โลกอนาคต (future world)

ซีซาตัดสินใจเลือกตำแหน่งที่ตั้งเมืองบนพื้นดินเหนือ mother โดยจะสร้างบ้านตัวเองเป็นศูนย์กลางและ mother อยู่ใต้ดิน

เทคโนโลยีต่าง ๆ ที่เรียนรู้มา ส่งต่อให้ mother สร้าง ทั้งเครื่องผลิตไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ขนาดเล็ก เครื่องพิมพ์สามมิติ เครื่องแยกสิ่งของต่าง ๆ ให้เป็นหมึกพิมพ์

น้ำแข็งก็เป็นสสารที่เอามาย่อยเป็นน้ำหมึกได้ ซีซาจึงให้ mother เครื่องผลิตไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ให้มีพลังงานเพียงพอ

จากนั้นจึงสร้างเครื่องย่อยทุกอย่างเป็นน้ำหมึกและหุ่นยนต์ออกมาช่วยเก็บน้ำแข็งเข้าเครื่องย่อย

ซีซาใช้ดาบฟันน้ำแข็งให้แตกกระจายและให้หุ่นยนต์เก็บเข้าเครื่องย่อย

ยูระใช้ทักษะจากความร้อนต่าง ๆ ลูกไฟ กำแพงไฟ ละลายน้ำแข็งเป็นแอ่งน้ำและดูดเข้าเครื่องย่อย

ซีซานึกถึงหน้ากากที่โซอี้ให้ ลองให้ยูระใช้ ปรากฏว่าทำให้หายใจได้ปกติ หน้ากากนี้ถึงอยู่ในอวกาศก็น่าจะใช้ได้

ภายในไม่กี่วันเสาสตราโตสเฟียร์ต้นแรกถูกสร้างขึ้น

เสากางพลังงานออกมาเป็นโดมรัศมี 2 กิโลเมตร

ภายในโดมปรับสภาพอากาศได้ ให้แสงสว่างทั่วทั้งโดม ตั้งเวลาให้เป็นกลางวัน กลางคืนได้

ตอนนี้ต้องการวัสดุที่จะเอามาใช้ก่อสร้างเมือง เครื่องพิมพ์สามารถพิมพ์ส่วนที่ขาดออกมาได้ แต่สิ่งที่ต้องการคือน้ำหมึกที่ใช้พิมพ์

"เราลองกลับไปที่ดันเจียนปริศนา พวกยักษ์น่าจะรวบรวมแร่ธาตุต่าง ๆ ไว้ตามที่สั่งไว้" ซีซากล่าวกับยูระ

"ค่ะ คิดถึงทุกคนเหมือนกัน ที่นั่นก็เหมือนเป็นบ้านอีกหลัง"

ซีซาหยิบเอาสมุดเวทมนตร์ ดึงหัวหน้ายักษ์ออกมาจากสมุด

"เปิดประตูมิติ พาข้ากลับไปที่ดาวของเจ้าที" ซีซาสั่งยักษ์

ซีซาและยูระกลับมาที่หมู่บ้านในดันเจียนปริศนา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่มีกองแร่ธาตุจำนวนมากกองไว้ข้าง ๆ หมู่บ้าน

ซีซาเอาเครื่องย่อยน้ำหมึกและหุ่นยนต์ออกมาจากเข็มขัดมิติ สั่งให้ไปเอาแร่เข้าเครื่องย่อย

แร่มีจำนวนมาก ใช้เวลาหลายวันในการย่อย ซีซาและยูระจึงพักที่หมู่บ้าน ยูระพาซีซาไปที่พักเก่าของตัวเอง

บ้านไม้เก่า ๆ ดูเหมือนการใช้ชีวิตทีนี่จะลำบากพอสมควร

รุ่งเช้ายูระพาซีซาไปเดินดูสถานที่ต่าง ๆ พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวที่ผ่านมา

คนในเมืองส่วนใหญ่ใส่เสื้อผ้าที่สานมาจากพืช เหมือนยุคหิน ตอนที่พบยูระครั้งแรกก็ใส่เสื้อผ้าแบบนี้

กองแร่มีขนาดใหญ่ ซีซาเห็นว่าคงใช้เวลานาน จึงให้เข็มขัดมิติดูดเข้ามา เอาไปย่อยต่อที่โลก

ซีซาและยูระกล่าวลากับหัวหน้าหมู่บ้านและบอกถึงเมืองที่กำลังสร้าง อีกไม่นานจะกลับมารับทุกคน

ภายใน 1 เดือน เมืองเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง บ้านของซีซา โรงงานผลิตหุ่นยนต์ พื้นที่สำหรับเพาะปลูก เลี้ยงสัตว์

ครึ่งปีต่อมา เมืองสร้างเสร็จพร้อมให้ทุกคนเข้ามาอยู่อาศัยได้ ซีซากลับไปรับคนที่ดันเจียนปริศนา

