลหยาง แต่เมื่อครู่เขาได้รับคำสั่งเสียงจากหยางอันให้ลงมือทำลายดวงตาข้างซ้ายของเธอซะการกระทำในครั้งนี้นอกจากไม่มีกำไรยังขาดทุนย่อยยับอีกด้วย ไม่ว่าจะเลือกหนทางใดก็ไม่ส่งผลดีต่อตัวเขาเลย

"เอาเป็นว่าชายแก่คนนี้จะไม่ขัดคำสั่งนายน้อย แต่จะยืนดูเฉยๆอยู่ตรงนี้...ดีหรือไม่" หยางอันยิ้มแย้มราวกับชายชราผู้ใจดี

ก่อนที่เฉินจะได้กล่าวอะไรนั้น

"อภัยให้ด้วยนายน้อยเฉิน" ฉางยีได้รับคำสั่งเพิ่มเมื่อขึ้นหลังเสือแล้วก็ต้องไปให้สุดปราณอัดแน่นเป็นรูปอรพิษสีดำดิ่งตรงเข้าสู่ร่างเด็กสาว

มันรวดเร็วเกินไปที่ใครจะสัมผัสได้ทันปราณสีดำน่าสะอิดสะเอียนพุ่งเข้าทรวงอกของอากิโกะอย่างรวดเร็ว

ร่างบางทรุดลงกับพื้นโดยไร้หนทางตอบโต้เธอทำใจไว้แล้วว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นความตาย

"ฝากเธอด้วยเพื่อน"สิ้นคำกล่าวฟุสพุ่งตัวเข้าโจมตีฉางยีทันที “นักรบคลั่ง” ถูกเปิดออกขวานยักษ์ถูกสับเล็งศีรษะของชายชราทันที

ลูคัสใช้บาทาคชสารสร้างความโกลาหลก่อนคว้าร่างบางพุ่งตัวออกไปเด็กชายใช้เหยียบเงาอย่างต่อเนื่องหายตัวไปจากลานประลอง

"ตามมันไป" ฉางยีตะโกนบอกหลี่เต้าและมู่หลิงที่กำลังยืนนิ่งอยู่

ทั้งสองคนเตรียมตัวจะไล่ตามลูคัสผู้แบกเด็กสาวหนีไปพวกเขาตัดสินใจเลือกฝ่ายแล้ว

แต่ทว่า "หยุดมือ" ฟรองซ์ทัวร์ เดอ ลากูน และเฒ่าฮานออกไปขวางทั้งสองคนนั้นเอาไว้

"สหายฟรองซ์ทัวร์เราทั้งสองคบหากันมานานครานี้ข้าจำเป็นต้องรักษาส่วนรวมไว้"หลี่เต้าพูดอย่างปวดใจ

"ใครก็อย่าหวังจะได้ไป"เวทแรงโน้มถ่วงถูกสำแดงออกมาจอมเวทระดับวิซาร์ดไม่จำเป็นต้องร่ายคาถาด้วยเสียง
พวกเขาเพียงร่ายในใจเท่านั้น

หลี่เต้าปล่อยใบมีดลมพุ่งเข้าใส่ร่างเฒ่าฮานก่อนเป็นคนแรกเพื่อลดจำนวนคู่ต่อสู้เห็นชัดว่าเขาเตรียมการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

“อั่ก”เฒ่าฮานกระอักเลือดออกมาจากปากหน้าท้องของเขาถูกแทงทะลุด้วยใบมีดที่มองไม่เห็น

“ฮานนนน”ฟรองซ์ทัวร์ร้องลั่นฮานลีคือศิษย์น้องของเขา

   ขณะฟรองซ์ทัวร์กำลังจะพุ่งตัวไปช่วยมังกรสีแดงตัวยักษ์โถมกระหน่ำเข้าใส่ฟรองซ์ทัวร์เพื่อปิดทางมู่หลิงนั่นเองเธอไม่กล่าวอะไรทะยานตัวขึ้นบนฟ้าสาวหมัดอีกฝ่ายทันที

เหล่านักเรียนโดยรอบที่เห็นฉากนี้ล้วนเข่าอ่อนพวกเขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ระดับนี้มาก่อน

   เฉินจ้องเขม็งไปยังชายชราชุดม่วงที่ลอยนิ่งบนท้องฟ้าเขารู้ตัวดีเพียงหยางอันกระดิกนิ้วก็สามารถล้มเขาได้ภายในพริบตา อย่างน้อยตนต้องขวางชราผู้นี้เอาไว้เพื่อนเขาจึงจะมีทางรอด

 เมื่อเฉินหันกลับไปด้านข้างก็พบร่างฟุสที่พยายามตะกายตัวออกจากหลุมลึกเขากระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

"ขวางเขาไว้ได้โปรดหยุดเขา" ฟุสพูดออกมาด้วยความยากลำบากแต่สายไปเสียแล้วฉางยีหายตัวไป!

   กลางท้องนภา

   เด็กชายที่มีดาบเล่มใหญ่อยู่กลางหลังกำลังพุ่งทะยานไปในอากาศสองมือประคองเด็กสาวร่างเล็กไว้ในอ้อมอกลูคัสใช้เหยียบเงาอย่างไม่หยุดพักทำให้ความเร็วของเขาราวกับหายตัวรอยสักในมือขวาดูดซับปราณมาเติมตันเถียนอย่างบ้าคลั่งเมื่อรอยสักชดเชยพลังปราณไม่ทันเด็กชายหยิบจะผลึกปราณระดับสูงมาดูดซับเป็นระยะ

"อย่าหลับนะอากิโกะ"ลูคัสกัดฟันมองไปด้านหน้าพร้อมพูดอย่างแผ่วเบาเลือดจากตาซ้ายของเขาไหลเปรอะเปื้อนชุดไปหมด

"ตื่น" เขาเขย่าเธอเบาๆ

"ปล่อยเราไปเถอะพิษซึมเข้าทั่วร่างแล้ว"ใบหน้าซีดขาวของอากิโกะทำให้ลูคัสรู้สึกปวดใจ

"ไม่!เธอต้องรอด"เด็กชายยังคงทะยานตัวออกไปอย่างไร้จุดหมาย

ผ่านไปหนึ่งคืน

"เจ้าหนุ่มยอมแพ้เสียเถอะ" ฉางยีไล่ตามมาทันจนได้

ถึงอย่างไรอาณาจักรที่ห้าขั้นต้นก็ต้องเร็วกว่าลูคัสอย่างแน่นอน

จากปฏิกิริยาของคุณชายตระกูลหยางฉางยีเองก็พอจะเดาได้พวกเด็กชายทั้งสองล้วนรู้จักกันเขาเองก็ไม่กล้าหนักมือหนักกับเด็กชายตรงหน้า

"..."เด็กชายไม่ตอบแต่เลือกทะยานต่อไปเหยียบเงาถูกใช้อย่างบ้าคลั่ง

อีกสองคืนผ่านไป

ฉางยีเริ่มหมดความอดทนตอนแรกเขากะจะไล่ตามมาเรื่อยๆเพื่อรอจนอีกฝ่ายปราณหมดร่างไปเอง

แต่เด็กชายตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าปราณจะหมดเลยสักนิด

"หากเจ้าไม่หยุดข้าเองก็ไม่มีทางเลือก" ปราณเริ่มถูกบีบอัดมือขวาของฉางยีกำลังจะซัดพลังเข้าใส่ลูคัสให้ร่วงจากท้องฟ้า

"หึ" แสงดรรชนีพุ่งเข้าแขนซ้ายของฉางยีเต็มๆแต่ก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับอีกฝ่ายได้

การหันกลับมาโจมตีของลูคัสนั้นก็ทำให้ฉางยีตกตะลึงไปไม่น้อยเด็กคนนี้แข็งแกร่งกว่ารุ่นเดียวกันไปมากโข

"เป็นแค่เด็กน้อยรวมปราณคิดจะสร้างบาดแผลให้กับเทพสงครามช่างอ่อนหัดนัก"ตอนนี้ความอดทนของฉางยีเริ่มมาถึงขีดจำกัดแล้ว

   ในเสี้ยวอึดใจที่คนทั้งสองเร่งความเร็วอยู่นั้นลูคัสหยุดกลางอากาศเสียดื้อๆทำให้ฉางยีที่บินตามมาด้วยความเร็วสูงเกือบจะพุ่งชนเข้ากับเด็กชาย

"ย๊ากก" ปราณรอบทิศมารวมกันที่ดาบสีดำก่อนพุ่งเสือกแทงใส่ฉางยีเงาดาบใหญ่ขยายขึ้นสองเท่าราวกับศรยักษ์
"ทักษะเทพสังหาร" ความรุนแรงนับ 80 ดาวถูกใช้ออก

   นัยน์ตาฉางยีเกิดประกายวูบขึ้น"อรหันต์พิโรธ" หมัดเหล็กขนาดยักษ์สีดำมืดพุ่งเข้าปะทะกับทักษะเทพสังหารราวกับนำไม้จิ้มฟันปักเข้ากับแผ่นโลหะหมัดเหล็กบดขยี้ทักษะดาบนั้นได้อย่างสมบูรณ์ทำให้ตัวดาบกระเด็นหลุดมือลงไปยังพื้นเบื้องล่าง

คลื่นพลังที่หลงเหลือจากหมัดเข้าปะทะกับร่างของเด็กชายอย่างจังทำให้เขาถึงกับกระอักเลือดออกมาเป็นสาย

ยังดีที่วันก่อนเขาเตรียมตัวใส่เสื้อคลุมมังกรดำเอาไว้ทำให้พลังป้องกันทางกายแกร่งขึ้นอีกหนึ่งเท่าตัว

เหงื่อไหลโทรมกายของฉางยีเขาพยายามเบามืออย่างที่สุดแล้วเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายแก่เด็กชายตรงหน้า

ขณะบินอยู่ลูคัสกระอักเลือดออกมาอึกใหญ่ก่อนที่จะรวมพลังยิงดรรชนีเข้าใส่อีกฝ่ายเพื่อสร้างโอกาสพุ่งหลบหนี

เด็กชายร่อนลงสู่พื้นเบื้องล่างก้าวพริบตาถูกใช้อีกหลายครั้งต่อเนื่องรอบนี้เขาเลือกวิ่งบนพื้นป่า

ตู้ม!ตู้ม! ตู้ม! ฝ่ามือรูปอรพิษยักษ์อัดใส่ลงเบื้องล่างทำให้ป่าราบออกเป็นทาง

เมื่อมองลงไปจะเห็นเด็กชายในเสื้อคลุมสีขาวอุ้มเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

"ลูคัส ลูคัส..." เสียงอ่อนแรงร้องเรียก

"..."ลูคัสไม่พูดอะไรตอนนี้ใกล้ถึงขีดจำกัดที่เขาจะรับไหว

น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลออกมาต่อให้ตายตัวเขาก็จะไม่มีวันหยุดวิ่ง

"ทิ้งเรา...แล้วรีบหนีไป"มือขาวซีดยกขึ้นมาปาดน้ำจากนัยน์ตาข้างขวาของเด็กชาย

ลูคัสก้มลงสองสายตาประสานเข้าด้วยกัน"..."

.