การอยู่รวมกันหลายคนต้องมีกฎระเบียบเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย ซีซาประกาศตัวเองเป็นผู้ปกครองเมือง ทุกคนที่เข้ามาขออยู่อาศัยต้องทำตามกฏระเบียบ ซีซาเป็นผู้นำสูงสุดคนเดียวและให้ mother อยู่ใต้อำนาจเป็นผู้ช่วยคอยดูแล ซีซาได้ตั้งชื่อเมืองของตัวเองว่า บริทาเนีย

ทุกคนจะได้รับที่อยู่อาศัย เครื่องพิมพ์อาหารทุกบ้าน สั่งพิมพ์ได้แต่อาหาร เสื้อผ้า ยารักษาโรค ถ้าอยากได้สิ่งอื่นต้องมีเงินมาซื้อ

เกิดการค้ารูปแบบใหม่คือ ใครที่คิดค้นอะไรขึ้นมา จะให้เครื่องพิมพ์สแกน ใครที่อยากซื้อให้จ่ายเงินจะพิมพ์สิ่งที่คิดค้นออกมาได้ของที่คิดค้นจะได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในการพิมพ์ซ้ำ

ข่าวคราวของเมืองบริทาเนียไปถึงเมืองใต้ดิน คนที่เมืองใต้ดินเริ่มอพยพมาขออยู่อาศัย ซีซาต้อนรับทุกคน จัดหาที่อยู่อาศัยให้ฟรี

ซีซาลองเอาเมล็ด Yggdrasill ที่ได้จากมิติมายา มาปลูกในบ้านของตัวเอง แค่วางเมล็ดYggdrasill ลงบนพื้นดิน ต้น Yggdrasill งอกสูงขึ้นกว่า 10 เมตร ซีซารู้สึกได้ถึงพลังงานของต้น Yggdrasill ถ้าใช้จิตวิญญาณแห่งการเชื่อมต่อ น่าจะขอยืมพลังจากต้น Yggdrasill ได้

มีเมล็ดพันธุ์อื่น ๆ ที่ซื้อมาจากร้านในปราสาทลอยฟ้าอีก 5 เมล็ด ซีซาปลูกไว้ใกล้ ๆ ต้น Yggdrasill เมล็ดพวกนั้นเป็นดอกไม้พันธุ์ต่าง ๆ ที่ซีซาไม่รู้จัก และไม่มีบนโลก พวกมันส่งกลิ่นหอม

มีกองสมบัติที่ปีศาจหีบสมบัติส่งออกมาให้ทุกวันเป็นกองใหญ่ ซีซาไม่รู้จะเอาไปทำอะไร จึงเอาใส่เครื่องแยกให้กลายเป็นหมึกพิมพ์ให้หมด แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถแยกสลายได้ เป็นไข่มุกขนาดเท่ากำมือ

ซีซาเห็นว่าไข่มุกสีสวยดีเหมาะสำหรับผู้หญิง จึงเอาไปให้ยูระ ตอนนี้ยูระอยู่บ้านเดียวกับซีซา

"ไข่มุกนี่สวยดีนะ น่าจะเหมาะกับผู้หญิง" กล่าวพร้อมยื่นไข่มุกให้ยูระ

ยูระยื่นมือมารับไข่มุก มีสายฟ้าพุ่งออกมาจากไข่มุก ไปที่มือซีซาและยูระ เกิดเป็นลายแปลกประหลาดหลังมือของซีซาและยูระ

"ในวันที่โลกแตกสลาย เจ้าสองคนได้รับเลือกให้เริ่มต้นสร้างชีวิตใหม่พร้อมกันคนอื่น ๆ ที่ถูกเลือก" เสียงดังเข้ามาในหัวซีซาและยูระ

ลายแปลกประหลาดที่หลังมือของทั้งคู่ ทำให้รู้สึกได้ว่าอีกคนอยู่ที่ไหนในระยะใกล้ ๆ

ซีซาและยูระ แปลกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"หมายความว่ายังไงนะ เริ่มต้นใหม่ และยังมีคนอื่นที่ถูกเลือกอีกเหรอ" ซีซาพึมพำคนเดียว

ที่เมืองใต้ดิน คนอพยพไปเมืองบริทาเนียจนแทบไม่เหลือใคร มีเพียงบางส่วนที่ผูกพันกับที่อยู่ของตนจึงไม่ย้ายไป

ผู้ปกครองเมืองใต้ดินเริ่มไม่พอใจ เหมือนโดนแย่งเมืองไป ถ้าไม่มีใครอยู่อาศัยจะปกครองใคร

"เราไปยึดเมืองมันเลยดีไหมครับ" เสียงลูกน้องที่รู้ใจเจ้านายถาม